Meningen

Ongelooflijk, dat maar liefst 3 schrijvers hebben gewerkt aan 4 versies van een script, maar dat dit het beste is waar ze mee aan konden komen. Rambo, a.k.a. John Rambo, a.k.a. Rambo 4, a.k.a. etc. ad infinitum (pick a title!) is een film zonder plot maar met een body count dat tegen de 260 aanloopt. Veroorzaakt door evil dudes die simpelweg komen opdagen om gruweldaden te plegen en vervolgens gruwelijk aan hun eind komen. Ohja, onder het motto van de burgeroorlog in Birma. Maar verwacht daar verder niet teveel van.

Rambo is exploitatiecinema pur sang, waarin onthoofdingen en verkrachtingen hand in hand gaan met het bloederig neerschieten van kleine kinderen. Wat op zich nog niet zo erg is, het wringt alleen enigszins met de documentairebeelden waar de film mee opent. Heeft wat weg van het commercieel uitbuiten van andermans leed.

Daar komt nog eens bij dat icoon John Rambo door Stallone naar de zijkant wordt geduwd en vervangen door lachwekkend karikaturale soldaten. Waarschijnlijk omdat hij ontdekte dat regisseren en de hoofdrol spelen nog niet zo makkelijk was. De druppel die de emmer doet overlopen zijn de sentimentele (jawel!) pogingen tot emotie.

Dat componist Brian Tyler ondanks dit alles toch nog een volwassen muzikale score wist af te leveren met liefdevol gebruik van Goldsmiths hoofdthema en daarnaast een nieuw Battle Adagio schreef, dwingt mijn respect af. Zijn mix van percussie en orkestraal geweld zorgt ervoor dat Rambo nog een klein beetje gewicht krijgt op enkele momenten. Los daarvan, is dit totale prut. 1.5*

De kleurrijke en originele wereld staat helaas in dienst van een clichématig geloof-in-jezelf verhaal dat slechts mondjesmaat gered kan worden door het enorme blik beroemdheden dat de makers hebben opengetrokken. Ook mist Robots de spitsvondigheid van Pixar, waardoor Blue Sky zich andermaal inferieur opstelt tegenover de animatiegigant. Niettemin leuk voor een zaterdagavondje. 2.5*

Paul Rudd (tevens mede-verantwoordelijk voor 't scenario) en Sean William Scott doen het prima in deze mannen-die-op-moeten-groeien-dankzij-kinderen film, die net zo vermakelijk als voorspelbaar is, maar uiteindelijk zijn het de oer-standaard structuur en verplichte buddy-montages die het geheel onder de voldoende trekken. Ook het feit dat de film nergens echt hilarisch wil worden (ondanks enkele leuke vondsten) helpt mee. Uiteindelijk hebben de kinderen gek genoeg de leukste momenten (met name het kleine negertje).