Meningen

Vanavond deze film in Los Angeles gezien.

Man, wat een geforceerd geheel. Volgens het boekje gemaakt (scène 1: kijk, Bulger is een tough guy, scène 2: maar heeft ook een familie en emoties!), waarbij de film nergens enig gewicht verkrijgt. Het helpt niet dat een groot deel van de cast hun Boston accenten net iets te dik aanzetten op het karikaturale af, terwijl ook Johnny Depp zijn personage teveel forceert. Het gaat allemaal nergens leven, wordt niet geloofwaardig en kabbelt maar een beetje door. De muziek van Tom Holkenborg (Junkie XL) probeert daar weer wat meer drama in te gooien, wat resulteert in een net iets te commercieel sfeertje. Het is allemaal prima te doen voor de liefhebbers van de gangsterfilm, met een paar aardige scènes (zoals het dinergesprek uit de trailer) maar je bent dit over een maand weer vergeten. Geen Oscars.

Het is toch altijd weer opvallend te zien hoe het 'echte leven' in Amerika vol zit met clichés en stereotypen. Ook The Blind Side ontbeert weer elke vorm van subtiliteit en volgt het eeuwig voorspelbare format van de waargebeurde film. Misschien is het allemaal wel echt zo gegaan, maar dan nog dikt regisseur John Lee Hancock het overdadige sentiment en de morele boodschap behoorlijk aan.

Het enige dat dit verhaal over naastenliefde redt uit het diepe dal van het RTL4 made-for-television drama, is Sandra Bullock. Eigenhandig injecteert ze de film met een oprechte warmte, terwijl haar vastberaden Leigh Anne een sterke, geloofwaardige vrouw is. Nu is ze altijd wel leuk om naar te kijken, maar het draaglijk maken van dit mierzoete script is een werkelijk opzienbarende prestatie.

Let wel: ternauwernood houdt ze het draaglijk. Wanneer de laatste akte inzet kan zelfs haar spel het geheel niet meer redden, en nemen de hardcore-cliche's de film over. Ondanks het oprechte acteerwerk van Bullock en alle goede bedoelingen, wordt The Blind Side dan toch nog republikeins-fake.

Blood Diamond toont het onrecht dat omgaat in de diamantenhandel in Sierra Leone, en het ronselen en hersenspoelen van kindsoldaten. Een gebrek aan goede bedoelingen kan Edward Zwick dan ook niet verweten worden: dit zijn relevante onderwerpen waar wij Westerlingen van op de hoogte dienen te zijn.

De nuchterheid van Connelly's karakter is tevens treffend; al zijn er mensen die na het lezen van een artikel (of het zien van deze film) naar hun portemonee grijpen, is er veel meer voor nodig om hier een eind aan te maken. Zwick is hiermee bewust van het kleine steentje dat hij bijdraagt. Maar het is nooit een man geweest van kleine gebaren, Zwick houdt van grote emoties. Theatraal, bijna. Nog eens een treffende opmerking van Connelly; ja, het voelt inderdaad soms aan alsof het leed van Solomon wordt uitgebuit. Maar misschien is juist die vermarkting ervan wel essentieel om het verhaal naar buiten te brengen.

Daarbij is de film een rare combinatie tussen een Unicef film en een Hollywoods actie-vehikel met droge oneliners, een sentimenteel einde en een romantisch subplot dat al helemaal belachelijk aanvoelt. Niet helemaal mijn smaak, maar als dit nodig is om de boodschap aan een zo groot mogelijk publiek te slijten, vind ik het best.

Met The Boat That Rocked schetst Richard Curtis een prima tijdsbeeld van het Engeland uit de jaren '60, via sterke muziek, foute kledij en een lekker losbandige sfeer, waarbij de mannelijke vriendschappen van een boot vol DJ's de boventoon voert. Leuke rollen van Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman en Rufus Sewell maken het plaatje af.

Dat de film ondertussen graag een pamflet wil zijn tegen de overheidsbemoeienis destijds en voor de vrije mogelijkheid om muziek te mogen draaien, moet maar even door de vingers gezien worden, want dat loopt slechts als een subplotje naast het geheel langs.

Een plot is er dan ook niet echt (eerder kleine problemen van de bootbewoners) en karakterontwikkeling moet je al helemaal niet willen. Maar wanneer je ruim 2 uur geboeid blijft dankzij de sfeer en melige grappen, is het gebrek aan een dramatisch probleem (zelfs in de catastrofale climax wordt alles nog licht opgevat) eigenlijk alleen een zegen.

Soderbergh gaat voor realisme en verkent zijn naturelle stijl wat verder. Het gebruik van grotendeels improviserende, onervaren acteurs geeft een andere dimensie aan het spel wat mooi samengaat met tempo en camerawerk, maar tegelijkertijd enkele bijna tenenkrommende (lachwekkende) momenten geeft tegen het eind. Een beetje een aardig geschoten amateurregistratie van de toneelclub uit het dorp.

Dit in combinatie met wat rare fouten en irritant gebruik van muziek doet Bubble aanvoelen als een interessant werk van een debutant, maar een man met zijn ervaring lijkt een dergelijk project toch te zijn ontgroeid. Niettemin een sympathieke film die blijft boeien (tja, wat wil je ook met een speelduur van 73 min...), maar je verwacht toch meer. 2.5*