Meningen

Ik heb wel een zwak voor found footage, maar vond dit bovenal geen slechte sequel uit de reeks. Vermakelijk, spannend en soms ook griezelig. Degelijk werk.

Vrij degelijke production value, maar echt uitblinken, is het nergens. Wel nog een zekere chemie tussen de karakters in de cabine. De horror is maar zo zo, al is er wel wat gore bij voor de liefhebbers.

Een opmerkelijke documentaire met rijk beeldmateriaal, die een vrij eenzijdig portret schetst van de aanloop én nasleep van een noodlottige schietpartij. De docu laat zien waartoe pesterijen kunnen leiden. Hoewel Susan Lorincz hier min of meer als een racistische heks wordt afgeschilderd, is dankzij de beelden tussen de lijnen door de waarheid wel te achterhalen: Susan woonde in een diverse wijk en werd dag en nacht gekweld door losgeslagen buren die haar rustige buurt langzaam maar zeker in de Bronx transformeerden. De politie reageert wel op oproepen, maar staat erbij voor spek en bonen. Ze lijken eerder de rol op zich te nemen van straathoekwerkers en spelen onder één hoedje met de buren ("het zijn maar kinderen").

Ze wordt ook consequent "Karen" genoemd door de omwonenden, wat een racial slur is ten aanzien van blanke vrouwen. Terwijl ze moegetergd zelden haar huis uitkomt, beukt één of andere buurvrouw op haar deur om haar ook in eigen huis te terroriseren. Uit doodsangst grijpt ze naar de wapens en schiet ze vervolgens los door de deur. De rest is geschiedenis. Erg dat het zo moest aflopen, maar het lijkt me niet makkelijk wonen in die buurt. Het is duidelijk dat de Stand Your Ground-wet wat te ruim geïnterpreteerd werd door Susan Lorincz, al heb ik ook de indruk dat ze hard werd gestraft, zo vlak na de George Floyd-heisa, omdat de BLM-rellen en plunderingen nog vers in het geheugen zaten.

Mooie beelden, maar dodelijk saai. Zowat alle scènes duren drie keer langer dan nodig om de vaart erin te houden. Horror? Geen sprake van. De poster zet je op een dwaalspoor. Er zijn nagenoeg geen kills. Van een spetterende finale ontbreekt helaas elk spoor. De film gaat integendeel uit als een kaars. Ik zou zeggen: mijn eerste en meteen ook laatste Saul Bass. De goede man dacht er blijkbaar net zo over en hield het in zijn regiecarrière bij deze ene film.

Het eerste deel van deze film beviel mij wel. Cage als halve caveman, de vriendschap met zijn varken, de sfeer. Maar dan wordt duidelijk dat er zo goed als niets substantieel op til staat en wordt het een erg flauwe, ja zelfs doodsaaie zit. De film is volledig in de schemering geschoten (zie de poster) waardoor de slaperigheid snel zijn intrede doet, zelfs op zondagnamiddag. Neen, dit was niet goed.

Zoals een groot historicus (Gibbon) ooit zei, is de geschiedenis het relaas van de dwaasheden en misdaden van de mensheid. Ook in onze eigen tijd is de waslijst met misdaden lang. Tegen elkaar, maar vooral tegen de dieren en de natuur worden alle registers opengetrokken en kent de menselijke vernielzucht geen grenzen.

Martin Rosen is zich van deze ongemakkelijke waarheid bewust en koos ervoor om in zijn schaarse films dit thema aan te snijden. Moedig en waarlijk uniek in zijn cinematografische strijd. Opnieuw koos hij daarbij voor John Hurt om de hoofdrol te vertolken. De film is misschien minder indrukwekkend en onderhoudend dan het debuut met de konijnen, maar de boodschap komt even hard aan. Zo jammer dat de situatie sindsdien (40 jaar geleden) niet veel verbeterd is.

Geen al te slechte sequel in de Predator-reeks. De toonzetting is wel anders, je zou het welhaast fris kunnen noemen, op voorwaarde dat je elke vooringenomenheid laat varen. We krijgen hier de Predator namelijk te zien als emotioneel humanoïde wezen en worden getuige van een klein familiedrama binnen een Yautja-clan. Protagonist Dek is op freudiaanse wijze getekend door broederliefde en afwijzing door de vader. We volgen hem op zijn pad naar erkenning. Predator: Badlands is een coming-of-age-verhaal.

Op zijn weg stuit hij op een robot zonder benen, maar die was beter haar tong kwijtgeraakt, want ze leutert de hele tijd maar door. Dan sluit er zich nog een ander monsterachtig heerschap bij het heterogene gezelschap aan en lijkt het groepje helemaal op de Bremer stadsmuzikanten.

Actie is er gelukkig in overvloed en de finale had zelfs iets weg van Godzilla vs. Kong ofzo.

Ik was bijzonder sceptisch door de synopsis, het feit dat Predator 1 mijn favoriete film is en vooral de jonge vrouw Amber Midthunder in de hoofdrol, die zich moet meten met het meest moorddadige roofdier van het melkwegstelsel. Maar het moet gezegd: dit was zeker de beste sequel uit de vijfdelige reeks. De Noord-Amerikaanse prairie leent zich uitstekend voor uitgestrekte shots. De bossen doen denken aan de jungle waar het allemaal begon. De actie is fenomenaal en ruim aanwezig; de cinematografie en de choreografie zijn echt fantastisch. Ook de muziek is, net zoals in het origineel, van grote meerwaarde. Dat idee met die verschillende beesten, is een zalige en consequente toevoeging van de makers. Ik ben onder de indruk. Naru ziet er met haar oorlogskleuren verrukkelijk uit.

De predator zelf ziet er niet perfect uit en er is, zeker naar het einde toe, de nodige girlpower te doorstaan. Maar ik ben blij dat men het zo heeft ingekaderd dat onze hoofdrol beschikking kreeg over de wapens van de predator en dat het niet gewoon een jong meisje was dat op eigen kracht de predator kon verslaan. Zo liepen deze makers niet in de val van het om die reden afgevoerde Batgirl, waarvan de producers in de smiezen kregen dat het gewoon te belachelijk was om nog uit te brengen. Een ander puntje van kritiek is het afschuwelijke koeterwaals dat uitgesproken werd door de Franse pelsjagers. Dat klopte grammaticaal van geen kanten, het was gewoon gibberish, vergelijkbaar met het Arabisch uit Team America. Hadden ze nu echt geen Canadese acteurs kunnen vinden die effectief een mondje Frans spraken?

Vraagje: deze film ging uitleggen hoe de predators in het ondergewaarde Predator 2 aan die musket kwamen. We zien de musket ook op het einde van deze film, maar wel in handen van Naru, nadat de predator verslagen werd. Hoe komen die predators er dan aan?

Na alle rotzooihorror van het afgelopen jaar, viel deze matige prent eigenlijk heel goed mee. Alleszins beter dan het overgewaardeerde Bones and All, dat ik op dezelfde dag bekeek. Er zit voldoende spanning en gore in en zelfs een onvoorziene plottwist. Zeker oké voor een druilerige zondag.