Meningen

Door de losbandige levensstijl van Marie Antoinette te verwoorden met moderne muziek, wat in sterk contrast staat tot de strakke levensstijl in Versaille, probeert Sofia Coppola ongetwijfeld aansluiting te vinden bij een modern publiek. Natuurlijk plaatst dit het leven van de koningin in een voor ons beter behapbare context en zal het de huidige generatie ongetwijfeld helpen met haar mee te leven, maar die moderne muziek werkt helaas niet altijd even sterk.

Tegelijkertijd lukt het Dunst niet om tussen haar dialogen door echte diepgang in haar personage te leggen, wat bij een minimaal script als dat van Sofia eigenlijk cruciaal is. Haar verveling tussen alle etiquette door komt wel over, evenals haar losbandigheid en desinteresse voor politiek, maar je zou verwachten dat Sofia haar ingang bij het jonge publiek zou gebruiken voor het voeden van meer wetenswaardigheden. Helaas, c'est tout.

Natuurlijk is de setting van de film werkelijk prachtig, zijn de kostuums een lust voor het oog en is de film bij vlagen mooi geschoten (met name in de laatste akte), maar over het algemeen had ik meer van een regisseuse als haar verwacht; het mist diepgang tussen de dialogen door. 3.5*

Ingetogen portret van het trauma dat een sekte kan achterlaten bij mensen die eraan weten te ontsnappen. Regisseur Sean Durkin concentreert zich op het psychologische aspect van het slachtoffer, waardoor we nooit een duidelijk beeld krijgen van de sekte zelf en wat daar precies gaande was. Dit was dan ook niet de bedoeling, de focus ligt elders. Antwoorden op vragen worden niet gegeven, de psychologie van de personages worden subtiel en onderhuids uitgespeeld. Mooi gedaan, maar je mist toch iets.

Het gebeurt weleens dat een reputatie van een film dermate vooruitsnelt dat het lastig wordt deze nog onbevangen te bekijken. The Master is er zo'n een; nadat de media stelden dat de nieuwe PTA zou gaan over het ontstaan van de Scientology beweging, was het project al controversieel voordat er ook maar een meter film was geschoten. En wat blijkt: The Master is geen aanklacht tegen de beruchte sekte. De film blijkt zelfs helemaal geen aanklacht. En daar moet je als kijker wel even overheen stappen.

Je zou denken dat PTA, na de felle kritiek die hij in There Will Be Blood nog uitte op het kapitalisme versus het katholicisme, een project als dit zou aangrijpen om fel tekeer te gaan tegen sektes en wat daar al niet mis mee is. Maar waar The Master hier ongetwijfeld zijn wortels kent, is de film waarschijnlijk tijdens het schrijf- en schietproces geëvolueerd tot iets anders. Het eindproduct kent vele thema's en vele multi-interpretabele momenten waarin de kijker zelf maar betekenis moet vinden. Een emotionele geiser zoals TWBB die kende, ontbreekt hier. Op het eerste gezicht maakt dit de film teleurstellend minder scherp, maar bij nabeschouwing blijkt er genoeg te intrigeren.

En daarmee onderscheidt The Master zich sterk van PTA's vorige projecten, samen met een lichtere toon (humor doet zowaar zijn intrede in het anders zo bloedserieuze werk) en het in de tweede akte voor een groot deel verlaten van de kenmerkende PTA-regiestijl. Het is op dit punt, dat inzet halverwege de film, dat het verhaal wat begint te slepen en dreigt te vervallen in een drama zonder diepgang. Niet dat dit segment betekenisloos is, maar het is (bij gebrek aan een beter woord) te gewoontjes, te recht-door-zee voor een regisseur als PTA.

En het is ook in dit deel dat de film steeds sterker gaat leunen op de fenomenale vertolkingen van de cast; van de sterk acterende Phoenix (Oscar-waardig), Hoffman (idem; het breekbare zelfvertrouwen dat Hoffmann in zijn rol legt is briljant en doet je afvragen of er een andere acteur zou zijn die dit zou kunnen evenaren) en, minder vanzelfsprekend, Amy Adams, die een rol neerzet die vele kijkers zal verrassen.

Maar The Master is op zijn best wanneer de atonale, unheimische score van Jonny Greenwood het ritme dicteert van PTA's scherpe dialogen, en Hoffmann en Phoenix elkaar mogen uitdagen in bijzonder intense vraaggesprekken. De mannen zijn hier zozeer op elkaar ingespeeld, dat het oneerlijk zou zijn om slechts een van de twee te nomineren voor een Oscar. Maar ook de regie, de muziek, het script... het zou mij allemaal niet verbazen als dit weer erkenning gaat krijgen van de Academy. En het zou zonder meer terecht zijn.

En toch; plaats The Master in het rijtje met Magnolia en There Will Be Blood, en het voelt aan als het mindere werk. Het lijkt een oneerlijke vergelijking, maar het is de standaard die PTA zelf gezet heeft. The Master is géén kant-en-klaar meesterwerk. Het is wél filmmaken op hoog niveau.The Master moet groeien.

Het is lastig om Rob Marshall's Memoirs of a Geisha op emotioneel vlak serieus te nemen. Niet alleen castte hij Japanse actrices voor een klassiek Chinees verhaal, ook voert hij diverse karakters op als eenzijdige karikaturen en dikt hij met (overigens prachtige) muziek en visuele stijl de Chinese cultuur aan.

Het meeleven met de situatie van deze geisha's wordt dan ook lastig, aangezien de film aanvoelt als een Amerikaanse interpretatie van Aziatisch cultuurgoed. En hoe kan een onwetende outsider dieper doordringen tot de kern van het geisha-zijn? De invasie van diezelfde opdringerige Yanks in de laatste akte is daarmee vooral ironisch.

Uiteraard is de hevige stilering een bewuste keuze, en het levert ook wel een fijn, klassiek sprookje op waarbij de kijker aardig wat feitjes en weetjes meekrijgt over de geisha-cultuur (de andere opvattingen over seks worden aangestipt, en dat een geisha niet gelijkstaat aan een prostituee wordt ook wel duidelijk), maar deze stilering had niet ten koste hoeven gaan van authenticiteit.

Hoewel het concept ergens een sterke film in zich heeft, faalt Heslov dit over brengen vanuit het boek, dat vooral een journalistieke insteek heeft, door het absurde maar tegelijkertijd ook verontstellende uitgangspunt van elk gewicht te ontdoen.

Is dit waar Amerika zijn geld en energie insteekt?! Wat een absurde maar stekende satire had kunnen worden (want: toch echt waargebeurd) blijft hangen op semi-grappige karikaturen met nooit echt spannende momenten. Hoewel het boek deze praktijken nooit zo concreet maakt, is dat met het medium film een noodzakelijk kwaad, wat afbreuk doet aan het oorspronkelijk meer mythische karakter van het verhaal.

Desalniettemin hadden Clooney en Spacey duidelijk plezier met hun rol en bevat het genoeg vermakelijke momenten om te blijven boeien. Het is alleen zo gek om een film met dit onderwerp zo snel alweer vergeten te zijn...

Godard toont met Le Mepris de botsing tussen het Europese artistieke en de Amerikaanse commercie. Maar hoewel dit de kern van de film vormt, het door de studio gedwongen worden om een film van nota bene Fritz Lang te herschrijven, komt het ook niet verder dan dit gegeven.

Le Mepris lijkt daarmee oppervlakkig te blijven, waarbij slechts eenmalig echt gerefereerd wordt aan de relatie tussen kunst en geld, wat ik graag uitgediept had gezien. Daarnaast loopt een liefdestragedie die verbonden is met het voornoemde plot, maar ook deze connectie wordt nergens uitgediept, wat de lange gesprekken uiteindelijk langdradig maken.

Of ik begrijp nog niet hoe je Godard dient te bekijken. Ik had niettemin iets onconventionelers verwacht, wat mijn lichte ontgoocheling kan verklaren. Niettemin mooi gebruik van Delerue's muziek, een interessant hoewel tevens sterk pretentieus karakter en thema en enkele goede vondsten.

Jean Pierre Jeunet lijkt alle genres af te willen werken: science-fiction/fantasy met La Cité des Enfants Perdus; horror met Delicatessen, feelgood komedie met Amélie; historisch drama met Un Long Dimanche de Fiançailles en met MicMacs à Tire-larigot onderwerpt hij nu het misdaadgenre aan zijn geheel eigen stijl.

Dat tegenstanders hem ervan beschuldigen telkens weer hetzelfde te doen is dan ook slechts gedeeltelijk waar; ja, wederom zijn de karakters lekker cartooneske, filmt hij met warme kleuren en scherpe lenzen en is de film overladen met visuele grappen en droge dialogen. Maar ondanks dit duidelijke Jeunet stempel, is MicMacs tegelijkertijd weer een ander soort film dan wat hij hiervoor deed: een soort Frans Ocean's 11, maar dan wel uit het universum van Amélie.

En dat levert weer een bijzonder creatieve, inventieve en lichtvoetige film op, die 'heerlijk raar' is en bij vlagen behoorlijk grappig. De vele details die Jeunet in zijn film stopt (de muziek van Max Steiner; de pin-up kalender tijdens de explosie) toont een passie en enthousiasme voor het vak die aanstekelijk werkt. Dat MicMacs net wat minder verrassend is dan zijn voorgangers waren, en Dany Boon minder innemend is dan Audrey Tautou, drukt de eindscore iets, maar mag de pret niet drukken.

Theron leeft zich volledig in Aileen in en zet daarmee een krachtige en zeer geloofwaardige rol neer. Monster is dan ook niet voor niets de film die haar vele prijzen opleverde en toonde dat ze meer was dan een prachtige meid.

Daarmee redt ze tevens de volledige film van de vergetelheid: hoewel een adequaat en bij vlagen aangrijpend portret over de situaties waar sommige mensen in gedreven worden, en hopelijk voor velen ook een pamflet tegen de doodstraf, is Monster ook een tamelijk rechtdoorzee waargebeurd drama zonder opmerkelijke regie.

Was het niet voor Theron, dan had het geheel dan ook makkelijk uitgezonden kunnen worden door RTL4 op de woensdagavond. 3*

Het is altijd lastig aan een film te beginnen die te boek staat als "een van de grappigste films aller tijden", en al helemaal wanneer het gezien wordt als het hoogtepunt van Monty Python. It better be good. Nu heeft The Holy Grail ook zeker zijn hilarische momenten, maar The Life of Brian kwam toch een stuk beter uit de verf.

Het grootste euvel van The Holy Grail is de voor de Pythons zo kenmerkende chaos en drukte, waardoor veel grappen niet goed overkomen, niet goed getimed lijken en je er als kijker een beetje buiten staat. Het volgende moment word je juist weer wel meegesleept in deze drukte die bol staat van de leuke vondsten, maar het is een hit 'n miss gevalletje.

Lang niet alles slaat de plank raak (sommige grappen hebben de Pythons later juist weer in andere variaties opgevoerd) en doordat de film niet veel meer is dan een aaneenschakeling van sketches, is het af en toe wachten tot de ene scène is afgelopen en hopen dat de volgende wel weer leuk is. En van een film die te boek staat als een van de beste komedies ooit, had je toch iets meer consistent grappigs verwacht.

Het aardige uitgangspunt van My Super Ex-Girlfriend lijkt een parodie te worden op de superheldencraze die in 2006 definitief was doorgebroken, maar de geforceerde regie van Ivan Reitman en het slecht uitgewerkte verhaal zorgen voor een flauwe bedoening.

Daarnaast lijkt Reitman maar niet te kunnen beslissen welke doelgroep hij aanspreekt; enerzijds zorgen het kinderlijke acteerspel en de cheesy komedie-score voor een familiefilm sfeertje, maar de diverse (flauwe) seksgrappen staan hier weer haaks op.

Namen als Eddie Izzard, Rainn Wilson en Anna Faris worstelen met het materiaal, waarbij Faris pas in het laatste kwartier niet langer wordt ingeteugeld. Ze zorgt voor alsnog een vermakelijk sfeertje, maar tegen die tijd is het te laat. 2*

Zojuist gezien in de wereldpremière op het New York Film Festival, in aanwezigheid van Michelle en de regisseur.

Prima film met aardig script vol spitsvondige dialogen, maar die nergens echt verrast. Marilyn wordt neergezet als actrice met tal van onzekerheden waar haar mede cast en crew meermaals gek van wordt, maar echt diep gaat het allemaal niet. Verpakt in een dik aangezette stijl die wat schommelt tussen melodrama en tragikomedie. Mooi is het wel, maar weinig diepere lagen. Het grote publiek, en de academy, zullen het prachtig vinden.

Wat dan weer wel boven de middelmaat uitschiet, en fors ook, is het spel van Michelle Williams. Wat zet zij een prachtige Marilyn neer, iconisch en zwoel waar het moet, spelend met haar opgelegde rol van publieke stoeipoes, enigszins dommig, maar wanneer ze neergezet moet worden als mens verlaat ze deze persona nooit volledig. En daarmee heeft ze een prima balans geworden, waarbij de actrice Michelle Williams volledig verdwijnt. Jawel, dit is Michelle's beste rol tot nu toe, die ongetwijfeld beloond gaat worden met een Oscar nominatie.

Daarnaast acteren ook Kenneth Branagh en Judi Dench heel behoorlijk, waarbij het weer jammer is dat de rol van Dench naarmate de film vordert nauwelijks wordt uitgewerkt, net als bij Emma Watson, die gaandeweg gewoonweg verdwijnt. Het zijn deze minpunten, evenals het gebrek aan een oprechte, naturelle toon, die de prestatie van Michelle nog verder naar voren schuiven. Ga My Week With Marilyn dan ook vooral zien vanwege haar.