Meningen

Wat was dit een genot om te zien. Het is niet helemaal mijn cup of tea, maar ik wist me verbazingwekkend genoeg toch prima te vermaken met deze 'one shot film'.

Het verhaal is simpel, maar desalniettemin absoluut spannend genoeg. Film heeft wat mij betreft ook een keurige runtime. Het voelt nergens saai, maar de scène waarin Schofield kort onderduikt bij een Franse schone was misschien onnodig(?) Het overkoepelende 'conflict' is de terugtrekking van de Duitsers. (Unternehmen Alberich) Deze setting waarin er continu gevaar dreigt zorgt voor indrukwekkende cinematografie (eigenlijk vice versa uiteraard). De loopgraven, het niemandsland, de bunkers, spookstadjes en Franse boerderijen. Het ziet er allemaal écht fantastisch uit.

De trailer maakt dankbaar gebruik van de aanwezigheid van grote sterren als Benedict Cumberbatch & Colin Firth. Tip: ga niet naar deze film voor de bovengenoemde grote namen, het zijn namelijk hooguit cameo's. MacKay (Will) & Chapman (Blake) geven ondanks het gebrek aan diepe dialogen genoeg starpower aan de film. Leuk trouwens dat Richard Madden de broer van Tom Blake speelt. (Voor de GoT-fans: Robb Stark is in 1917 dus de broer van Tommen Baratheon)

Toch miste ik binding met eigenlijk alle personages. Het lijkt me ook haast onmogelijk om onderscheidende dialogen te schrijven voor oorlogfilms. Vanuit cinematografisch perspectief is dit echter een ongekend prachtige film. 1917 is dan ook zeker een tweede trip naar de bios waard.

PS: Vorige maand zat ik nog in de zaal bij de film Midway. Weliswaar een andere wereldoorlog, maar toch.. Wat een verademing is dit dan hé?

4,0*

Meer info over de Duitse terugtrekking: Operation Alberich - en.historylapse.org

Laat je vooral niet leiden door extreem positieve, als wel, negatieve recensies over deze film. Film is in de eerste helft een moeizame roadtrip, waarin duidelijk wordt dat bijna 50 jaar na de oorlog een aantal personages nog kampen met de verschrikkingen en nutteloosheid van de Vietnamoorlog.

Klinkt misschien als een suf narratief, maar de tweede helft van de film escaleert de film op een Parasite-achtige wijze de pan uit.

Het draait uiteindelijk vooral om de relatie tussen de vader (Paul) en de zoon (David), de religieuze verwijzingen zijn dan ook niet van de lucht. Marvin Gaye zit daarnaast als rode draad door de film verweven, óók hij had natuurlijk een zéér verstrooide en zelfs dodelijke relatie met zijn vader. Wellicht heeft dit te maken met de relatie die Spike Lee met zijn eigen vader heeft?

De film speelt trouwens wat minder in op raciale struggles en is luchtiger kost dan de meeste recensies doen vermoeden. Hier en daar sleurt de film, maar de Vietnamese setting kon mij persoonlijk wél ruim twee uur bekoren. Delroy Lindo (Paul) acteert trouwens geweldig, ik vond gek genoeg daarnaast de flashbacks met Boseman tegenvallen.

Al met al een prima film, absoluut geen 'all whites are evil' movie én geen overdreven politiek zware kost, mocht je dat verwachten.

3,0*

Deze bioscoopgang was voor mij een bijzonder vreemde gewaarwording. Vanaf minuut één werd er direct een enorm verkeerde toon gezet. Wat was in vredesnaam de meerwaarde van Elises 'naaktscène'? Enfin, de film bewandelt al vrij snel een ultra-voorspelbaar pad en stapt hier niet meer vanaf. De drie personages (dochters) worden in een moordend tempo geïntroduceerd en blijken helaas erg vlak over te komen. Linda de Mol heeft duidelijk de hoofdrol en speelt vooral Linda de Mol. (Succesvol, elitair en ook nog eens sympathiek) Het personage van Tjitske - een betrokken moeder met veel ellende in haar eigen gezin - vind ik persoonlijk het interessantst, ik vind het dan ook bizar dat haar personage in de tweede helft van de film hooguit een bijrol speelt.

Dat Elise Schaap in deze film zit is voor mij één groot raadsel. Begrijp me niet verkeerd, Elise Schaap is een fantastische actrice, maar ik snap niet waarom zij akkoord ging met deze rol en vooral met dit tenenkrommend script. Haar personage is enorm oppervlakkig. Het begint heerlijk cliché met een affaire met een getrouwde man. (In een eerder stadium communiceert de film dat het om een onenightstand gaat, maar goed) De hele film zit ze aan de grond en wil ze haar moeders vertrouwen winnen om voor autistische broer Jan te zorgen. Dat ze dan in haar moeders huis kan blijven wonen lijkt haar voornaamste motivatie. De oplossing? Trouwen met een succesvolle dokter. Ondanks gênante dialogen en een totaal gebrek aan chemie. De dokter wijst haar in een eerder stadium overigens direct af. Een kwartier later steekt hij echter zijn tong in haar mond en zie daar: tien minuten later in de film is Elise zelfs bevallen. De film laat echter tussen de afwijzing en de zoen nergens blijken dat er ook maar een vorm van een klik tussen beide personages was. Ronduit lui van de filmmakers.

Er worden zoveel bijzondere keuzes gemaakt in deze film die compleet de plank misslaan. Vanaf het moment dat Linda's man wil scheiden weet je precies hoe de film verder verloopt. De mensen in de zaal aten de film echter als zoete koek. Het einde is geforceerd emotioneel. Na anderhalf uur zwoegen heb je uiteindelijk 0,0 binding met alle personages. Olga Zuiderhoek (de moeder) is een lichtpunt, maar haar levensverhaal is dusdanig lachwekkend absurd dat ik geen enkele traan heb gelaten. Erg oppervlakkige film, waar desalniettemin veel mensen (volgens mij) enorm veel plezier aan hebben beleefd.

"Peace in our time."

Redelijk nonchalant parafraseert Tony Stark de beroemde uitspraak van de vooroorlogse Britse premier Neville Chamberlain. Chamberlain sprak de legendarische woorden in 1938, toen hij dacht een catastrofale oorlog af te wenden, door een verdrag met Nazi-Duitsland te tekenen. Het getekende verdrag werd echter binnen een jaar door Hitler verscheurd. De rest is geschiedenis. Ook Stark dacht obsessief een allesomvattende wereldvrede te kunnen bewerkstelligen. Gezegend door het bezit van een Infinity Stone en vervloekt door zijn ego creëerde Stark zijn harnas om de aarde: Ultron.

Proloog voor Infinity War

Age of Ultron is een rommelige film, verwaarloosbaar bijna. Dit neemt niet weg dat het voor (gematigde) Marvel-fans een zeer vermakelijke film kan zijn. Het verhaal van de film is onderschikt aan het overkoepelende narratief, namelijk Thanos zijn queeste om alle zes de Infinity Stones te vinden. Thanos zit fysiek weliswaar 10 seconden in de film, maar zijn voetafdruk is enorm. Centraal staat de Mind Stone, die al sinds de eerste Avengers (2012) in Loki's scepter zit verstopt. Een kleine tak van het versplinterde HYDRA is in bezit gekomen van de Scepter.

Hoe HYDRA in bezit is gekomen van de Scepter.

De Mind Stone is niet alleen cruciaal geweest in de ontwikkeling van supervillain Ultron, óók Vision heeft zijn bestaan aan de Mind Stone te danken. Het hoogtepunt van de film is wat mij betreft dat we beide supercomputers in fysieke vorm te zien krijgen. Ultron als ontploft ego en spiegelbeeld van Tony Stark, Vision als stem van rede voor de mensheid. (En was hij nou worthy of unworthy?)

Naast de Infinity Stones houden de Avengers zich vooral bezig met het rekruteren van méér Avengers. Voor de lange termijn heel leuk, voor de film als losstaand verhaal helaas niet zo interessant. Zo voegen naast Vision onder andere Wanda/Scarlett Witch, War Machine en Falcon zich bij de groep. Een blik op de andere films die Marvel in deze periode uitbracht laat een vergelijkbaar beeld zien. Dr Strange, Ant-Man, Spider-Man en the Guardians of the Galaxy kregen allemaal hun intro-film en zouden zich spoedig bij de groep voegen.

Tijdens Age of Ultron worden de voorbereidingen voor Infinity War (2018) dus al dikwijls getroffen. Thor zijn rol is hierbij bijna exemplarisch. Zijn complete sub-verhaallijn dient er vooral voor om ons uit te leggen dat er inmiddels al vier Infinity Stones in omloop zijn. Blijkbaar voor de zeer onoplettende kijker bedoeld, want tijdens Guardians of the Galaxy (Power Stone), Thor: Dark World (Aether) en Avengers/Thor/Captain America: the First Avenger (Tesseract) stonden allemaal de Infinity Stones centraal in de verhaalvertelling. Ook zit de film doorspekt met verwijzingen naar toekomstige films, ik doel hier dus niet op de Easter Eggs. Voorbeeld: Banner die het heeft over Wakanda (Black Panther), Sam Wilson die achter de Winter Soldier aan zit (Civil War), etc. etc.

Misschien wel overbodig

Na een slotakkoord van ongeveer 40 minuten non-stop actie trekt de mist eindelijk op, en kunnen we niet anders dan concluderen dat we een bomvolle vermakelijke actie film hebben gezien, maar dat het verhaal ons niet zal bekoren. De positieve punten zijn de eerder genoemde Vision, de botsende visies van Stark en Rogers (prelude op Civil War), Wanda Maximoff en dat ondanks de donkere toon er iets meer humor in zit. Desondanks voelt Ultron als een noodzakelijk kwaad, een excuus om zowel de Avengers als de bioscoopgangers te lokken. Gek genoeg een film die je tijdens een casual herziening van MCU prima kan overslaan. *2,5

Behoorlijk tijdloze film, cinematografisch ziet het er nog altijd prachtig uit. Vreemd dat Méheux na deze film eigenlijk alleen maar films over Smurfen en Beverly Hills Chihuahua heeft gemaakt, maar goed.

Flinterdun verhaal met wat ongemakkelijke plottwists, maar met een duistere en realistische Bond. De schurk is ook geniaal, qua looks over-the-top, maar met een redelijk motief. Laten we trouwens vooral eerlijk zijn: deze film kijken we voor twee scènes. De casino-scène blijft geniaal en de martel-scène blijft 'voelbaar'.

Ontzettend leuke film om weer eens op een zondagavond te kijken. Wat mij betreft de beste uit Craigs-Bond catalogus.

3,0*

Vreemd genoeg vandaag voor het eerst gezien, wat een bijzondere film.

Ik had grote twijfels bij de eerste helft van de film, vooral de kinderlijke terminologie en de ongeloofwaardige facties deden mij doen denken alsof ik naar the Walking Dead aan het kijken was. (fugi's, fishes, etc.) Er zit een waslijst aan bekende acteurs in deze film. Sommige sterk (Owen en Caine) anderen zijn vooral als lijstduwers gebruikt om publiek naar deze film te trekken. (Moore en Ejiofor)

Toch blijf je kijken, met name door het prachtige camerawerk. Het laatste half uur is fantastisch: high pace grootschalige actie en tegelijkertijd blijven de scènes benauwd en ontzettend rauw aanvoelen. De scène waar

Een tijdloze film uit 2006 die blijft hangen. Hij staat nu gewoon op Netflix. Deze film wordt waarschijnlijk niet omarmd door het grote publiek, maar het is toch de moeite waard om 'em eens aan te slingeren.

*4,0

"Icarus, the man who flew too close to the sun."

Gisteravond de première in een halfvolle zaal in Groningen (Pathé) gezien en ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat dit een kaskraker gaat worden.

De film is rommelig, soms ronduit saai, mist wat humor en is inderdaad toch iets té politiek correct. De film is krampachtig inclusief, de cast bestaat o.a. uit een dove vrouw, een homoseksuele (zwarte) man, twee Chinezen, een Pakistaan en worden geleid door de Latijns-Amerikaanse Ajak. (Hayek) Hierin blijven ze het 'source material' niet trouw, waarin the Eternals vooral witte mannen en vrouwen zijn. Erger je je hier aan? Dan is dit geen film voor jou. Disney doet er namelijk veel aan om zo 'woke' mogelijk te zijn, maar het voelt geforceerd. Scènes die voor enige controverse in grote conservatieve consumentenmarkten kunnen zorgen worden vakkundig buiten het verhaal geplaatst. Gemakkelijk uit de film te knippen door de Russische editors.

The Eternals zijn een groep supersoldaten die al 7000(?) jaar op aarde leven, gemaakt door de Space Gods Celestials. (de gigantische wezens uit de trailer) De Celestials zijn verantwoordelijk voor het creëren, instandhouden en het vernietigen van universums. Waarom the Eternals op aarde zijn wordt in de film in eerste instantie zwak beargumenteerd, het lijkt vooral te draaien om het verdrijven van de Deviants (monsterachtige beesten).

Gelukkig stelt Jon Snow al direct de vragen die ook bij het publiek heersen: waarom hebben jullie niks aan bijvoorbeeld Thanos gedaan? Op dit soort momenten voelt de film onnodig, voor Marvel-begrippen vergezocht en vooral inconsequent.

De cast is ENORM, met veel bekende en onbekende koppen. Grappig is de scène dat Jon Snow (Dane) en Robb Stark (Ikaris) elkaar ontmoeten in de film. Ik blijf het met name bijzonder vinden dat ze Angelina Jolie wisten te strikken. Ze vervult overigens een bijrol, ik zou het bijna een cameo noemen. Dus ga je puur voor haar naar de bios, wees gewaarschuwd. Hetzelfde geldt voor Kit Harington, die de vriend van hoofdrolspeelster Sersi (Gemma Chan) speelt. Zijn rol is bijna lachwekkend, een schijtlollig aanhangsel. Bijzonder dat hij zich toch laat lenen om een comic relief in een superheldenfilm te spelen. Salma Hayek blijkt daarnaast in de cruciale rol van leider toch een beperkt actrice, jammer.

Het interessantste personage is Ikaris (Madden), de ex-vlam van Sersi. Hij is een soort Superman (de reference wordt zelfs uitgesproken in deze Marvel-film, wel echt gaaf) die als enige kan vliegen en lasers uit zijn ogen kan schieten. En hiermee komt ook het volgend mankement aan bod. The Eternals hebben nauwelijks een achtergrondverhaal, gewoon niet eigenlijk. We zitten dus vooral naar een groep superbots te kijken die langzaamaan meer te weten komen over zichzelf en de Celestials. De uiteindelijke onthullingen zijn enorm teleurstellend.

Al met al dus een enorm zure review. Jammer, want ik ging er toch redelijk open-minded in. De film ziet er prachtig uit, is mooi geregisseerd. Actie scènes zijn ook best tof. Maar het voelt toch oppervlakkig.

Als die-hard MCU-fan moet ik bekennen dat ik dit veruit de slechtste film van alle 26 vind, de post-credits scène lijkt er puur in gepropt om weer een nieuw publiek aan te boren. Ik kan trouwens ook niet helemaal door dat flauwe woke-circus heen prikken. Ligt vast aan mij.

1,5*

Fijne film om eens aan te slingeren. Kevin Hart laat enigszins verrassend zien dat hij behoorlijk divers kan acteren. De film is misschien iets meer comedy dan drama, maar de schijtlolligheid ontbreekt gelukkig.

Door het noodlot getroffen baant Hart zich als alleenstaande vader een weg door het leven. Dit gaat uiteraard met vallen en opstaan. De film wordt echter nergens echt héél melodramatisch, misschien een gemiste kans, misschien ook niet. Voorspelbaar, maar toch kijk je met een glimlach. Prima chemie tussen vader en dochter.

Redelijk als prequel, niet meer en niet minder.

Functionerend als prequel op Undercover seizoen 1 pretendeert Ferry een karakterstudie te zijn over het hoofdpersonage. We zien een destructieve, ontspoorde nietsnut wiens enige talent het vermoorden van mensen is. Als karakterstudie is de film pretentieus en slaat het verschillende planken mis, hiervoor is Ferry ook een veel te oppervlakkig personage.

De film begint stroef met een geforceerde openingsscène waaruit we moeten leiden dat Ferry een lastige jeugd heeft gehad. Tegelijkertijd missen we elke vorm van affectie richting diezelfde Ferry, omdat hij vijftien minuten later lachend een jongen door z’n kop schiet.

De film maakt her en der onlogische keuzes en de bijrollen zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Huub Stapel acteert een Amsterdams hasjbaron, maar switcht voortdurend tussen verschillende accenten (Jordanees / eigen stem). Om over Maarten Heijmans (?) als Rico nog maar te zwijgen. Elise Schaap als naïeve gangsterslet is ook minder goed uitgewerkt dan verwacht.

Al met al dus zeker niet het beste werk op het gebied van misdaad wat je dit jaar gaat zien, maar als prequel houdt het redelijk stand.

The Incredible Hulk (2008) is een film die je snel overslaat tijdens je MCU herziening. Toch behoort deze film tot de MCU canoniek en is het vooral voor de Marvel-fans het kijken waard. The Hulk (2008) draagt volgens velen het productiestempel van Universal Pictures, terwijl de film toch echt door Marvel zelf in geproduceerd.

In tegen stelling tot de recentere MCU toevoegingen is the Hulk een behoorlijk serieuze film, met een 'redelijke' realistische blik op het narratief. Bruce Banners inmiddels bekend achtergrond verhaal wordt niet in de film verteld en dat blijkt een goede keuze. De film is namelijk een grondige reboot van het vijf jaar eerdere verschenen the Hulk (2003) van Ang Lee.

Weinig grappen en redelijk weinig Hulk in het eerste gedeelte van de film. We zien vooral een Banner die onderduikt en vlucht, hij wordt inmiddels gevolgd door General Thunderbolt Ross. De eigenlijke aanstichter van het experiment en het bijbehorende leed. Edward Norton speelt een redelijk sympathieke Banner, een verstrooid genie, met het hart op de juiste plek. Hij doet er alles aan om er voor te zorgen dat zijn bloed niet in de verkeerde handen terecht komt, iets wat mettertijd natuurlijk wel gaat gebeuren.

Het niveau van de bijrollen varieert van oppervlakkig tot interessant. De twee schurken zijn generaal Ross en Blonsky/Abomination. Ross zal later nog terugkeren in Civil War, Infinity War, Endgame en Black Widow. Ross is in the Hulk nog de explosieve ijzervreter die Banner het leven zuur maakt. Liv Tyler speelt de dochter van Ross en tevens de love interest van Banner. Een rol die weinig voeten in de aarde heeft, behalve dat ze een stereotiepe band heeft met de Hulk. The Abomination (Tim Roth) is een schurk die eigenlijk geen achtergrondverhaal heeft. Daarnaast blijft het de hele film gissen naar zijn beweegredenen. Toch ben ik blij dat hij in Shang Chi (2021) zijn opwachting weer gaat maken.

De kern van de film is voorspelbaar, maar ook logisch. Volgens mij heeft grote baas Feige bewust gekozen om de eerdere solofilms van de Avengers zo sober mogelijk te lanceren. Banner (Jeckyll) wil verlost worden van zijn Hyde, terwijl hij tegelijkertijd zich moet ontdoen van zijn emotieloze achtervolgers. (Ross en Abomination) Weinig poespas en vooral weinig inspiratie ook. Norton probeert er nog het beste van te maken, maar toch lijkt hij zich niet helemaal senang te voelen in dit MCU. Het verbaast me dan ook niks dat het kennelijk enorm botste tussen de eigenzinnige/veeleisende Norton en de controlfreak Feige.

Het slotgevecht valt tegen, evenals het einde. Dat er in datzelfde einde van de film nog een epische cameo tevoorschijn wordt getoverd doet hier weinig afbreuk aan.

PS: In de scène dat Banner in een universiteit onderzoek aan het doen is eet hij pizza met een student, deze student is in Spider-Man: Homecoming (2017) en Spider-Man: Far From Home (2019) de mentor van Peter Parker. Erg komisch! *2,0

Meh..

Ik ben een groot Scorsese-liefhebber: als jochie van 10 werd ik gegrepen door de bizarre opening van the Gangs of New York. Veel te jong voor zoveel geweld, maar vanaf dat punt raakte ik gefascineerd door Martin Scorsese.

The Irishman had ik dan ook graag een hoger cijfer gegeven. De film is ruim een uur te lang en verliest hierdoor onnodig veel impact. Sommige scènes worden gerekt en het einde spettert niet. Sterker nog, het is misschien wel het saaiste gedeelte van de film.

De thematiek in the Irishman is wel voelbaar, het draait primair om loyaliteit. Diepere thema's zijn de Rooms-katholieke kerk en ontmoetingen, zowel gepland als per toeval. De ontmoetingen tussen alle personages worden dan ook veelvuldig en langdurig in beeld gebracht. Hierin is Scorsese absoluut in zijn kracht, maar niet elk personage blijft hangen. De ontmoetingen van Frank met Bruno (Harvey Keitel), Jimmy (Al Pacino), Skinny Razor (Cannavale) en Tony Pro (Stephen Graham) komen binnen. Daarnaast dient Hoffas advocaat Bill Buffalino (Ray Romano) als comic relief. Russel Buffalino (Pesci) steelt wat mij betreft de show, vrijwel elke scène is boeiend.

Het is al een dagtaak om alle verhaallijnen goed bij te houden. Desalniettemin introduceert Scorsese nog minstens tien andere personages, die allen de nodige screentime krijgen. Tony Salerno, Whispers diTullio, Fitz, Hoffas familie, Robert Kennedy, Crazy Joe en het gezin van Sheeran. Iets met bomen en een bos..

De kracht van de film zit hem juist in subtielere aspecten en boodschappen. Bijvoorbeeld de ironische ondergang van Jimmy Hoffa. Hoffa is een man met duidelijke principes: hij drinkt geen alcohol, hij wacht hooguit 10 minuten op zijn afspraak en draagt tijdens afspraken altijd een pak. Het moment dat hij deze principes de rug toekeert, krijgt hij direct de kogel.

Dit soort filmmakerij zal lang niet iedereen aanspreken, inclusief af en toe mezelf. De film kijkt dan ook nergens lekker weg en om de film volledig te snappen zul je echt wat voorkennis moeten vergaren. Dat is veel 'werk' voor een film die je waarschijnlijk grotendeels vanaf je bank gaat bekijken. Ik heb de film voor een tweede keer in de nieuwe bioscoop in het Forum in Groningen bekeken. Je wordt iets meer meegezogen, maar het blijft een lange en soms zelfs vermoeiende zit.

Toegegeven, een subjectieve 3,5*.

Eigenlijk kan ik me goed vinden in de heersende tendens: een leuke film, maar bij lange na niet de beste Craig-film in de reeks.

Dat zit hem vooral in het geforceerde (hedendaagse) blockbuster-sausje wat over de film heen is gegoten. In andere woorden: flauwe humor, een feministische Bond, bijna sci-fi achtige actie scènes en matig acteerwerk. Jammer, ik las hier ergens een reactie dat het lijkt alsof een aantal acteurs er geen zin in hadden, met Daniel Craig voorop. Hier kan ik me wel bij aansluiten. Craig acteert nonchalant, bijna volledig uit karakter. Vooral in de slotscène met de eveneens lachwekkend acterende Rami Malek lijkt het soms een parodie op een moderne Bond-film. Het verhaal is flinterdun en tegelijkertijd dusdanig verwarrend dat de bioscoopzaal geen idee had wat Maleks 'grand scheme' nou uiteindelijk inhield. En konden ze nou echt geen toffere naam verzinnen dan Lyutsifer Safin?

Toch zitten er genoeg vermakelijke scenes in de film die de prijs voor een avondje bios rechtvaardigt. De eerste 20 minuten in Matera (Italië) zijn meesterlijk, Lashana Lynch is een goede toevoeging (niet als volgende Bond) en het was leuk om James Bond in dienst van de CIA te zien.

Al met al dus een redelijk teleurstellende film, terwijl ik het toch weer eens een waardige bioscoopervaring vond. Wel ben ik angstig voor wat komen gaat. Ik ben absoluut voor inclusiviteit, de homoseksuele Q en Lashana Lynch vind ik absolute blijvertjes. Maar ik hoop niet dat het woke-gehalte doorslaat en we straks een onwaardige James Bond krijgen.

Meh, prachtig geanimeerd, maar het verhaal kon me nergens écht boeien. Het volledig gebrek aan een slechterik én de oersaaie hoofdpersonages hielpen daar ook niet bij. Je zit ook vooral naar Spiderman (Tom Holland) en Star-Lord (Chris Pratt) te luisteren. Hun personages lijken ook daadwerkelijk een twijfelachtige rip-off van hun Marvel counterparts.

Een beetje een onnodige film, tbh.

Laten we vooral hopen dat deze film dusdanig flopt / is geflopt, dat er in de nabije toekomst nooit meer zoiets wordt gemaakt.

Fraaie film die makkelijk wegkijkt en toch wel een beetje blijft hangen(?)

Ik moest direct denken aan de Netflix-serie Mindhunters. Dit gaat eigenlijk over het begin van het profileren van seriemoordenaars bij de FBI. Op deze wijze zijn extreem lastig te vinden seriemoordenaars gevonden en tegelijkertijd kleven er ook veel kanttekeningen aan dit beleid. Deze film laat dat eigenlijk goed zien.

Fraai acteerwerk van eigenlijk iedereen, Olivia Wilde speelt op enorm geloofwaardige wijze een ambitieuze 'bitch' van een journalist die letterlijk over lijken gaat. Eigenlijk vind ik het jammer dat de tweede helft van de film eigenlijk niks met haar personage doet.

Jon Hamm werkt als bad guy, Rockwell en Bates subliem als altijd en Paul Walter Hauser steelt als Richard Jewell de show. Een man die autoriteit respecteert, maar tegelijkertijd autoriteit enorm ambieert. Hij is sympathiek, maar vaak ook onbegrepen en zelfs irritant voor zijn omgeving.

Een leuke film om te kijken tijdens de quarantaine. (Volgens mij 4,- op Pathé Thuis)

3,0* (neig naar 3,5)

"I may have gone too far in a few places"

Deze uitspraak van Lucas na het zien van zijn eigen film legt de vinger precies op de zere plek.

Als Star Wars fan is dit een lastige beoordeling, want om eerlijk te zijn is dit een film die in zijn algemeenheid de tand des tijds goed doorstaat. Vreemd, aangezien het grafisch een zéér verouderde film is, die op dat vlak ernstig onderdoet voor de oorspronkelijke trilogie. De personages zijn eveneens een stuk minder charismatisch en toonaangevend dan Han, Luke en Darth Vader. Er is al genoeg gezegd over de twijfelachtige acteerprestaties van Jake Lloyd als Anakin en over Jar Jar Binks als misplaatst comic relief.

Als losstaande film sleurt het, het plot van de film is voor een kinderfilm bijzonder ingewikkeld. Als film binnen de Star Wars canoniek is het juist erg geslaagd. Het toont de subtiliteit van Palpatine en geeft in verschillende scenes inzicht in de complexe relatie tussen Anakin en Obi-Wan. (Zonder dat ze het scherm delen)

De film toont de Jedi Order als onbuigzame elite, waartegen Qui-Gon (Liam Neeson) als overtuigt voorvechter van de Chosen One theorie (Anakin) ageert. We zien daarnaast al langzaam de eerste barsten in de Republic en gelijktijdig de afdaling van Anakin naar het kwaad. Ik had zelf voor een andere backstory voor Anakin gekozen, maar goed.. Na het zien van de overige films is the Phantom Menace in retrospect een logische film, die rustig the Skywalker Saga op gang brengt. Dit type film heb ik zelf nog altijd honderdmaal liever dan de Disney-trilogie..

Bij tijd en wijlen voor de 'neutrale' kijker saai, voor de liefhebber prima te behappen.

*3,5

"It's treason, then."

Ik ben eigenlijk deze maand tot de zwaarmoedige conclusie gekomen dat Star Wars misschien wel niet tijdloos is. The Force Awakens was redelijk vermakelijk, vooral terend op Han en Lukes afwezigheid. The Last Jedi was ronduit respectloos. The Rise of Skywalker is op sommige momenten zelfs lachwekkend. Deze film beschikt over veel aspecten die een Star Wars film normaal aantrekkelijk maken. Een strijd tussen goed & kwaad, een vertrouwde villain, een aantal oude bekenden en genoeg spacebattles en andere actie scènes. De score is oké. Toch begint de overdaad aan fan service te schuren. Is dit concept überhaupt tijdloos? Zijn juist de Star Wars fans niet toe aan iets nieuws?

Enfin, de eerste 40 minuten van de film zijn een absolute chaos. Hier en daar vermakelijk met wat prachtig ogende actie-scènes, maar ik zou jullie niets over het verhaal kunnen vertellen. Hiervoor is het verhaal veel te rommelig en gebeurt er ronduit teveel.

Wanneer de personages landen op Pasaana, wederom een woestijn-planeet, krijgt het publiek de kans om op adem te komen. Desalniettemin overspoelt nu de tsunami aan fan service het publiek. Op de achtergrond vindt het Aki-Aki Festival plaats, the Festival of the Ancestors. Dit festival vindt eens in de 42 jaar plaats.. Juist. Toevallig was de vorige editie tegelijkertijd als de release van A New Hope. En dit is niet de enige fan service die ons op deze planeet door de strot wordt geramd. Even later komen ze good old Lando tegen. Erg toevallig dat deze oud-gediende al die tijd op Pasaana is gebleven. Het gezelschap verdwijnt even later in het drijfzand wat eveneens een goedkope knipoog is naar eerdere films. Vlak voordat deze gekkigheid zich afspeelt probeert Finn iets aan Rey te vertellen, wat wederom een slappe verwijzing is naar de originele trilogie.

Ik zal jullie besparen om alle goedkope fan service in deze film te benoemen, maar kom op. Deze film heeft absoluut geen eigen identiteit en dito bestaansrecht.

Laten we het nog wel hebben over het onrecht wat een aantal personages is aangedaan. Nee, ik heb het niet over Luke Skywalker, die in deze film een lachwekkend cameo heeft. Ik heb het met name over Finn, het enige personage met potentie. De hele film loopt hij achter Rey aan om haar te vertellen dat hij óók the Force voelt, daarmee is zijn hele verhaallijn uitgelegd. Het interessante aan Finn is zijn duister verleden. Hier wordt geen enkel moment op terug gegrepen. Zonde. Andere personages die worden 'verneukt' zijn General Hux, Poe (nu letterlijk een Han ripoff, Rose en Chewie.

Al met al een film die ondanks alle pracht en praal soms pijnlijk is om te aanschouwen. Juist als fan van de originele trilogie was ik toe aan vernieuwing. Er zijn veel non-canon verhalen verschenen die voort borduren op Lucas' zijn universum, maar wel hun eigen saga creëren. Er zit zelfs een misselijkmakende knipoog naar Avengers: Endgame in deze film. Laten we hopen dat Disney als volgende stap geen Marvel-Star Wars crossover op de markt gaat brengen.

Deze drie films zijn voor Disney laaghangend fruit gebleken. Star Wars is een franchise waaraan Disney zo snel en zo veel mogelijk geld aan wil verdienen. De Han Solo film is geflopt en the Rise of Skywalker is gered door de feestdagen. Disney loopt vanzelf een keer tegen de lamp.

*2.0

Ik wilde toch nog iets kwijt over het einde. Wat ontzettend fout. Even een opsomming:
- Poe is de wanhoop nabij, precies op dat moment komt Lando aanzetten met duizenden schepen aan versterking. Een vervelende knipoog naar Avengers: Endgame;
- "I am all Jedi vs I am all Sith", zelfs voor Star Wars quotes is dit lachwekkend;
- Palpatine is dusdanig sterk dat hij duizenden Destroyers de lucht in krijgt;
- Rey gaat voortaan vrijwillig door het leven als een Skywalker, ondanks dat Luke & Leia haar nooit iets over haar afkomst hebben verteld;
- Het langverwachte gevecht tussen de Knights of Ren en Kylo Ren duurde welgeteld 16 seconden;
- De kus tussen Rey en Kylo/Ben: Ondanks een totaal gebrek aan romantische klik.

Zo’n film die niet zo slecht en ook niet zo goed is als de uiteenlopende cijfers doen vermoeden. Middelmaat, dat dan weer wel. Het einde maakt veel van de misplaatste zoetsappigheid goed.

Film is doorspekt met woke politiek, veel indirect gericht op ras. Er zitten in totaal twee witte personages in, beiden zijn knettergek en over the top kwaadaardig. Als je hierdoor wordt getriggerd, laat dan deze film gerust liggen.

Poeh, deze film wordt geliefd óf gehaat en ik merk dat de liefhebbers in de meerderheid zijn. Ik zit er net tussenin, alhoewel ik Tenet overduidelijk een van Nolans mindere films vind.

Tenet is een pretentieuze sci-fi thriller die vooral hier en daar zijn doel nét voorbijschiet. Nolan heeft zijn film doordrenkt met onnodig(?) ingewikkelde mechanismen, terwijl de rode draad door de film eigenlijk flinterdun is. Protagonist (wordt letterlijk zo genoemd i.d. film) is Washington, het acteren schuurt een beetje, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Washington armoedig dialoog-materiaal voorgeschoteld krijgt. Als 'actieheld' / superspion voldoet hij verder prima. Als antagonist wordt Kenneth Branagh van stal gehaald, die weer eens een Sovjet-boef moet acteren. Zijn motief om zoveel kwaad aan te richten? Hij gaat dood aan kanker en wil de hele wereld met zich meenemen. Als parodie op een James Bond-villain zou hij niet misstaan. Uiteraard handelt Branagh niet alleen en is er een generatie uit de toekomst die noodgedwongen aan de touwtjes trekt. Helaas spreekt ook dit plot niet tot de verbeelding en hebben we te maken met eenonzichtbare entiteit.

Pattinsons personage vind ik dan weer het interessantst, vanaf de eerste minuut kleeft er een mysterieuze vibe aan hem.

Pluspunten zijn het indrukwekkende camerawerk en de bombastische actie scènes. Ondanks het magere verhaal zul je met hoofdbrekens de bioscoopzaal verlaten. Helaas, ben je dan vooral bezig om Nolans natuur- en scheikundige 'waarheden' te ontkrachten, terwijl je liever overdonderd wordt door zijn genialiteit.

Een (extreem) high budget spionage-film. *2,5