Meningen

Oliver Stone voert een aantal karikaturen op waarmee hij laat zien dat Wall Street van mensen een zooitje inhalige figuren maakt met slechts dollartekens in de ogen. Weliswaar iets genuanceerd via 'goede' figuren als beurshandelaar Lou (gebaseerd op zijn eigen vader), maar de moraal van het verhaal ligt er dik bovenop: rise en de onafwendbare fall met een stukje Dante.

Dat de figuren dan behoorlijk eendimensionaal zijn, maakt op zich niet zoveel uit, maar het maakt de film wel een stuk minder indrukwekkend. Afgezien van de aardige oneliners van Gekko, steekt Wall Street niet bijster veel boven het maaiveld uit. Komt nog eens bij dat het geheel tamelijk ongeïnspireerd geschoten is; Stone zou later pas beginnen met zijn visuele experimenten.

Zijn populariteit dankt de film ongetwijfeld aan Gekko; een figuur die zozeer een product van de huidige tijdsgeest is, dat mensen de moraal door de vingers zien en zich toch aan hem gaan spiegelen. Een beetje als Tony Montana: oké, hij is slecht, maar hij is ook cool. Wat dat betreft lijkt Stone zijn punt voor het grote publiek toch niet helemaal gemaakt te hebben. 3*

Nu dan toch eindelijk gezien. Veel ervan gehoord, dus mijn verwachtingen gingen iets omhoog, nadat Zack wat mij betreft met 300 veel pretentie toont, maar geen talent. Datzelfde doet hij nu met Watchmen: al zorgt het bronmateriaal dit keer voor een wat hoogwaardiger film, uiteindelijk maakt het voor Snyder niet uit; talent heeft hij niet, wel kijkt hij een hoop af van collega's. Resultaat: een enorm pretentieus project dat af en toe sterk uit de hoek komt, maar op andere momenten gewoon lachwekkend slecht is.

Zack Snyder doet zijn uiterste best het onderste uit de kan te halen; uit alle macht stileert hij zijn scènes met slowmotion, haalt vele jaren '60-'80 hits uit de kast en wijdt geregeld hele scènes aan visueel storytelling met filosofisch klinkende voice-over. Het levert een inderdaad weinig commerciële film op, wat op zich bewonderenswaardig genoemd mag worden, maar tegelijkertijd wordt maar al te pijnlijk duidelijk dat hij dit niet kan.

Na in 300 dezelfde fouten te hebben gemaakt, weet Snyder nog altijd niet hoe slowmo gebruikt moet worden; het versterkt de gevechten niet, maar haalt het tempo onderuit en maakt deze stroperig, oftewel; de adrenaline is eruit, onder andere door een vrij statische cameravoering. Deze jongen kijkt veel naar zijn collega's (Woo, Watchowski's), imiteert, maar mist de essentie. Hij lijkt het niet te snappen.

Het zelfde kan gezegd worden van de muziekkeuze; nummers als The Sound of Silence en Luftballon halen geregeld de hele sfeer onderuit, wat, in combinatie met de slowmo tijdens de begrafenis van de Comedian, heel fout doet denken aan televisieseries als Cold Case. Not done. Ook tijdens de vechtscènes werkt het vaak niet: Je kunt de muziek wel sterk laten contrasteren met de beelden (kijk maar naar Kill Bill), maar, dit werkt niet altijd. Het is niet altijd zomaar 'artistiek' alleen maar omdat het ongebruikelijk is.

Dit gecombineerd met de zwaar geforceerd neergezette satire en stripheldensoap-elementen zorgen ervoor dat Watchmen in de eerste plaats zwaar pretentieus aandoet, waar het slechte acteerwerk van 70% van de cast aan bijdraagt (Snyder is zozeer bezig met de techniek, dat hij zijn acteurs totaal lijkt te vergeten). De proza van Moore werkt alleen, zo blijkt, wanneer uitgesproken met precies het juiste balans in poëtiek en knipoog, wat de cast niet altijd lijkt te begrijpen.

Wel weer leuk is het behouden van de jaren '80 setting (natuurlijk cruciaal voor het verhaal), enkele indrukwekkende scènes (de Manhattan origin bijv., op begeleiding van Philip Glass' Pruit Igoe & Prophecies: wel een goede muziekkeuze). Maar daar tegenover staan lachwekkend mislukte scènes die onbedoeld op de lachspieren werken (Vietnam; de seksscène in het schip; het verschrikkelijke snippet-gebruik van Mozarts Requiem aan het einde, alleen omdat klassieke muziek 'zo lekker intellectueel is': tenenkrommend).

Het maakt van Watchmen een project waar de regisseur ongetwijfeld grootse plannen mee had, maar waar hij zichtbaar (en soms pijnlijk) mee worstelt.

Tijdens het festival van Cannes benadrukte Haneke dat DAS WEISSE BAND niet enkel over de Wereldoorlogen gaat. In een zeldzaam moment van uitlegdrang over zijn werk benadrukt hij het universele karakter van de thema's.

Wat hij ongetwijfeld deed vanwege de vele controverse rond zijn film. Hij zou het fascisme van het Duitse volk willen verklaren via de strikte opvoedingen in de kleine, Noord-Duitse dorpjes. Maar wie wat verder denkt, zal zien dat zijn film in de eerste plaats over fanatisme gaat. En, ja, de Nazi's zijn daar slechts een van de gevolgen van.

Met een prachtig tempo en al even mooie fotografie toont DAS WEISSE BAND een ogenschijnlijk vredig dorpje, waar langzaam maar zeker scheuren in komen. Scheuren die steeds verontrustender worden, des te meer omdat je als kijker steeds meer begint aan te voelen wat hier aan de hand is.

Haneke toont hier de ontvankelijkheid van kinderen. Hoeveel effect onrecht op hen kan hebben, maar ook hoe goed zij sfeer aanvoelen en wat opvoeding met hen doet. De uiteindelijke schuldvraag kan dan ook op meerdere manieren worden uitgelegd. Durven de ouders niet onder ogen te zien dat hun eigen kinderen tot zulke daden in staat zijn, of zien ze onbewust toch in dat uiteindelijk zijzelf, de ouders, de oorzaak zijn van deze gruwelijke misdaden?

De vragen die de film oproept zijn zowel op het grote vlak interessant (de oorsprong van terrorisme) als op een alledaags niveau (de opvoeding van kinderen en verantwoordelijkheid van ouders). En omdat Haneke weigert om deze vragen te beantwoorden, blijft zijn film nog lang hangen. Het nodigt immers uit tot discussie over deze vraagstukken. Zonder twijfel een van de beste films van het jaar.

Kijkende naar het C.V. van Drew Barrymore als actrice, zou het niet gek zijn geweest als haar regiedebuut een clichématige romantische komedie was geweest, maar aangezien ze als producente ook al Donnie Darko de wereld in heeft geholpen mag je toch meer van haar verwachten. Het is uiteindelijk Whip It geworden, een coming-of-age film die bij vlagen behoorlijk persoonlijk aanvoelt (de worstelingen tussen Page en haar ouders liggen ongetwijfeld dicht naast Drew's eigen problemen met haar moeder) maar ook talloze clichés aftikt.

En zo is de eerste helft een prima naturelle touch-chicks film waar alle betrokkenen duidelijk veel lol mee hebben, maar weet je van het begin af aan al dat het verhaal in de tweede helft alle verplichte plotontwikkelingen zal moeten doorlopen voor we bij het voorspelbare einde aankomen. Komt nog eens bij dat vrijwel niemand uit het rolschaatsteam netjes wordt uitgewerkt (en met enkele leuke meiden in de ensemble cast is dat toch jammer), diverse bijrollers niet echt kunnen acteren, en de opstapelende problemen in die gevreesde laatste akte toch wel erg dramatisch worden.

Gelukkig zorgen actrices Ellen Page en Marcia Gay Harden er dan weer voor dat het net niet te sentimenteel wordt, ademt het geheel een lekkere indie-sfeer uit, en heeft de film mede daardoor uiteindelijk voldoende charme en overtuigingskracht (duidelijk een passieproject van Drew) om de eindstreep te halen met een voldoende. Maar dan ook nog maar net.