Meningen

Van musicals Ben ik absoluut geen fan en ik was onbekend met Bjork. Toch heeft deze dramafilm, over de oplopende problemen van een Tjechische immigrant in Amerika, indruk gemaakt.

Het eerste stuk vond ik saai, mede door de visuele kwaliteit en amateuristisch ogende camerawerk. Gaandeweg wende ik hier echter aan en gaf dit juist een realistisch gevoel (je komt dichterbij). Tegelijkertijd begon het verhaal boeiend te worden. De musicalliedjes tussendoor zorgen voor een unieke ervaring, waarbij het realisme en surrealisme elkaar afwisselen. Dit interpreteer ik als de paradox tussen werkelijkheid en haar gewenste situatie. De musicals zijn haar manier om met de gebeurtenissen om te gaan.

Al met al vond ik dancer in the dark een zeer goede film met een sterk verhaal, realistisch acteerwerk, mooie muziek en een fantastische, zeer geslaagde en bijzondere stijl die de film een extra dimensie geven.

Vind ik wat kort door de bocht Basto. Het hele verhaal vertelt juist wat een rare club het is en hoe ze te werk gaan.

Ik begreep ook dat Lynch zorgt dat die transcendente meditatie op allerlei scholen wordt onderwezen.

Het mocht echter wel wat scherper allemaal. Dat werd de regisseur lastig gemaakt. Ook had ik meer tijd voor David Lynch gehoopt. Ik mis ook een link naar zijn films, maar misschien is die er niet.

Refereert duidelijk naar Sunset Boulevard (1950) en het steeds terugkerende muziekje deed me aan een Hitchcock thriller denken. Op zichzelf weet de film echter niet te imponeren. De effecten zijn goed, het script matig en de grappen vaak flauw.

Er is veel aan te merken op deze film (erg gladjes, onrealistisch, bij vlagen over the top) maar toch raakt hij me. De kern van het verhaal is mooi. Omar Sy steelt na Intouchables (2011), waar de film veel gelijkenissen mee heeft, wederom de show. Mooie acteur.

Prachtige film met geweldige muziek en mooie plaatjes. Ook een mooi project om die epische filmbegraafplaats in ere te herstellen. Deze docu is echter behoorlijk saai en oppervlakkig. De zwart wit foto's waren nog het mooiste.

Leuk wegkijkend, overgeacteerd, luchtig drama over de modewereld. Er wordt goed geacteerd. Mijn favoriete personage was Nigel (Stanley Tucci). Merryl Streep groeit in haar rol en eigenlijk maakte Anne Hathaway op mij de meeste indruk. Het script zit wat gekunsteld in elkaar maar is in orde. Ten slotte kwam er soms wat leuke muziek voorbij.

Alsjeblieft jongens, allemaal 4,5-5 ster beoordelingen? Ik vond het halverwege pas leuk worden. Gedurende de film zijn er veel onrealistische momenten die gaan irriteren. Alan Rickman speelt wel aardig (vooral de eindscene) maar heeft totaal geen Duits accent. De Beethoven soundtrack vond ik wel gaaf gedaan. Ook de actie en special effects van de film imponeren. Desondanks vind ik Die hard (1988) niet veel beter dan Under Siege (1992).

Gekker dan ik bestaat niet

Mooie voetbaldocu over Diego Armando Maradona. Naast de vele authentieke voetbalfragmenten en gebeurtenissen daar direct omheen probeert Kapadia zijn persoonlijkheid te duiden.

Maradona lijkt langzaam ten onder te gaan aan de verheerlijkingen van alles en iedereen om hem heen. Volgens de regisseur is Diego een hele leuke jongen. Om met de roem om te gaan creëer hij Maradona (een vervelend mannetje), daarna gebruikt hij drugs om Maradona in bedwang te houden. Uiteindelijk komt hij zelf even in het gesticht terecht. Ik vind het een reële analyse. Wel jammer dat hij niet wat dieper uitgewerkt wordt, alhoewel de documentaire dan te lang zou worden.

Spaghettier krijg je hem niet, beste Roger! Enorme cultfilm in het genre. Het mooie aan de film vind ik het mysterie van de doodskist, de (absurdistische) onverzettelijkheid van Django en het 'oorwurm' catchy muziekje. De film neemt zichzelf wat minder serieus dan de topfilms in het genre van Leone. Maar dat is juist de kracht van deze film. Dat er een stuk of 100 sequels van gemaakt zijn tot aan Django unchained zegt ook wel wat .

Aardige psychotisch tripje van Nolan.

Why they've got ten volumes on suicide alone. Suicide by race, by color, by occupation, by sex, by seasons of the year, by time of day. Suicide, how committed: by poison, by firearms, by drowning, by leaps. Suicide by poison, subdivided by *types* of poison, such as corrosive, irritant, systemic, gaseous, narcotic, alkaloid, protein, and so forth; suicide by leaps, subdivided by leaps from high places, under the wheels of trains, under the wheels of trucks, under the feet of horses, from *steamboats*.

Double Indemnity (1944), een pure film noir. Alleen de titel klinkt al heerlijk. Hoewel de film bij aanvang al weinig verbeelding over het einde overlaat wordt de film toch gaandeweg steeds spannender. Wilder laat je weer vanouds meeleven met de protagonist, ondanks zijn domme beslissingen.

De gewiekste verzekeringsverkoper Walter Neff (MacMurray) komt in aanraking met femme fatale Phyllis Dietrichson (Stanwick) als hij haar man verzekeringen wil verkopen. En het verdere plot laat zich grofweg raden met de mooie titel die verwijst naar een clausule in een verzekeringspolis van dubbele schadeloosstelling. .Gebaseerd op het gelijknamige boek van James Cain welke weer gebaseerd was op een werkelijk moord(onderzoek).

De sfeer van de film is duister, dreigend en naargeestig. Er hangt een zwaard van Damokles boven het hoofd van Walter. De donkere beelden en bombastische onheil aankondigende muziek symboliseren dit. Ook zijn zwaarmoedige stem als verteller van het verhaal draagt bij aan de stemming.

Het camerawerk, de mooie details en symbolisme is weer verdraait goed gedaan door Wilder. Een fijne eindscene ook, waar je als kijker op hoopt. De zeer doortastende kleine verzekeringsbaas met zijn sherlock Holmes sigaar, wordt geweldig neergezet door Edward Robinson. Vooral zijn lange volzinnen zoals bovenstaande (nieteens volledige) quote imponeren. Ook MacMurray speelt goed. Stanwick kon me minder bekoren. Ze heeft weinig expressie en de rare pruik was oerlelijk. Het duurde een hele tijd voordat Wilder dit zelf ook toegaf.

Al met al een degelijke Noir met een perfecte noir sfeer. Ondanks het voorspelbaar beloop blijft hij toch spannend en intrigerend.

Vandaag herzien. Een van de beste (zwarte) comedies die ik ken. Geweldige satire over de koude oorlog waarbij Kubrick duidelijk maakt dat er maar een gek een verkeerd knopje hoeft in te drukken en de hele wereld is in gevaar. Wat volgt zijn prachtige, hilarische dialogen in een gevechtsvliegtuig, in de basis van een geflipte generaal (Jack Ripper ) en in de "warroom" van de Amerikaanse president en personeel ("don't fight in the warroom!").

De acteurs zijn geweldig, prachtige mimiek van George Scott (general Turgitson) en Peter Sellers die een dubbelrol heeft. Ook de beelden zijn mooi gedaan, het komt realistisch over en geeft de film (alsmede de humor) een extra dimensie. Tot slot heeft Kubrick weer mooie muziek uitgezocht waarbij de opzwepende mars bij het vliegtuig heel komisch blijft.

Bloederig en grafisch best interessant, terwijl het verhaal me niet kon imponeren. Met de slechterik zou ik gewoon een kopje thee drinken, ze miste de 'boef uitstraling'. De muziek en algehele sfeer zorgt toch voor een krappe voldoende.