Meningen

Wie zich afvraagt waar I Heart Huckabees over gaat, kan zich beter afvragen: waar gaat I Heart Huckabees niet over? Door zich bezig te houden met alle grote vragen (Het Universum, Het Leven, Verbondenheid, etc.), gaat de film tegelijkertijd nergens over. Ja, over filosofie. Maar waarom een existentiële, filosofische film maken die nergens over gaat? Is filosofie niet juist het middel om te komen tot diepere waarheden? Om juist iets te willen zeggen?

Met de absurde situaties, karikaturale karakters en personages die alleen maar depressiever raken door hun existentiële gedachten lijkt David O. Russell vooral een parodie op hedendaagse filosofie te willen leveren en het absurde ervan. De zinloosheid van filosofische vraagstukken. Al lijkt hij tegelijkertijd helemaal los te gaan in zijn gefilosofeer, waarmee zijn film meer een ode aan de filosofie wordt. Gaandeweg begint het er steeds meer op te lijken dat Russell wel graag iets wil maken over zijn grote passie, maar zelf ook niet weet wat precies.

Het opgooien van losse theorietjes zonder dit ook maar ergens aan elkaar te knopen, wordt dan ook al snel interessantdoenerij om de interessantdoenerij. Ode of satire, en al is het aanvankelijk nog zo interessant (de Existentiële Detectives zijn een erg leuke vondst; de eettafel discussie in de eerste helft is behoorlijk geestig), al snel begrijp je dat de opgegooide vraagstukken nergens toe leiden, dat je je onmogelijk kunt verliezen in het meedenken omdat het volgende zich alweer aan dient, er nergens iets nieuws gezegd wordt... en wordt de film hoe langer hoe vervelender.

Dan mag de cast er nog zoveel plezier in hebben, als je het publiek niet meekrijgt is het een verloren strijd. Dan is het misschien nog wel leuk dat een eigenzinnige regisseur als Russell het voor elkaar krijgt om een rare film als deze te maken, maar met dit pretentieuze en emotieloze gedoe als resultaat moet je je afvragen of dit nog wel een zegen is. Nee, geef mij maar zoiets als Synecdoche, New York. Dat gaat tenminste nog ergens over.

The Imaginarium of Dr. Parnassus eindigt met de woorden "A Film From Heath Ledger and Friends", en hoe graag je tijdens het kijken ook wilt wegdrukken dat dit inderdaad zijn laatste film is, snijdt deze laatste mededeling wel degelijk hout. Want hoe je het ook wendt of keert, Terry Gilliam's meest recente film is aan alle kanten beïnvloedt door Ledger's ontijdige dood.

En dat terwijl Heath nog niet eens een hoofdrol bezat, maar slechts een onderdeel van een ensemble vormde, waarbij met name Christopher Plummer's Parnassus naar voren steekt. Het feit dat Ledger's rol na zijn overlijden is overgenomen door acteurs als Depp, Law en Farrell (door het fantasieaspect dat al in de film aanwezig was overigens een die behoorlijk hout snijdt) legt in de uiteindelijke film net wat meer nadruk op zijn karakter, waardoor het verhaal uit balans begint te raken.

Het resultaat is mede daardoor een wat rommelige en onevenwichtige film. Nu was het geheel in veel scènes al behoorlijk rommelig (een eigenschap van Gilliam), maar met name in de laatste akte vloeit het verhaal niet meer zo lekker voort met een wat onduidelijke climax (wat gebeurt er nu precies?), wat ongetwijfeld te maken heeft gehad met het feit dat Gilliam een van zijn belangrijkste acteurs niet meer tot zijn beschikking had (re-shoots waren vast nodig geweest).

Hoe goed Gilliam zijn grote verlies ook heeft weten op te vangen (het had niet veel gescheeld of hij had Parnassus nooit kunnen voltooien), je blijft het toch zien. Onwillekeurig ben je als kijker tevens bezig met Zijn Laatste Scène Slechts Dagen Voor Zijn Dood, waarop je de (overigens aardig korte) vervangers vooral bewonderd voor de wijze waarop zij z'n rol vriendschappelijk overnemen als laatste eerbetoon. Met het verhaal ben je al een tijdje niet meer bezig.

Dat The Imaginarium of Dr. Parnassus ondertussen een ode is aan de kracht en noodzaak van het verhalen vertellen en de menselijke fantasie, is dan weer wel mooi, en zorgt toch voor een gepassioneerde film. Bovendien is de prent dan weer rijk aan fantastische vondsten en een sprookjesachtige sfeer. Was de productie niet zo getroebleerd geweest, had het best een van zijn mooiste films kunnen worden. Jammer.

Na de zware toon van moderne superheldenfilms als The Dark Knight en The Incredible Hulk, is Iron Man 2, net als zijn voorganger, gewoon 'leuk'. Leuker dan deel 1 zelfs? Jazeker, zelfs dat, mede dankzij een geweldige rol van Sam Rockwell en een grootschalige opzet die deel 1 nog weleens mistte.

Toch weet de film niet volledig te overtuigen, wat voornamelijk te wijten is aan het bekende sequeleritis syndroom; teveel nieuwe personages, teveel plotlijntjes die bijna allemaal onderontwikkeld blijven. En dat terwijl het verhaaltje an sich dan weer behoorlijk simpel is.

Bovendien weten de dames maar niet te overtuigen; was de wisselwerking Paltrow-Downey Jr. in de vorige film nog leuk, hier mist Gwyneth duidelijk pit en wordt het gewoon een zeurderig personage. Die pit moet dan weer van Scarlett komen, maar dat mag ze pas tijdens de climax laten zien. Voor die tijd weet ze maar niet iets leuks van haar rol te maken en blijft ze vlak.

Niettemin zijn er enkele buitengewoon spectaculaire actiescenes en is de humor wederom goed gedoseerd, waardoor een ieder met lage verwachtingen en een hoge behoefte aan entertainment zich wel zal vermaken. 3*