Meningen

Sterke regie, de film wist me grotendeels te pakken, maar het blijft uiteindelijk frustrerend oppervlakkig met een twist halverwege die het punt dat de film wil maken onderuit haalt, en het einde voelt gehaast en onbevredigend aan. Wat jammer is, want hij heeft zeker sterke elementen.

Man-met-een-missie Will Smith handelt in Seven Pounds uit schuldgevoel, verdriet en plichtsbesef om anderen te helpen die het leven beter leiden dan hijzelf gedaan heeft. Maar waar de film met zijn emotionele climax ook iets wil zeggen over deze kernwoorden, is de uiteindelijke boodschap gemengd.

Want draagt Gabriele Muccino niet tegelijkertijd een boodschap uit van gerechtvaardigde boetedoening, de ultieme zelfkastijding, in plaats van zelfvergeving? Wegcijferen van jezelf is mooi, maar waar ligt de grens? En dan met name bij Rosario; is dit niet gewoon het schuldgevoelstokje overdragen aan de volgende?

Het laat de kijker achter met dezelfde gemengde gevoelens die Thomas' ontvangers van zijn naastenliefde ook moeten voelen. En dat is waarschijnlijk precies waar Muccino zijn kijker wil hebben; in dat ongemakkelijke gebied waar je gedwongen wordt na te denken. Jammer genoeg eindigt hij ook precies hier. Niet alles hoeft uitgekauwd te worden, maar dit voelt te gemakkelijk aan. Dit verhaal verdient meer.

Met Shame levert Steve McQueen een provocerende film af over seksuele verslaving. Met lange scènes waarin veelal geacteerd wordt zonder dialoog maakt McQueen veel duidelijk via zijn beeldtaal. Een lang shot van Fassbender, rennend door de straten van New York; een lange close-up van een emotioneel zingende Mulligan; een proloog gemonteerd op een overweldigende adagio waarin Fassbender zijn scharrels oppikt, het eist allemaal veel van de acteurs.

Mulligan, maar ook vooral Fassbender houden zich hierin fantastisch staande. Beiden spelen eenzame, fragiele personen die zich worstelend door het leven slepen. Hun naturelle spel gaat hand in hand met de zorgvuldig gestileerde film, die hierdoor niet overgestileerd aanvoelt. Wederom, net als in Hunger is er weinig plot, maar Shame is een beduidend rijkere film doordat het een karakterschets is met complexe personages. Ook het gebruik van klassieke muziek doet veel.

Dat de film waarschijnlijk de gevreesde NC-17 keuring krijgt, is belachelijk. Veel fullfrontal shots van de acteurs, maar werkelijke seks beperkt zich tot de beklemmende finale waarin het weinig geërotiseerd wordt. Bovendien is het uiteindelijk geen film over seks, maar over verslaving. En eenzaamheid. Mooi.

Wie Sherlock Holmes wil bekijken omdat het de nieuwste Guy Ritchie is, kan zijn verwachtingen beter thuislaten. Hoewel de gebleekte stijl, enkele snelle montages en een paar Britse types doen denken aan de persoonlijke stijl van deze Brit, voelt SH vooral aan als een commercieel compromis voor de studio.

Ritchie-light voor de 12-jarigen die werden geweigerd bij Rock 'n Rolla en Revolver hebben uitgezet omdat deze te moeilijk was. Vol simpele grapjes en een geijkte structuur inclusief onvermijdelijk eindgevecht met de bad guy spreekt dit ongetwijfeld een groot publiek aan (alle zalen waren uitverkocht) met mensen die allemaal komen opdraven voor Downey Jr., omdat de marketing nergens vermelde dat deze regisseur ook verantwoordelijk was voor Snatch.

En ze hebben nog gelijk ook, want hij speelt de rol fantastisch. Stijf, maar boyish met een leuk Brits accentje is hij gelukkig geen variatie geworden op Tony Stark maar daadwerkelijk Sherlock zoals Doyle hem vast bedoeld heeft. Alleen jammer dat het voor 't publiek onmogelijk is om zijn intelligentie te volgen. De man lost moorden op met clues die nooit in beeld zijn geweest, zodat meedenken er gewoonweg niet bij is. En dan is Law ook nog eens zo'n kleurloze Watson.

Ach, de combinatie van Robert met het mooi en donker gestileerde Victoriaanse Londen en Zimmers frisse score zorgden gelukkig voor een vermakelijk filmpje. Maar nog een keer voor deel 2? Nee, daarvoor kon het mij te weinig interesseren.

Bepaalde klassiekers krijgen door de jaren heen een bepaalde iconische staat die vertekenend werkt tegenover de film zelf. The Seventh Seal is bijvoorbeeld wereldberoemd dankzij het schaakspel tussen ridder Antonius Block en De Dood. Verder staat de film te boek als een bijzonder zware overpeinzing over thema's als doodgaan, het hiernamaals en de vergankelijkheid van de mens. Dat dit slechts een klein aspect is van een grotere film, is minder bekend.

Gesitueerd ten tijde van de kruistochten en met name de komst van de grote pestplaag, is The Seventh Seal ook zeker een film waar De Dood niet alleen als een donkere wolk boven hangt, maar ook als personage tussendoor loopt. Toch is de film lang niet zo zwaar als zijn reputatie doet vermoeden; vrolijke muzikale intermezzo's, cynisch-komische dialogen en irritant vrolijke personages doen de toon, zoals gezet door ridder Block en zijn zoektocht naar ofwel God dan niet de Duivel (niet echt geholpen daarin door De Dood), vaak teniet.

The Seventh Seal is daardoor grotendeels intrigerend, maar ook zeer onevenwichtig. De film is op zijn sterkst tijdens de zoektocht van Block en de mensen die hij daarin tegenkomt (met name het tot de brandstapel veroordeelde meisje), maar hoewel de overige personages de nodige kleur en narratieve rijkdom toevoegen, had het wat mij betreft wel wat compacter en filosofischer gemogen. De verschillende karakters laten weliswaar allen een andere houding tegenover het leven en de dood zien, maar een dramatische impact had het nu alleszins voor mij niet.

Bengt Ekerot als De Dood is daarentegen werkelijk fantastisch; hoewel in een teleurstellend kleine rol, brengt hij precies het nodige gewicht en mysterie, afgewisseld met een enkel moment van zwarte humor dat niet afdoet aan zijn dreiging. Had The Seventh Seal zich meer geconcentreerd rond zijn interactie met Block, dan was het makkelijk het meesterwerk geweest dat ik had verwacht. Nu is het een intrigerende film die achteraf blijft rondspoken, maar wellicht later herzien moet worden met dit keer de juiste verwachtingen. 3.5*

Van alle Disney klassiekers die ik in mijn jeugd gezien heb, behoorde Sleeping Beauty tot degenen die het minst bleven hangen. Nu, bij herziening, valt meteen op hoe dit komt, want ondanks de onmiskenbare artistieke hoogtepunten van de film, behoort de film ook tot degenen met de meeste dieptepunten.

Om het negatieve meteen uit de weg te halen: het snelle tempo waarin het verhaal verteld wordt belemmerd de karakterontwikkeling en zodoende ook de emotionele diepte. Zoals vaker aangegeven behoort Aurora tot de meest passieve heldinnen uit de Disney stal, waardoor het lastig is om met haar mee te leven, maar laten ook de andere personages weinig indruk achter. Het interessantst is wellicht Maleficent, tevens een van de meest sadistische schurken van Disney.

Deze aanpak lijkt te bevestigen dat Sleeping Beauty voor de studio op dat moment vooral gezien werd als technisch en audiovisueel experiment. Nadat Fantasia flopte aan de kassa, bleef het bij Walt kriebelen om klassieke muziek achter hoogstaande animatie te plaatsen: Sleeping Beauty mag gezien worden als een van de beste uitwerkingen van dit concept.

De animatie, in vormgeving gebaseerd op middeleeuwse stijlen, is bij vlagen fenomenaal, wat alleen maar versterkt wordt door het samenspel met Tchaikovsky's ballet. Bovendien werkt het (zeer) brede 2.55:1 beeld werkelijk fantastisch voor dergelijke animatie, en is de muziekopname (in stereo, in 1957 nog een unicum) van ongekende kwaliteit. Dit zorgt ervoor dat deze classic makkelijk genietbaar is en belangrijk voor de ontwikkeling binnen animatiefilms, maar uiteindelijk minder indruk maakt dan het vakmanschap dat erachter zit verdient.

Homage aan B- en tromafilms waarbij de gore, slijm en humor dermate over-the-top is, dat het geheel nauwelijks eng meer te noemen valt. Maar dat is dan ook niet de bedoeling, Slither wil vooral lekker lomp zijn en de kijkers vermaken via zwarte humor. Het is dan ook niet zo erg dat het verhaal zich laat voortstuwen door de conventies van het genre.

Helaas lukt alleen dat eerste (de gore) aardig, want ondanks een aantal vermakelijke momenten (meisje in het bad, de vrouw in de schuur) is de film nergens werkelijk grappig. Nathan Fillion doet het aardig als antiheld en Elisabeth Banks houdt zich ook wel overeind, maar het is allemaal dat net-niet niveau. Leuk voor fans van het genre, of als tussendoortje, maar niet veel meer.

Een potentieel cliché en sentimenteel verhaal (verveeld acteur leert zichzelf kennen via zijn dochter), wordt in de handen van Sofia Coppola een fijn naturel en oprecht drama, waarin emoties niet worden uitgesproken maar karakterontwikkeling aanwezig is voor de meer oplettende kijker.

Coppola laat zich niet ophaasten en propt haar film vol met kleine gebeurtenissen die ieder ander regisseur op de montagetafel zou laten liggen, omdat het niet zoveel toevoegt aan het verhaal. Een echt plot is dan ook niet aanwezig, Somewhere is meer het tijd doorbrengen met een aantal personages. Maar hoewel dat ongeforceerde erg lekker werkt, voelt het ook helaas wat leeg aan. Hoewel nergens sentimenteel, wordt het ook nergens echt emotioneel - en ook dat is natuurlijk een probleem.

Daarnaast is haar film weinig origineel (Dorff's personage is vooral een variatie op Marie Antoinette en Bill Murray's karakter in Lost in Translation) en lijkt ze niet bijster te groeien als regisseuse (ook al is ze al veel verder dan menig regisseur met haar ervaring). Somewhere is daarmee een lekker tussendoortje, maar overtuigt niet als hoofdgerecht.

Stay lijkt grote thema's aan te snijden (leven, dood, het daar tussen hangen, en zelfmoord), maar gaat in de eerste instantie over plottwists - van het krampachtige soort.

De film lijkt volledig geschreven vanuit het doel om het publiek constant op het verkeerde been te zetten (of, in ieder geval, een ander been), hierin zelfs valsspelend qua filmlogica voor extra vervreemdend effect. Hierdoor mist het geheel uiteindelijk een sterke basis en zul je nooit meeleven met de personages; duidelijk niets meer dan pionnen in het grotere spel van de scriptschrijver.

Daar komt nog eens bij dat het volledige concept (het verzinnen van een anderhalf uur durend mysterie rond je eigen persoon, inclusief details van omstanders, op het moment dat je plots op sterven ligt) bijzonder vergezocht lijkt.

Doordat geen van de 'diepere' thema's echt worden uitgewerkt, lijkt Stay dan ook in de eerste plaats een stijloefening voor Marc Forster, die zich op technisch vlak mag uitleven met de koortsdroom. Ongetwijfeld een belangrijke schakel in zijn carrière richting Quantum of Solace, maar an sich een film die zijn ambities niet kan waarmaken. 2*

Toen de controverse ontstond over Demi's naaktscenes in Striptease, dacht ik dat ze zich blood gaf voor een feministische film over vrouwen die gedwongen worden tot het stripperschap wegens geldproblemen en zodoende worden overgeleverd aan de grillen van de perverse man. Nu komt dit ook wel aan bod in de vorm van een sentimenteel subplotje, maar omgeven door karikaturale randpersonages weet het totaal niet te overtuigen. Geen drama dus.

Tsja, wat is de film dan wel? Het gevoel overheerst dat de regisseur dat zelf eigenlijk ook niet wist. Vaak probeert het een komedie te zijn, maar daarvoor is het pijnlijk ongrappig. Of een thriller, maar dan zit het overdreven spel weer in de weg om spannend te worden. Zelfs een erotisch thrillertje is het niet - daarvoor zijn de stripscenes op een vreemde manier te onerotisch.

Wat je overhoudt zijn slechts enkele droge opmerkingen van Ving Rhames en een tenenkrommende rol van Burt Reynolds in zelfspot modus, in een film die terecht in alle floplijsten genoteerd staat. En dan schaamt Reynolds zich voor Boogie Nights... 1*