Meningen

Dangerous Animals viel me toch een beetje tegen. De synopsis wordt niet helemaal waargemaakt. Van een ritueel offer is toch helemaal geen sprake? Het betreft gewoon een psychopaat die zijn slachtoffers aan de haaien voert omdat hij er (seksueel?) op kickt. De haaien komen ook niet vaak in beeld en lijken veeleer een randfenomeen te zijn. Ik zou dit alleszins niet meteen als een haaienfilm categoriseren. Verder wel vermakelijk en voldoende spannend, al was het mierzoete einde een tegenvaller voor mij.

Vermakelijk kortverhaal met de onvolprezen Ferrell. Wat mis ik die goede langspeelkomedies met hem. Hier wat meer ingetogen, maar immer genietbaar.

Als komedie niet grappig en als horrorfilm veel te braaf. Zeer makke film met een serene sfeer die absoluut niet bij dit genre hoort. Jammer, want het eerste kwartier was veelbelovend.

Echt niet veel soeps. Het enige interessante was de introsong, een soort Louisiana cajun liedje dat zeer goed in de smaak viel, maar ook veel te goed was voor deze baggerfilm. Verder klappen er wat deuren toe en vliegt er al eens een laken rond alsof het een aflevering van Scooby Doo was.

Uitstekende cinematografie, fijn entertainment, maar toch een minder sterke film dan het origineel. Leuke toevoeging was Russell Brand die, zo dacht ik, zijn filmcarrière had opgegeven om full-time wappie vlogs te maken. Hij heeft zich zelfs geknipt en gewassen voor zijn rol als dokter op het schip.

De mise-en-scène, het scenario, de montage: meesterlijk allemaal. Hoe de spanning tussen Sidney en Clifford wordt opgebouwd, zeer geslaagd. Ik kende Reeve enkel als de man die van zijn paard viel, maar wat een getalenteerde acteur was hij! De komst van Helga werd door mij dan weer minder gesmaakt. Haar personage was wat te excentriek, maar gelukkig verscheen ze niet vaak in beeld. De film moet het volledig van de dialogen hebben, maar dat lukt wonderwel. Naast de eerder aangehaalde Reeve, speelt ook Michael Caine fantastisch. De heerlijk theatrale Cannon was eveneens goed gecast. Echt genoten van deze film.

Wat mij betreft toch een tamelijk overroepen Vietnamfilm. Ten eerste speelt het verhaal zich nauwelijks af in Vietnam, maar gaat, of zo leek het althans, de helft van de filmtijd uit naar één of ander huwelijk voorafgaangd aan hun vertrek naar de oorlog. Dat huwelijk wordt vanuit alle hoeken gefilmd. Werkelijk elke genodigde, kelner, familielid komt uitgebreid aan bod. Een Vietnamfilm associeer ik daarnaast met de Vietnamoorlog, maar oorlogvoeren of zelfs maar een vechtpartij komen helaas niet aan bod. Wat het thema betreft, zijn er talloze betere films gemaakt. Apocalypse Now, dat amper een jaar later uitkwam, toonde alvast aan dat het anders kon. Het woord 'langdradig' is uitgevonden voor deze film. De kijkervaring voelde aan als een martelsessie van de Vietcong.

Puur als filmliefhebber kon ik dit nog wel ergens appreciëren. De gesprekken hebben iets Woody Allen-achtig en er wordt goed geacteerd, maar daarmee is het beste wel gezegd. Horror is geenszins aan de orde en de film is ook best saai. Een slow burner zoals dat heet, maar dan ook nog eens zonder apotheose. Integendeel, A Different Man gaat uit als een kaars.

Een fantastische classic die na een halve eeuw nog niks van zijn glans verloren is, integendeel. De grofgebekte Callahan is de ultieme antiheld die genadeloos optreedt tegen moordenaars en verkrachters in San Francisco. Wie vandaag deze gevallen stad bezoekt, zou wensen dat er terug een soortgelijk figuur opstaat om de orde te herstellen. De filosofie van Dirty Harry en het spanningsveld tussen gerecht en gerechtigheid blijven ook vandaag nog razend actueel. Callahan moet niet enkel bandieten onschadelijk maken, maar ook opboksen tegen de softe weekdieren die zich burgemeester en rechter noemen en zijn methodes afkeuren. De protagonist wekt ergernis en haat op bij iedereen waarmee hij kortstondig in interactie treedt. Aan mensenrechten heeft Dirty Harry een broertje dood. Het zijn nodeloze belemmeringen die hem bij de uitoefening van zijn ambt in de weg staan en criminelen de facto vrij spel geven om misdaden te plegen. Hij doet de ene politiek incorrecte uitspraak na de andere en zijn vrije tijd brengt hij het liefst door in een tietenbar. Dit verhaal zal je daarom niet gauw in de Netflix-catalogus terugvinden. Blij dat ik de VHS heb vooraleer dit epos in de clandestiniteit belandt. Het wordt vast goud waard op de zwarte markt.

De film bevat een aantal prachtige beelden en de regie van Don Siegel heeft een karaktervolle film opgeleverd. Helaas zijn er tamelijk veel donkere shots die verveling opwekken doordat je weinig visuele houvast hebt. De muziek kon dan weer moeilijk beter.

Vervelende tienerfilm waarin er bitter weinig te lachen valt.

Verrassend goed kortverhaal. Mooie twist.

Vermakelijke combo van Armageddon en Idiocracy, maar beter dan beide. Zeer ludiek en toch meeslepend. Dat komt door de uiterst goede acteerprestaties van de sterrencast. Origineel entertainment, maar de ironie is duidelijk velen ontgaan. Geen klassieke McKay-komedie alleszins. De finale is absoluut meesterlijk. Een kritisch persiflage, geniale satire. Hoe het ook zij, een zeer goede film.

Dit was nu eens een oervervelende film zoals ik er nog maar zelden één heb gezien. Zo ergerlijk, niet te doen. Grootste probleem is de suspension of disbelief. Die zat echt niet goed bij mij. De date zelf is zo onwaarschijnlijk ellendig dat je daar als zelfrespecterende single toch meteen een einde aan maakt? Zit ze daar de hele tijd op haar gsm te loeren, rond te hollen, effe kletsen met de barmeid, dan weer een kwartiertje naar het toilet. Vervolgens zit ze met andere gasten te keuvelen. Gaat ze er zelfs bij aan tafel zitten, vraagt ze haar date partner om even te wachten. Ik werd er vreselijk zenuwachtig van. Die zus die van vlakbij in de schouder wordt geraakt door een professionele hitman? Komaan... Die gangsters beschikken duidelijk over een oneindige stroom aan middelen, waarom in vredesnaam zouden ze al die moeite doen en het target niet gewoon op een andere, veel eenvoudigere manier mollen? Maar de kers op de taart is toch wel de kleine Toby, vreselijk geacteerd overigens, die dat vuurwapen brengt met zijn speelgoedauto. Dat mannetje heeft meer trigger discipline dan de gemiddelde Amerikaan.

Het mag gerust ongeloofwaardig worden, maar Drop is van begin tot einde compleet belachelijk. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, zitten we ook nog opgescheept met een hyperkinetische barman waardoor klanten met plezier een gifshotje zouden drinken om ervan verlost te zijn.

De volgende Christopher B. Landon sla ik toch maar over. Heb nu zowat zijn hele repertoire gezien en alleen Scouts Guide to the Zombie Apocalypse scoort beter dan deze.

Na twintig jaar aan een herziening onderworpen en als volwassene kan ik de humor kennelijk beter smaken dan als prille tiener, hoewel de humor ook voor kinderen goed te begrijpen is. Deze film is gewoon hilarisch. Vrijwel vanaf de eerste scène tot de laatste wordt een salvo van allerhande grappen afgevuurd. Sommige missen doel, maar toch zeker één keer om de drie minuten was het lachen, gieren en brullen. Dumb and Dumber slaagt er zelfs in om een verkrachting op toilet grappig te maken ("Find a happy place") en dat moet toch de eerste en enige keer zijn dat ik dit in een film meemaak. Ook de muziek is best te pruimen en boy wat een fantastische casting! Dit is zonder twijfel Jim Carrey op zijn allerbest, maar ook de anderen doen het donders goed.

Prachtig visueel spektakel waarvan de cinematografische finesses tijdens de erg lange speelduur onderhoudend blijven. Dit is de eerste Dune-film die ik zie en het verhaal spreekt tot de verbeelding. Het is een soort intergalactisch Game of Thrones. Toch wat vreemd om de soldaten in deze hoogtechnologische samenleving met dolkmessen te zien vechten. Na verloop van tijd komt de sleet er wel wat in. Het verhaal is op zichzelf niet interessant genoeg en de ingetogen acteerprestaties gaan een beetje vervelen. Gelukkig blijft het visueel wel de moeite om uit te kijken.

Een zeer nipte 2.5* voor de prachtige beelden van de IJslandse natuur en de mismoedige sfeer die de hele film aanhoudt. Voorts was dit een absurdistische en onzinnige slowburner, op het vervelende af. De film heeft de leesbaarheid van een postmodern kunstwerk, ondoordringbaar en onbegrijpelijk. Iedereen doet maar wat, er zit geen ratio achter. Sommigen zullen misschien tranen in de ogen krijgen van ontroering, maar ik moest de grootste moeite doen om dit drama helemaal uit te zitten.