Meningen

Gisteren nog eens naar de bioscoop getrokken en de enige optie was laser ultra. Wat een scam is dat. Daar merk je nu eens helemaal niets van behalve dat je bioscoopticket 25% duurder uitvalt. Kinépolis heeft weer een nieuwe manier gevonden om het geld uit mijn zakken te kloppen. En dan vergeten ze het eerste kwartier ook nog eens om het licht in de zaal uit te doen. Enfin, Weapons was gelukkig een meer dan behoorlijke horrorfilm, die de mosterd niet elders gaat halen, maar zowel inhoudelijk als qua verteltrant iets fris weet te brengen.

Her en der lees ik dat dit een horrorkomedie zou zijn, maar dat lijkt me niet helemaal de bedoeling te zijn geweest. Er zitten wel een handvol ludieke scènes in en ik heb luidop gelachen toen Terry die spuiten in zijn smikkel kreeg, maar ik was kennelijk de enige gek in de zaal die daar de humor van inzag. Een horrormysterie is het dan weer wel. Verhaaltechnisch zit het trouwens goed in elkaar. De indeling in hoofdstukken waarbij je de gebeurtenissen van de afgelopen 24 uur telkens door de ogen van iemand anders ziet, draagt bij aan dat mysterie, hoewel het tegelijk afbreuk doet aan de spanning. Toch vond ik het een goede keuze.

De film is tevens sterk geacteerd. De rol van Justin Long, die nu voor de tweede keer opdraaft in een Cregger-horror mocht uitgebreider zijn, maar Josh Brolin (Planet Terror) zit heerlijk in zijn rol. Ook Julia Garner speelt haar personage met verve. Leuk dat er met juf Gandy gekozen werd voor een complexe en getroubleerde protagoniste.

Visueel en auditief is de film om van te smullen. Zo zitten er enkele zeer goed gefilmde achtervolgingsscènes in, al ging de laatste te veel richting de lichtvoetigheid. Er mocht wat mij betreft ook wat meer gore ingezeten hebben, maar het einde is toch behoorlijk zwaar: ouders en kinderen blijven na de dood van de heks als gelobotomiseerde kasplantjes achter. Niet bepaald een happy end.

Gisteren nog eens gezien en ik blijf erbij: dit is samen met Yummy en Prooi de beste Nederlandstalige horrorfilm aller tijden.

Een film vol raciale stereotypes en seksistische platitudes. Een film kortom die vandaag niet meer gemaakt zou mogen worden en wellicht net daarom eentje om te koesteren. Doe daar nog de platte onderbroekenlol bij en hysterische Afro-Amerikanen die allerlei typetjes neerzetten en je komt met barstende hoofdpijn de film uit. Echt geniaal was dit dus allemaal niet, maar af en toe kon ik een lach niet onderdrukken.

Goed geacteerde thriller, niet in het minst door de witte hond. In het begin zit je nog te supporteren voor hem, zeker nadat hij door de ruit springt om een verkrachter te verscheuren, maar na verloop van tijd beginnen de wenkbrauwen toch te fronsen bij het type slachtoffers dat hij uitkiest. Het betreft namelijk ook een figuurlijke (en fictieve) 'white dog' met een voorkeur voor zwart vlees. Maar dat is zonder Keys gerekend die toch probeert om de dolgedraaide racistische hond mores te leren. Al bij al geen slechte film, maar ook geen topper.

Amusante horrorkomedie waar de horror nogal bescheiden blijft. Luidop gelachen met die tronie van de antagonist tijdens zijn: 'We are the neighbours'. Degelijke chemie tussen de personages, een ietwat van de pot gerukt plot, maar dat mocht de pret niet drukken.

Lang geleden de remake uit 2006 bekeken en die viel mij zeer goed mee. Ik begreep geen snars van de negatieve recensies, maar moet zeggen dat dit origineel, met overigens een geweldige poster, inderdaad stukken beter is. The Wicker Man heeft een wat aparte verteltrant. Als kijker glijd je min of meer het verhaal binnen. Samen met de politiesergeant neem je akte van de vreemde gebeurtenissen op het eiland van de krankzinnige heidenen. Er zitten heerlijke scènes bij, prachtig geënsceneerd. Leuke shots ook van de natuur. De productiewaarde is hoog genoeg om visueel vijftig jaar later nog altijd te verbluffen.

Er wordt wel héél wat gezongen door de acteurs. Bij momenten heeft de Wicker Man veel weg van een musical. Dat had voor mij niet gehoeven, al zat er één fantastisch en semi-hypnotiserend liedje bij. Ook dat verleidingslied met bijbehorende balts was goed te pruimen. Het gruwelijke einde was mij helaas al bekend door de remake, maar voor het overige was dit toch een heel andere film. De film komt geregeld verrassend uit de hoek met creepy en bevreemdende scènes, zoals dat kevertje aan een touwtje wanneer hij in de klas die lessenaar opent. Echt niet te voorspellen zoiets.

De sergeant ten slotte, die hier de protagonist is, komt als personage goed uit de verf. Hij is een devote en vastberaden baas waar ik meteen veel sympathie voor had. Hij heeft vrijwel onmiddellijk door welk vlees hij in de kuip heeft op het eiland en begint een persoonlijke kruistocht. Groot was dan ook mijn verbazing dat hij zich uiteindelijk zo makkelijk laat verschalken. Zonder slag of stoot laat hij zich naar de slachtbank leiden. Deed wat denken aan Speak No Evil. Dat hij tot op het bittere einde kon bogen op zijn onwrikbare geloof in de God van Abraham om de dood in de ogen te kijken, is dan weer inspirerend en een mooie boodschap op zichzelf.

Elke zichzelf respecterende Vlaamse schrijver dient tegenwoordig een collaboratieroman in. Tom Lanoye, Kristien Hemmerechts en natuurlijk ook Jeroen Olyslaegers, die ik verder enkel ken van zijn linksige Facebookposts en vreemde voorkomen met aan elke vinger een ring. Afijn, deze film is gebaseerd op zijn boek en Olyslaegers liet zijn fantasie de vrije loop. Zelfs een Kolonel Hans Landa-achtige figuur verschijnt ten tonele. Hoewel bepaalde scènes behoorlijk heftig waren, viel er moeilijk mee te leven met Wils, gespeeld door Stef Aerts. Zijn apathische karakter werkte ergens afstompend. Half Antwerpen draaft op als acteur en sommige acteerprestaties konden zeker wel bekoren. Verder gebeurt er niet zo gek veel, maar de moment suprême is ongetwijfeld de grote razzia. Zeer goed in beeld gebracht die onmenselijke praktijken.

Score verhoogd na herziening. Andrew Divoff zet echt een heerlijke wishmaster neer en de uitzinnige gore en fantastische practical effects staan decennia later nog steeds overeind.

Duistere politiethriller over een bovennatuurlijke wolvenroedel die New York onveilig maakt. De gore is wat gedateerd, maar voor de rest heeft hij de tand des tijds goed weten doorstaan. Ik heb het hier of elders nog nergens gelezen, maar het lijdt toch geen enkele twijfel dat John McTiernan zich door Wolfen heeft laten inspireren bij die iconische predator infrared vision mode? Hier wel wat overkill van dat effect, maar een leuke innovatie.

De Beekeeper, zelfde schrijver en hoofdrol, was een steengoede actiefilm: origineel, humoristisch, geweldig. Maar blijkbaar was meer van hetzelfde te veel gevraagd, want A Working Man was niets van dit alles. Dit was flauw, oninteressant en zo doorsnee als een koffie van Starbucks. De criminelen zagen eruit als villains uit een Batman-film, maar de dreiging die ze uitstraalden was even impactvol als wanneer de duivenmelker van hiernaast zijn stem verheft tegen de bruine kiekendief die af en toe overvliegt. Nee, dit was 'm niet.

Het vierde en vijfde deel heb ik niet gezien, de vorige twee en de remake wel. En deze Wrong Turn was toch de slechtste van allemaal. Maar wel nog steeds vermakelijk en goor genoeg om van te genieten. Alle dialogen zijn generiek, de acteurs lijken in een Spaanse herberg te zijn opgescharreld, maar het scenario houdt steek en de hillbillies doen hun werk.

De minste van de vijf delen die ik tot dusver heb gezien, maar nog een nipte voldoende. Er is dan ook genoeg gore en ellende op beeld te zien (die fondue!) en daar doe je het tenslotte toch voor met Wrong Turn. Ook twee paar tietjes en nog een stel kronkelende vrouwenlichamen fleurden de boel op. De vrouwen in kwestie gedragen zich in hun confrontatie met de inteelt rednecks wel zo ongelooflijk dom en nemen de ene foute beslissing na de andere, dat je ze na een tijdje toewenst dat ze gaan creperen. Dat was redelijk frustrerend, maar voorts een vrij degelijke sequel.