Meningen

Geen geweldige film.

Ik had geen hoge verwachtingen zoals een grootschalige war-zone film. Dus het heeft me niet echt verrast. Dit is toch één van de weinige oorlogsfilms waar het om de Duitsers gaat, dus die zijn altijd interessant om eens te zien. Alleen jammer dat de Duitser hier gewoon Engels praten (om het een beetje te compenseren met een Duits accent).

Om te beginnen komt het echt traag op gang en is de tempo in het eerste 1,5 uur langzaam. Uiteindelijk werd een acteur om Churchill te beschermen op het laatst gedood. Niet echt verrassend. Maar de clinch tussen de Duitse commando's en een Amerikaanse eenheid is wel netjes gedaan en prima op beeld. Samen met het kleine en rustige dorp. Van alle acteurs vond ik Caine toch het allerbeste. Om die opgefokte en strijdlustige kolonel kon ik wel lachen.

Voor de rest niet echt een top-film. Wel een kijkbeurtje waardig voor de oorlogliefhebbers.

Een vrij korte misdaadfilm.

Dit keer is het geen standaard misdaad over Italiaans bendes zoals in Donnie Brasco of Goodfellas. Dit keer gaat het om de Russen, die in Engeland actief zijn.

Het gaat hier om de Vory v Zakone, een Russische gangster-familie. Dit wordt door 2 perspectieven op beeld gebracht; door de ogen van een bende-lid, Nicolaï (Mortensen). En door een verpleegster genaamd Anna (Watts).

Het verhaal is realistisch en goed uitgewerkt. Hier gaat het over een fout die de Vory v Zakone hebben gemaakt en die maar groter en groter wordt, wat ze geen andere optie geeft dan het helemaal uit de weg ruimen. Zowel bewijsmateriaal als getuigen.

Russische taal klinkt mooi en komt sterk over, het horen hoe ze met elkaar Russisch gesprekken voeren is altijd interessant om naar te luisteren. Ook wanneer ze met een accent Engels praten, dat klinkt ook best stoer. Daarnaast hebben de Russen een speciale manier om hun status te weergeven; d.m.v. tattoo's. Ook iets gaafs.

De personages zijn mysterieus en interessant. Goed en sterk uitgewerkt. Nicolaï is een rustige personage die helemaal onderaan staat, maar die goed werk levert. Het levert hem mogelijke open kansen om verder te groeien binnenin het circuit. Kirill (Cassel), is een opvolger van zijn vader om baas van het familie te worden. Kirill is een roekeloze personage die meer dronken is dan nuchter. Anna, een verpleegster met een Russische achtergrond raakt hierin verstrikt zodra zij een soort van verantwoording heeft voor de baby. En zo lopen er nog enkele andere gangsters rond.

Nicolaï's 1ste klus in deze film geeft meteen aan wat zijn werk allemaal inhoudt. Zijn personage is erg verrassend, nadat die opgenomen werd in het ziekenhuis na een steekpartij en zo zijn ware zelf bekend wordt gemaakt.

Er zit hier genoeg afrekeningen, onderhandelingen, beslissingen nemen en brute gevolgen. Het is dus vrij gruwelijk wat hier gebeurt en realistisch goed weergegeven. Alleen vond ik het niet echt nodig om 'Aragorn' volkomen naakt te zien worstelen tegen 2 andere kerels in een sauna...

Wel jammer dat de film niet langer duurde en zo meer over de personages gaf, want het einde was niet echt geweldig. Baby gered, iedereen leeft, klaar... Als ze nou nog een kwartiertje bij hadden gedaan hoe het met iedereen ging, wat zijn de gevolgen van die, etc. etc.

De beelden van London zijn ook niet erg geweldig, want je ziet weinig herkenbaars en de meeste tijd van de film gaat over een paar plekken (Anna's huis en een Russische restaurant voornamelijk).

Wel een aardige Russische misdaadfilm.

Toch wel een goede horror de afgelopen tijd.

Het begon rustig, met wat irriterend en hufterig gedrag van de jongeren en liep rustig af in een regelrechte ramp voor hun twee. Er zat in bepaalde scènes zeker wat spanning. Zoals het wegvluchten en net op het nippertje ontsnappen, het verstoppen en uiteindelijk als laatst met de rest van de geschifte familie.

Spanning was goed, acteren was goed neergezet, irriterende zakkenwassers waren goed bezig, muziek was super en het bloed-, steek- en verbrandingsscènes waren om niet aan te zien [possitief bedoeld].

Soms was het redelijk emotioneel. Wat ik als één van die scènes het ergst vond was toch toen Jenny de jongste lid van de bende neersteekt, waar die in haar handen doodbloedt, ondersteund met een trieste piano(?)nummer. Daar moest ik toch even flink zijn.

Einde was open en verassend. Er kwam dus geen einde aan de overige bende en zijn leider. Het zou zelfs kunnen dat ze zo door hun ouders hard zijn opgevoed, omdat die ook in een muntflip gevaarlijk-agressief kunnen worden. Top gedaan!

Een rare film.

Het was niet geheel naar mijn verwachtingen. Want hun ontmoetingen met bijzonder rare mensen onderweg had ik niet echt verwacht. Ook dacht ik dat dit meer een 'roadmovie' zou zijn, maar na het weer hier gecheckt te hebben had ik het toch mis. Toch wordt het op de achterkant van de Dvd vermeldt.

Realistisch gezien zijn de relatie's tussen een aantal mensen hier niet echt mogelijk, tenzij je erg veel van je geconfronteerde medemens houdt.

Hun reis was een behoorlijk trip, met - zoals eerder gezegd - zeer aparte figuren die ze tegenkomen en waar ze hulp van krijgen. Af en toe was het ook leuk om te zien hoe ze het soms compleet tegen elkaar zijn, maar dan het toch gezamenlijk te doen. Dat stukje met de verlaten camping en het bezoekje aan de pompstation waren wel luchtige scène's waar er wat te genieten valt.

Er waren wel een aantal nummers waar ik me aan ergerde, want Franse muziek is zoiezo niet echt iets waar ik van meegetrokken wordt.

Wel waren er mooie beelden van de Frans/Belgische landschap. Na deze heb ik momenteel geen behoefte om een Franse film te zien.

Liefde tijdens een oorlogsperiode is geen goede combinatie.

Een 2de keer dat ik hem zie. Hij is niet beter geworden als laatst en dat zal het waarschijnlijk voorlopig niet worden.

Tot zover ik heb gezien, is dit een 2de film gemaakt over een donkere tijdperk in Stalingrad tijdens de 2de WO. Dit keer door de ogen van de Russen, waar er ook niet gek veel films van zijn gemaakt. Dat is tot zover ik weet.

Het verhaal richt zich op Zaitsev, een Russische heldensymbool van toen. Een ware inspiratie bron en motivator. Logisch dat ze hem als propagenda gebruikten.

Je volgt de film over de schouders van Zaitsev, als sluipschutter. Vanaf het begin zie je hoe jonge soldaten letterlijk gedwongen worden om 'eervol' voor hun Moederland te strijden en te sterven, waaronder Zaitsev. Er komen een paar veldslagen in voor waar Zaitsev aan meedeed en als CoD-speler zul je merken dat er genoeg momenten hier aan verschillende levels van CoD zijn uitgeleend. Er zijn zat scènes die aanduiden hoe vreselijk het toen was en natuurlijk hoe de sluipschutters het deden; al hun patrouilles, duel en hun manier om zich schuil te houden en als kameloen een 'stuk van de omgeving wordt'.

De personages worden goed vertolkt door o.a. Weisz, Hoskins en Perlman. Al vond ik Perlman niet echt sterk overkomen als een Rus en dat is zo met een andere gedeelte van de cast, dat heeft meer met hun accent te maken. Harris speelde wel voortreffelijk zijn rol als een gedecoreerde, Duitse veteraan-schutter.

Ze hebben een goede weergave gedaan van Stalingrad tijdens '42/'43. Alles is verwoest, het is overal chaos en er zijn enkel brokstukken en ruïnes over waar beide partijen in moeten zien te overleven. Het Rode Plein en alle slachting wat zich daar afspeelde komt ook goed op beeld met uitstekende geluid.

Er is genoeg aanwezigheid van pantser, vliegtuigen en andere voertuigen die aan verschillende schermutselingen en aanvallen meededen, helaas hadden ze van de Russen ook wat moeten laten zien.

Er werd wel iets teveel aan ontmoetingen gehouden tussen Harris en Law, maar elke keer ontsnapt er iemand met kleine wonden tot zelfs niets. Op een gegeven moment zou je het zat kunnen worden, omdat je toch weet hoe het uit zal lopen. De sniper-kills tussendoor zien er wel netjes uit, dan heb ik het over de 'onmogelijke' kills die Harris maakt. Een keiharde sniper.

De Russen en Duitser zien er prima uit, dus alle uniforms, wapens en andere details. Alleen jammer dat ze gewoon Engels praten, met gewoon een Engels/Amerikaans accent. Enkel in een moment of 2, waar je zachtjes in de achtergrond Duits of Russisch hoort. Dat is dan jammer, dat ze er niet meer mee doen. Ook al dat gehele rivalisering en romantiek tussen alle 3 de personages mocht wel weggelaten worden, gewoon onnodige clichés. En dan nog over een scène waar Law en Weisz gingen vrijen, dat zou in een film-top - met opmerkelijke plaatsen waar er gevrijd wordt - verwerkt moeten worden.

Het einde vond ik ook een beetje tegenvallen, hoe het voor elke hoofdpersonage ging, van zwaargewond tot dood. Vooral de dood van Harris was gewoon plotseling en luguber. Enja, Weisz' zware wonden waar elk andere van zou sterven, deed haar kennelijk weinig.

Een realistische film met goede sfeer, decors, goed acteerwerk en boeiende personages.

Werkelijk een mus-see voor oorlogskijkers.

Een interessante film m.b.t. corruptie en moord in de overheid (defensie?).

Het is een film met een indrukwekkende cast, die allemaal uitstekende acteerwerk hebben verricht. Verhaal is interessant en spannend om te volgen. Een goed opbouw, motief en tempo. Nadat de disc gekopieerd is, begint het extra spannend en interessant te worden.

Wanneer Smith in het bezit van de disc komt, maakt die van de ene achtervolging tot aan de andere. Die heeft makkelijk 5 km gerend als je alle achtervolgingen bij elkaar optelt. De rol van Gene kwam niet meteen aan bod, maar ietsje later. Een erg interessante personage, met militaire ervaring en diverse vakkundigheden. Om Gene te volgen hoe die afluister- en camera-apparatuur installeert is ook soort van 'leerzaam'. En voor de rest is het alleen maar geklets over privacy, satelliet, corruptie en liquidatie's en het ontwijken van slechtgezinde overheidsagenten en helicopters.

Er zijn niet zoveel van zulke films die, ondanks dat ze langdradig zijn, je weten te boeien. Alleen zou dit voor mij als herziening een 'no-go' zijn, juist vanwege de speelduur (voor een keertje leuk, maar dan houdt het wel weer op).

Ik heb dan wel de normale versie gezien, kon helaas de langere niet vinden. Stiekem had ik toch voor de langere versie gekeken, juist omdat het een boeiend onderwerp is.

Al 2 keer gezien en het is nog steeds een sterke film.

Erg sterk in zowel psychologische kant als de harde confrontatie's met de vijand.

Het verhaal volgt een peleton Franse en Algerijnse soldaten in de bergen van Algerije in 1959. Hun nieuwe commandant, luitenant Terrien, is een jonge, idealistische militair met weinig ervaring. Zijn rechterhand, sergeant Dougnac, is een harde militair die zo zijn twijfels heeft in zijn nieuwe commandant. Hun missie is om de leider van hun vijand, de fellagha, te lokaliseren en hem en zijn troepen te elimineren. Na enkele keiharde vuurgevechten met de vijand en vele missie's later beginnen beide mannen te veranderen en door te draaien.

Het peloton bestaat voornamelijk uit jonge soldaten. Vanwege zijn krappe ervaring, normen en waarden verafschuwt Terrien de martelpraktijken en sommige bevelen van zijn hogere rangen. In de loop der tijd en enkele gevechten later maak je mee hoe de jonge luitenant verandert in iets wat zijn vrouw en zoon niet als man en vader zullen herkennen. Dit is een zeer sterk punt van de film; het forse verandering van psychisch en mentale gedrag van een soldaat.

Sergeant Dougnac is meer gedesillusioneerd en probeert zijn gekregen bevelen zo goed mogelijk op te volgen en zoveel mogelijk van zijn eenheid heelhuids thuis te krijgen. Commandant Vesoul is hun meerdere en via Vesoul krijgen de mannen hun orders. Zijn manier van oorlog voeren is een beetje herkenbaar met andere commandanten. Hij past zich aan op het laffe gedrag van hun vijand door onschuldige vrouwen en kinderen te executeren en het martelen van gevangenen. De overige soldaten zijn mannen waar hun familie vermoord zijn, littekens dragen van eerdere confrontatie's en oudere oorlogen en zelfs ex-fallagha.

De bergen en omgeving zien er prachtig uit, totdat ze doordrenkt worden met bloed. Je hebt mooie en rustige beelden van wat natuur je te bieden heeft in Algerije, zo heb je reusachtige bergen, dichte bossen en verschillende beekjes wat snel de kleur rood krijgt tijdens de zo vele gevechten tussen rebellen en soldaten.

Er zitten genoeg sterke en ontroerende scénes in. Eén van de sterkste is toch wanneer de soldaten Kerst vieren in hun basis en een film draaien die een soldaat heeft gemaakt. De mannen zijn eerst erg trots en blij als ze zichzelf en andere vrienden zien, tot de beelden overgaan naar andere kameraden, die niet meer van het Kerstdiner aan het genieten zijn. Van breden glimlachen ga je over naar bleke gezichten en tranen. Een prachtige scéne ondersteund door een prachtig nummer. Daar krijg je toch een brok in je keel van.

Realisme is hier ook sterk. Je hebt geen gevoel alsof je Call of Duty zit te spelen, waar een soldaat 15 man neerknalt. Integendeel, tijdens elk confrontatie duiken de mannen zo diep als ze kunnen en schieten met veel angst terug. Hier heb je een prima en duidelijk beeld over realistische schermutselingen. Je hebt zelfs een stuk waar een goed verstopte verkenner zo'n 4 man neerschiet. Sommige gevechten eindigen in een terugtrekking en andere gevechten krijgen ze hulp van een 2de groep of zelfs de luchtmacht. Wat ik jammer vind is dat je geen pantser eenheid ziet. Tanks blijf ik fascinerend vinden en bij elke oorlogsfilm waar dat niet in voorkomt is erg jammer.

Ik heb verder geen idee hoe Frankrijk zich gedroeg toen, maar tijdens Terrien's verlof ging die naar een filmvoorstelling. Er kwam nog een fragment over hoe goed Franse soldaten daar wel niet zijn, met het helpen verbouwen en het bescherming van de bevolking daar. Erg listig om dit de mensen in Frankrijk wijs te maken, terwijl er duizenden doden vallen.

Tijdens het vechten let ik extra op de wapens en hun spullen. Die zagen er ook netjes uit. Zo heb ik de Thompson automatic, scoped Springfield en de MG42 kunnen herkennen. De outfits zagen er ook stoffig en smerig uit, vies van al dat geschuil en telkens maar dekking zoeken. De vijand kan je best vergelijken met de Taliban van nu, 'lange rokjes' en hun gezicht gemaskerd; zo lopen ze erbij.

Het is ook vrij ironisch dat de jongen die bevrijd werd door Terrien hem op het einde bedankte met een fatale schot. Dit deed me wel een beetje aan Saving Private Ryan denken. Met Miller die een Duitse gevangene bevrijd, om vervolgens op het eind door hem gedood te worden... Ik had verwacht dat Terrien het nog zou overleven. Dit - samen een groot deel van de film - was onvoorspelbaar en verrassend.

Het gedrag van vele soldaten veranderd dramatisch toe na het meemaken van slachtingen. Dit leidt o.a. tot depressie, zelfmoord en deserteren. Dit is wederom een sterke punt van de film. Je zie dat verschillende soldaten daaronder leiden en gewoon veranderen.

Een strijd wat pas in 1999 door de Fransen werd aangekondigd als een ware oorlog. Intimate Enemies is een keiharde, realistische film over hoe soldaten omgaan met het waanzin van oorlog. Een film wat meer aandacht en bekend hoort te zijn.

Een uitstekende afsluiting van Mesrine's legende.

Hier gaat het meteen verder waar het in deel 1 stopte. De jacht op Mesrine is geopend, nadat die uit nog een andere gevangenis is ontsnapt. Dit keer gaat het om serieuze wegencontrole's en militaire hulp.

Er zijn een aantal nieuwe personages bijgekomen, waaronder een mooie Sylvia. Ook komen er nog personages uit het vorige deel. Cassel blijft natuurlijk geweldig en uitstekend zijn personage spelen. De locatie's zijn verschillende, maar ze zijn wel op hetzelfde stijl op beeld. Af en toe een paar mooie beelden van prachtige Franse landschappen, het platteland en kleine dorpen. Dat geldt ook voor de setting, hier gaat het verder met begin en eind '70.

Qua actie is het ietwat gedaald vergeleken met deel 1. Natuurlijk blijft Mesrine een leuk eigenschap bezitten om na een geslaagd bankoverval er doodleuk een andere te beroven die in de buurt is. Tijdens het ontsnappen komen er natuurlijk confrontatie's met de politie, maar aan spectaculaire vuurgevechten is het minder dan deel 1. Qua klusjes wat Mesrine allemaal doet zijn vrijwel hetzelfde, voornamelijk overvallen... Daarnaast ontvoert die ook rijke mensen, om ze zo, voor een groot deel van hun geld, vrij te laten. De Franse politie en hun gevangenissen komen wel teleurstellend slecht over, want Mesrine is van verschillende gevangenissen ontsnapt (4 ontsnappingen zelfs). Ik weet niet hoe het toen met zulke zaken ging, maar dat het om een zware crimineel die een aantal keren ontsnapt is, hem gewoon nog een keer verliezen. Behoorlijk amateuristisch van hun. Het is natuurlijk de bedoeling om ze zo over te laten komen, want het ging toen ook richting zo'n kant op. En dat is goed gelukt. Wel een sluwe vos, die Mesrine. Hij blijft wel een ladiesman.

De scène waarin die in een rechtzaal een zaak had af te handelen vond ik wel grappig en dat is gewoon zo uniek aan Mesrine. Hij is geen gangster die zomaar dood of wat dan ook. Elke stap die hij zet doet die met een bepaald reden en motivering. En ook hier blijft de pers hem geweldig vinden. Een andere scène is in zijn hotel-kamer met de politie buiten in de gang. Ook een grappig stukje.

Het blijft interessant om de levensloop van een crimineel tijdens zijn dagen te zien, wat die allemaal deed, wie die had ontmoet, wie waren z'n aanhangers en partners, of die aangehouden wordt, hoe die het verder deed in de gevangenis, of die ontsnapt en of die gestopt wordt door wordt door een kogel. In Mesrine's geval was het zo afgelopen. Het had toch weinig zin om hem aan te houden, want ontsnappen deed die als een expert.

De Mesrine-reeks zijn allemaal duidelijk en goed onderbouwd en uitgewerkt en vooral met een goed tempo gelukt. Films die je gewoon in je misdaad-collectie moet hebben.

Een uitstekende misdaadfilm en een prima slot van een Franse criminele legende.

Best een leuke fantasy-film over draken. Het is even anders dan Reign of Fire.

Concept van de draken zien er mooi uit. Mooie beelden van de landschappen tijdens de reis van de vrienden. Verhaal is best te doen. Sommige dingen waren toch wel voorspelbaar. De mysterieuze Brom, bijv. Nadat je zijn verhalen en kennis over draken hoorde, kon je bijna geld inzetten dat hij juist een rijder was geweest. Aardig fantasy-karakters; krijgers, geesten, moordenaars, drakentemmers, etc.

Alleen jammer dat je geen elven of dwergen kon zien, ookal werden ze genoemd.

Eindgevecht tussen goed en kwaad vond ik wat minder. Het ging meer tussen Eragon en Durza (toffe naam, trouwens) en zijn mooie, magische draak.

Ben benieuwd wanneer deel 2 komt, aangezien er een open einde is met de wraak van Galbatorix en zijn colosuss van een draak.

Een fantasy-film dat je een keer moet zien.

''The name's Plissken.''

Ik kan me vroeger herinneren hier enkele stukjes te hebben gezien. En naar aanleiding van een vrij interessant verhaal (en ook een stabiel gemiddelde), leek het me de moeite waard om deze film een keertje goed te zien.

Bij mij is die een stuk minder gevallen als wat de meeste hier van vinden. Het is een vrij amusemente film, daar niet van. Alleen zagen sommige decors er vrij simpel uit, enorm veel scènes die donker waren en al dat actie was niet al te geweldig. Daarnaast waren er geen acteurs die een leuk personage hebben, op Russel na - een vaste acteur van een aantal films van Carpenter - (een stille macho-karakter).

Ondanks dat sommige decors er simpel uitzagen, was dit groots opgezet en waren er genoeg locatie's aan bod gekomen om er wat van te maken en de soundtrack is goed als ondersteuning. Kostuums zijn ook een pluspunt, oud en afgeraffelde kleding met als wapens; alles en nog wat waar je een wapen mee kan maken. Ook zijn er verschillende bendes die het ieder op hun eigen manier handelen om zo in leven te blijven of te overheersen. Duke's auto vond ik ook een grappige eyecatcher; kroonluchters als versiering.

Een klassieke film van Carpenter waar ik me nog beetje heb vermaakt, maar Carpenter heeft me bij deze helaas niet verrast.

Een spannend film die een redelijke blik geeft hoe het leven in zo'n vernietigingskamp was.

Het is een film wat gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. En dan nog tijdens de 2de WO, dus dit is extra interessant voor de liefhebbers.

Het is 1943 en het verhaal speelt zich af in Sobibor, één van de drie kampen in Oost Polen. Via een perspectief van een aantal joden en op feit-gebaseerde personages volg je verschillende verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen en zich tot één ding vormen; wraak door te ontsnappen. Een iets te riskante zet wat niet binnen een dag vergadering kan worden besloten en geregeld. Het zal uiteindelijk toch moeten gebeuren, want zo niet dan verdwijnen ze allemaal in de 'doucheruimtes', net als vele kennissen, familieleden en vrienden. Met behulp van een gevangengenomen Joodse Russische eenheid onder leiding van 'Sasha' (Hauer), weten ze een plan te organiseren waar ze iets gaan proberen wat nooit geprobeerd is; het ontsnappen van het gehele kamp.

De meeste personages die je hier volgt zijn Joodse gevangenen, in leven gehouden omdat ze kennis hebben over een bepaald vak. Dus tegen hard werken onder onmenselijke omstandigheden worden ze voorlopig in 'leven' gehouden. Een aantal personages worden tevens bij het begin geïntroduceerd, wanneer er een trein met gevangenen aankomt. Je volgt verschillende echt-bestaande personages waaronder de leider onder de Joodse gevangenen, Leon (Arkin), een mooi, jong naaister en konijnenfokster (Pazula), 2 broers die goudsmid zijn, een aantal schoenenmakers en een boel andere gevangenen, waaronder een groepje rijke Nederlandse joden. Als laatst krijg je nog een Russische eenheid onder leiding van Hauer, die een zeer belangrijke rol zullen spelen tijdens het uitbreken. Het zijn immers soldaten met oorlogservaring, dus hun kennis en kracht zullen de joden nodig hebben, dus er moet goede samenwerking tussen beide partijen komen. Naast de slachtoffers volg je ook een groot aantal SS-officieren en Oekraïnse wachters. De officieren waar je hiermee te maken krijgt geven een goed voorbeeld van hoe de sadistische Duitsers met de joden omgingen. Een aantal officieren in het kamp zijn sgt. Wagner, Frenzel en Beckmann. Allemaal kopstukken die vernietigd moeten worden voordat er een uitbraak komt.

Hun plan van ontsnapping is best goed gepland. Voordat ze zouden uitbreken, was het de bedoeling om alle officieren, de SS-ers dus, te ellimineren. Zonder commandanten, zouden de Oekraïners niet weten wat ze te doen staat. Na een groot aantal SS-ers te hebben gedood, verzamelen alle 600 gevangen rustig op het plein. Wat natuurlijk volgt op een grote paniek en een grote schietpartij tussen gewapende gevangenen en de overgebleven bewakers. Je kon je goed voorstellen hoe het was om daar tussen te rennen, want iedereen rende ergens heen en vielen alle hekken aan om te ontsnappen. Zo als schietschijven voor de nog bemande uitkijktorens. Er bleven natuurlijk enkele tientallen mensen staan, maar dat zal vast door shock, angst of gewoon het niet kunnen ontsnappen liggen. Het viel me op dat vele gevangenen gewoon goed om konden gaan met een geweer, terwijl je zou denken dat ze te ondervoed en weinig kracht hebben om überhaupt te ontsnappen. Zelfs de goudsmid (misschien een jongen van 16 - 18), knalde een paar wachters neer. De wachters leken net vrijwilligers zonder enig inhoud aan training. Tijdens het vluchten uit Sobibor, waar iedereen letterlijk voor zijn/haar leven rende, was al dat chaos en doden door geweersalvo's en mijnen confronterend. Uiteindelijk leverde Gold een best memorabele uitwerking, wat in je herinnering blijft steken.

Daarvoor zijn er ook nog stukjes wat goed aanduiden hoe ze eraan toe waren. Het zomaar slaan en keihard bewerken van gevangenen die iets laten vallen of niet snel genoeg zijn. Wat echt onmenselijk en keihard was, was Wagner's executie van een Joodse moeder en haar baby. Tijdens een mislukte ontsnapping, werden de 13 overgebleven ontsnappers gefussilleerd, maar dan met nog 13 andere onschuldige gevangenen. Een goed weergave van de ijzeren hand van de Duitse bezetters. Verder dan muziek maken, dansen, praten, (als het er nog was) eten en gezelligheid hebben konden de joden niet. Een beetje raar, maar om de dood te betreuren geef je de Duitsers ook zo hun zin. Het ging kennelijk zo hoe de joden in Sobibor ermee omgingen.

Wat een minpunt is, is de taal. Duitsers, Russen en Poolse joden die gewoon Engels praten, de Duitsers met natuurlijk een licht accent, evenals de Russen. Maar als achtergrond kan je af en toe wat Duits horen. Een beetje jammer, dit. Daarnaast was de romantiek tussen Hauer en Pacula nogal geforceerd en het kwam over als 'laten we er toch nog wat romantische drama in stoppen'. Geen idee of het zo toen gebeurd was, maar het is allemaal erg toevallig. De Russische commandant moest in zijn rol blijven en doen alsof die een Joodse vriendin had, om niet op te vallen. Toevallig dat zij dan weer verliefd op hem wordt, al kent ze hem een dag...

De setting zag er prima uit, kamp Sobibor werd ook goed op beeld gebracht, met honderden meters aan beveiligde hekken, een mijnenveld, een aantal bewaakte in- en uitgangen, wachttoren, barakken, werkplaatsen waaronder een naaiatelier, een schoenmakker en een goudsmid en dan natuurlijk armzallige hutjes waar de joden kunnen verblijven.

Het einde was ook nog een goede afsluiting. Per personage die overleefde nog wat meer informatie wat die na de ontsnapping deed (onderduiken of verder vechten bijv.) en dat ze misschien getrouwd zijn/al kinderen hebben en natuurlijk of ze nog in '87 leefden.

Films over de 2de WO vind ik altijd interessant, zelfs waarin het over gevangenen gaat (denk dus ook aan The Bridge on the River Kwai). Een indrukwekkende film over Sobibor, haar gevangenen, SS Sonderkommando's en een bloedige ontsnapping.

''Scotty doesn't know, Scotty doesn't know''

Dit was me weer een bijzondere reisfilmpje door Europa.

Het verhaal is een beetje als Road Trip, waar Sex Drive 4 jaar na deze een zelfde voorbeeld zal nemen. Gewoon een dolle, bizarre reis die door een groep studenten wordt genomen om iemand die 'aan de andere kant van de wereld' woont te zoeken. Deze film zou je best naast de 2 bovengenoemde titels kunnen plaatsen.

Tijdens het reis komt het groepje heel veel komische, sexuele en vreemde instanties tegen waar ze zich doorheen moeten redden. Een paar voorbeeld is een robot-battle vlakbij de Louvre in Parijs, herrie schoppen in een 'bakkerij' en bordeel in Amsterdam, ruige feestjes in Oost-Europa, een behoorlijke incident in Vaticaanstad en nog vele andere momenten.

Elk land wat ze bezoeken stuitten ze op de meest rare, vage personages die het huidige land te bieden heeft. Zo heb je een groep hardcore-Manchester hooligans, een Franse robot-imitator, een Duitse chaffeur met een donker verleden, een handtastelijke Italiaanse meneer in een coupé, een leger naakte mannelijke zombie's, Adolf Hitler jr. en nog enkele andere mafketels. Damon als rockartiest zag er ook niet verkeerd uit, het past hem eigenlijk best goed. En voor de rest lopen er dronken studenten, halfnaakte vrouwen en andere dames met een mooi karakter (o.a. Kreuk, Trachtenberg en Boehrs).

Vanaf de intro, die erg leuk is gemaakt, heb je er meteen zin in. De speelduur is niet al te lang en levert geen irriterende, lange zit (tenzij het niet je humor is, want dat is zeer belangrijk), tempo zit er best goed in. Het wordt niet echt langdradig op bepaalde momenten en landen en is best goed gespreid. In elk land gebeurt er weer iets. Ook hun vooruitgang van hun reis wordt heel leuk weergegeven, op een tafel met wat etensresten die een land vertegenwoordigen.

Kortom; een film met genoeg humor, bizarre momenten wat in enkele landen zich afspeelt en een boost om je in gedachte te brengen om zelf met een paar vrienden enkele landen wilt bezoeken, maar wat hier gebeurt absoluut niet mee wilt maken.

''He's coming!''
- ''Who's coming?''
''The dark.''

Aardige sci-fi met een sfeertje horror.

Stukjes van de film lang geleden gezien, maar het leek me wel leuk om het een keertje te kijken. Een horror boven de 3,00 gemiddeld zie je niet vaak.

Verhaal belooft veel en is vrij mysterieus. Een zoektocht naar de bemanning en het bergen van een schip dat 7 jaar geleden zomaar verdween en opeens heeft besloten om zich weer zichtbaar te maken.

De dader(s) is heel simpel; Horizon zelf. Voor ze een blinde jump maakte was ze een gewone schip. Na haar terugkomst - na al die jaren dus - was ze gewoon veranderd en liet elk persoon aan boord doordraaien zodat iedereen elkaar te lijf gaat. Dat gebeurde ook met Neil en sommige anderen. Enige verschil was dat Neil een gereedschap was van het schip, terwijl de andere slachtoffers gewoon verschijningen van hun angst of geheim zagen en ze recht in een val liepen. Het interessante is dus dat het helemaal geen monster of alien is, maar gewoon bovennatuurlijke krachten die de mensheid nog niet heeft bestudeert. Dit is dus gewoon een ultieme vijand die je maar in de ruimte kan bedenken, een schip dat je angsten kent en je daarmee bespeelt. W.S. Anderson heeft het op dit gebied voldaan.

De meeste personages vond ik niet zo geweldig boeiend, maar Neil als mysterieuze wetenschapper en Fishburne als een taaie kapitein, wisten de film wel op goed tempo te houden. De confrontatie's tussen hun was om te snijden. De overige bemanning is gewoon standaard; piloot, technische dienst en artsen.

De effecten zagen er behoorlijk goed uit. Zeker voor 1997 is er echt veel geld ingestopt, met positief resultaat. Horizon en de Clark zagen er verbluffend uit. Zeker Horizon, omdat ze tienmaal groter is en meer ruimte en andere technische kamers te bieden heeft. Zo zie je de kern 'hart' van het schip (daar waar het kwaad begon), zo'n doolhof met honderden moederbords, ziekenboeg, brug en andere plekken. Allemaal netjes en uitstekend in detail.

De schrik zit er af en toe goed in en de sfeer voelt echt horror aan. Het donkere sfeer en alle opbouw naar wat er komen gaat wordt met een duidelijk - helaas wel trage - gang op beeld gebracht. Een goed voorbeeld van zo'n angstige moment is wanneer Neil een moederbord probeert te repareren vlak na een aankondiging dat het echt gaat beginnen (het donker komt eraan) en dan enkele seconden later het doolhof waar Neil bezig is opeens geheel donker wordt. De speelduur vormt geen probleem, want dit is zo'n thema dat zelfs met 100 volle minuten interessant blijft. Enkel een trage tempo is wat ik jammer vind. Films die in de ruimte afspelen kijken ook heel anders dan een doorsnee film. Een bepaald onderwerp kan dus erg traag overkomen, een voorbeeld hier is wanneer het werkelijk echt begint. Na een uur beginnen de slachtoffers te vallen en valt het puzzel bij elkaar en wordt alles duidelijk...

Ik ben geen fan van horror, maar films met een sci-fi/horror thema is geen bekende combinatie bij mij en zijn de titels zeer beperkt (Alien, Pandorum). Een claustrofobisch benauwd sfeer blijkt niet al te moeilijk te zijn om bij zulke film te creëren, want tot zover zijn alle films daar redelijk tot wel goed in geslaagd.

Het is dus duidelijk: een film voor sci-fi kijkers - mede dankzij de geweldige effecten - geschikt. Alleen moet er met de horror rekening worden gehouden, want zo'n sfeer zit er goed in.

Een diepe afrader voor oorlog-kijkers inderdaad.

Deze film stond (gelukkig) niet op mijn lijst, totdat ik hem in de schappen zag. Aan de hand van de samenvatting bleek het toch wel interessant, al had ik mijn twijfels dat dit een low-budget zou zijn. Deed me lichtjes denken aan Saints and Soldiers - ook geen geweldige film - en ook deze is gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Dat is ongeveer het enige positieve wat ik uit kan halen; verfilming van wat de soldaten van het 94ste toen doormaakten.

Voor de rest is het allemaal slap, slecht tot matig acteerwerk, ''veldslagen'' zagen er belabberd uit, filmshots waren snel en onduidelijk met het slechte camerawerk gedaan... zelfs de tanks en vliegtuigen waren puur computereffecten.

Teleurstellend slecht.

Een redelijke film met een bijzonder verhaal.

Ferrell kruipt in de rol van Nick Halsey, een man met een normaal maar veelbelovend leven. Hij is getrouwd, heeft een goed betaald baan, heeft een prachtig huis en woont in een nette buurt. Dit verandert echter totdat hij ontslagen wordt. En alsof dat niet genoeg is, heeft zijn vrouw al zijn spullen in de voortuin gedumpt en de slot van het huis verandert. Er zit uiteindelijk niets anders op dan al zijn troep verkopen.

Nick was een leidinggevende bij een groot firma. Hij verdient daar aardig om een mooi wagen te krijgen, een prima huis te kopen en meerdere malen op vakantie met zijn vrouw te gaan. Na zijn ontslag en zijn verblijf op de voortuin, keren de negatieve punten in Nick terug, zoals zijn drankprobleem. Kenny is een jongen dat zo nu en dan in de buurt komt. Hij sluit een deal met Nick en wordt samen zijn handelspartner. Nick leert ook zijn nieuwe buurvrouw kennen (Hall) en raakt bevriend met haar en neemt contact op met een oude klasgenoot.

Er waren enkele leuke momenten waar ik een glimlach van kreeg. Zijn eerste paar dagen buiten en de manier waarop sommige mensen geïnteresseerd zijn in zijn spullen. Zoals een wat oudere man die een half lege fles spoelwater koopt.

Nick's benarde positie is een hele erge stap die zijn vrouw heeft gedaan. Zij gooit hem doodleuk uit zijn huis, zij bevriest zijn rekening zodat die het niet meer kan gebruiken, maar ondertussen claimt ze wel zijn huis maar verblijft ergens anders terwijl hij buiten moet slapen... Wat een trieste streek is dat.

De overige beelden van Nick's buurt en enkele muziekstukken zijn netjes en brengen de scènes wat beter over. Alleen jammer dat de einde zo 'half' aanvoelt. Je gaat vanuit dat Nick weggaat, maar je weet niet hoe en waar. Iets wat me leuk leek als er nog een paar minuten overbleven.

Zo zie je maar weer dat zelfs mensen die goed in het leven staan opeens een harde klap krijgen.

''Eighty minutes to determine the next eighty years of your lives.''

Onvoorspelbaar en verrassend.

Het is een verhaal over een aantal kandidaten die op verschillende aspecten op de proef worden vastgesteld. Hun 'test' wordt in een gesloten kamer gehouden, met een aantal simpele regels om aan te houden en slechts één vraag.

De personages zijn hier beperkt. Het is tenslotte een simpele film qua decors en niet bepaald rijk aan personages te noemen. Je hebt zo 8 kandidaten, waar niemand van elkaar iets af weet en elk kandidaat daar voor een reden terecht is. Daarnaast heb je een bewaker, waar je al moeite mee krijgt om hem van een echte standbeeld te vergelijken en uiteindelijk de opdrachtgever, die snel uit de kamer verdwijnt zodra die de 'spelregels' en 'test' heeft uitgelegd. Het leuke van de personages is, is dat de spanning per personage oploopt naarmate je meer van hem/haar te weten komt. Het is dus, nogmaals, niet voor niets dat ze daar als een groep bij elkaar zitten.

De film zou saai genoemd worden. Dit komt omdat er geen andere activiteit gebeurt buiten de kamer. Alles speelt en draait zich af in de kamer. Het interessante van de film is, is dat je zelf als een 9de kandidaat kan zien, want tijdens hun 'teamwork' ben je geneigd om voor jezelf te bedenken wat het allemaal kan zijn en of er een oplossing voor hun probleem is die je maar kan bedenken. Je ziet zo hoe slimme mensen met de minuut gek worden na een tijd als je ze in een ruimte opsluit en van alles en nog wat gaan proberen om elkaar dwars te zitten om zelf nummer 1 te zijn. Je kan altijd weg gaan, maar dat doe je met een groot verlies: diskwalificatie.

De speelduur valt mee. Voordat het begint ben je zo 8 minuten verder. Daarna gaat hun 80-minuten tijd in en dan een afsluiting van zo'n 7 - 9 minuten. Het valt dus best mee. De tempo van de film verandert zo nu en dan. Hiermee bedoel ik dan hoe ver ze zijn en wat voor resultaten ze hebben ontdekt. Dat wisselt nogal van traag tot op gang komen.

Een film waar toeval, bedrog, list, sluwheid, ongeduld, krankzinnigheid en betrouwbaarheid centraal staan. Waar verrassing, onvoorspelbaarheid en verbazing ook goed aan bod komen.

Het kijkt prima weg en is goed te volgen.

''We are the ones who dwell within.''

Een goeie horror m.b.t. het waargebeurde verdrijving van Anneliese Michel.

Bij zo'n film moet de sfeer goed zijn en bij deze is het gelukt. Wat een spannend en creepy sfeer heeft deze film en dan heb ik het over de verdrijving en de illusies die sommige mensen in de film aan lijden. Naast de sfeer moet deze het ook van z'n uitstekende acteerwerk hebben. Vooral de rol van Carpenter, hele goeie actrice om zo'n rol keurig te spelen. Linney (mooie vrouw) en Wilkinson leverden ook sterk acteerwerk.

Deze film kan je zien als een film met 2 verhalen; het verdrijven van de duivel en de rechtbank tegen priester Moore. Ik vond ze allebei goed in elkaar gezet, afwisselend dus. Bij het verdrijven was het echt meer richting de horror, wat de rechtbank daarin tegen meer de thriller had. Naast dat, is het volgen van allerlei theorien, feiten en zowel medisch als bovennatuurlijke mogelijkheden ook interessant.

Deze kan natuurlijk niet aan die van 1973 tippen, maar het is zeker een film met een beklemmend sfeertje.