Meningen

Nadat Tony Scott een aantal keer de mist in ging met zoiets onbenulligs als een plot (meest recentelijk The Taking of Pelham 1, 2, 3) speelt hij dit keer op safe. Een trein die niet kan stoppen, 2 all-American heroes die hem niettemin toch tegen moeten houden. Oh, en er zit een zwaar giftig en explosief goedje in de wagons. O ja, en een met name lastige bocht zit precies in een zeer licht ontvlambaar gebied met andere explodeerbare stoffen. Gelukkig neemt Tony het zelf ook allemaal niet al te serieus.

Kortom, een rampenfilm pur sang waarbij er weinig mis kan gaan met geloofwaardigheid (het is toch gebaseerd op een waargebeurd verhaal) of rare plotwendingen (die trein kan immers ook maar 1 kant uit). Zo aan het begin gaat het toch nog een paar keer fout met onnodige karakterontwikkeling (prima dat beide mannen een probleemverleden hebben, maar wat moeten wij daarmee?) wat in de eerste akte de spanningsopbouw een aardig tijdje remt, maar de laatste akte is dan toch weer ouderwets knallen.

Niet helemaal, overigens, want het geheel is nog aardig braaf. Bovendien verlies je als kijker nergens het vertrouwen dat, ja, die twee mannen het vast wel zullen redden, en dat die trein niet echt een tegenligger met 200 basisschoolkinderen zal vermorzelen. Toch weet Tony het tempo er aardig in te houden via zijn snelle montage en het flitsende camerawerk.

Wat ook meewerkt is het schijnbare gebrek aan CGI. Ongetwijfeld is de computer vele malen ingezet, maar het is gelukkig nergens te zien waardoor het geheel fris realistisch aanvoelt. Alsof het allemaal in-camera gefilmd is; waar zie je dat tegenwoordig nog? Het doet daardoor allemaal een beetje aan als die jaren '80/'90 rampenfilms waar humor niet taboe is, het geheel nog wel leuk moet zijn, de enige bad-guy het bestuur van hogerop is, en de alledaagse werkende man de held van de dag mag zijn. En als tussendoortje levert dat toch prima vermaak op. 3*