Meningen

Dan zijn ze opeens heel ergens anders. Geweldige kersentaart! Ik heb een geheim. Hebben wij elkaar eerder ontmoet? Nee, Ik vond het halverwege pas leuk worden. Het is voor jou, schat. Hahaha. Waarom geven ze het toe? Wederzijds! Het is hier niet pluis. Dat is wat zij zei. Het einde volgde ik initieel niet zo goed. Ik was het al bijna vergeten. Zijn baan of onze, Lou? .Wie is Roger? Ring, ring, ring. Terwijl de Tartaren invallen in Rusland. Zeker niet. Iemand nog koffie? Het dodenschip heeft een nieuwe kapitein. Ga je het nog vertellen? Dat is heel griezelig. Hahahaha. Ik droomde over deze plek. Zoem, zoem. Vreemd, om jezelf te bellen. Ik begraaf hem voor je. Ring, ring, ring. Asjemenou. Stilte. Ze geven niet toe, ze scheppen op. De uilen zijn niet wat ze lijken. Telefoon! Ik moet even uitrusten. Hahaha. Kan me niet herinneren. Het bleek iets gecompliceerder te liggen.

Spaghettier krijg je hem niet, beste Fred! Ring ring ring. Als je me nog een keer ziet ben ik het niet. Is er al koffie? Het was me een waar genoegen met je gesproken te hebben.

Scorsese strooit in Rating Bull (1980) met prachtige noir beelden van de jaren 40 en 50 met een goede rol van De Niro en ook Pesci speelt weer prima zijn bekende typetje. Het verhaal vond ik na een halve film pas interessant worden waarin hij zich ontpopt als iemand die naar mijn idee lijdt aan borderline. De boksgevechten vond ik niet realistisch.

Mijn 10e John Wayne is helaas niet geweldig. Het is een simpele korte western met een atletische Wayne. Soms is de realiteit ver weg waardoor het juist grappig wordt en toch wel vermakelijk.

Last night I dreamt I went to Manderley again

De veelgeprezen film Rebecca (1940) leek me een mooie keuze voor mijn 30e Hitchcock. Helaas viel mij deze verfilming van Daphne du Marriers beroemde boek wat tegen.

De film deed me erg denken aan Jane Eyre, het boek van Charlotte Brönte, die ook als inspiratiebron diende voor het boek Rebecca. Onlangs zag ik deze versie uit 1943 die op mij meer indruk maakte dan deze Hitchcock zonder suspense.

Het verhaal gaat dus net als Jane Eyre over een eenvoudige jonge vrouw (wederom Joan Fontaine) die verliefd wordt op een kasteelheer met een verleden. De openingsscène met bovengenoemde quote erin was prachtig. Daarna vond ik het, tot de ook indrukwekkende slotscène, vrij taai. Sporadische mooie beelden passeerden de revue, maar het verhaal ontbrak spanning.

Joan Fontaine speelde erg goed. Ook de andere acteurs verzaken niet, met één uitzondering. Laurence Olivier vond ik namelijk wat tegenvallen. Hij maakte een afwezige indruk. Dat mag dan wel de bedoeling zijn geweest, het beviel me niet. Ook ontbrak daardoor de chemie met Fontaine, al zou het een haat - liefde verhouding zijn, het zou het geheel wat interessanter maken.

Doe mij dus maar Jane Eyre.

"I remember the Secret Service being tougher"

Vanavond herzien. Geweldig vermakelijke actiecomedy. Voormalig CIA agent Frank Moses (Willis) wordt in zijn rustige gepensioneerde leventje gestoord en moet vluchten voor zijn leven. Er volgt een doldwaas avontuur met zijn vrienden (en vijanden) uit het verleden die samen de R.E.D. vormen: Retired Extremely Dangerous!

De actie is van hoog niveau en de hele film zijn er grappige momenten. In tegenstelling tot de gemiddelde comedy wordt er goed geacteerd. John Malkovich blinkt daarbij uit als de paranoïde Marvin Boggs.

Leuk om Thekla Reuter en Mathias Schoenaerts eens in een film te zien. Ze doen het goed. Ook Jennifer Lawrence speelt best aardig. Ik heb vooral moeite met het warrige, ongeloofwaardige script en bepaalde aspecten die Lovelyboy al omschrijft hieronder. Van de martelmethodes werd ik ook niet vrolijk.

Lekker wegkijkende verzameling (licht) absurdistische shorts die enkel thematisch samenhangen. Ze gaan namelijk allemaal over woede en wraak. De aftiteling met de dieren is geweldig en elk dier symboliseert een belangrijk personage. Ook grappig dat elk filmpje net iets langer duurt dan de vorige. Dan volgt nu een poging om ze individueel te raten.

Short 1: Pasternak: 4

Short 2: De ratten: 3

Short 3: De sterkste: 4,5

Short 4: kleine bom: 3,75

Short 5: Het aanzoek: 4 (auto ongeluk)

Short 6: Tot de dood ons scheidt: 4,25

Optellen, delen, wortel schieten. Mooie optiteling erbij kom ik op.... 4

Wat mij betreft nog een wat amateuristische film van Aronofsky. Het lijkt erop alsof hij met filmeffecten zit te experimenteren. De vertelstructuur en diepgang van de film lijdt hieronder.

De trips zijn leuk gebracht, maar veel te vaak herhaalt dat het irritant wordt, de muziek is goed voor een heftig moment maar niet de hele f*cking film. Het begin van de film is sowieso rommelig met veel geswitcht tussen de 3 verhaallijnen waardoor het bij mij lang duurde voordat ik in de film kwam. Het einde was zeer heftig en best wel goed, hier pasten die special effects en de opzwepende muziek namelijk goed bij de intensiteit van de scènes, het switchen kon ik hierdoor ook beter verdragen..

Al met al een zeer cynische film over harddrugs gebruik en de usa in zijn geheel die het vooral van zijn effecten moet hebben.

Pain doesn't Hurt.

mijn collega, Peter's favoriet. Vermakelijke lichtvoetige cliché knokfilm met mooie muziek.

Waarschijnlijk mijn favoriete Disney. Ik wilde deze als kind telkens opnieuw lenen bij de bibliotheek. Ook nu vind ik hem nog erg vermakelijk. Verslavend muziekje die zeker een week blijft hangen, goede grappen, een goed verhaal en het einde blijft fantastisch. Hele leuke Nederlandse stemacteurs ook.

Rommelig, matig acteerwerk, rare onrealistische kostuums en een onuitstaanbare cliché boef in de verkeerde zin van het woord zijn slechts een selectie redenen waarom deze Robin Hood (1973) stukken beter was!

If you don't mind it doesn't matter.

Room (2015) is een intrigerend drama over een moeder en haar vierjarige zoontje die opgesloten zitten in "room". Gaandeweg de film wordt duidelijk hoe dat komt en hoe het verder moet.

De film focust op de moeder - kind relatie vanuit beide perspectieven. Het script gaat hierbij op realistische wijze de psychologische diepte in. Opgesloten zitten in een kleine ruimte eist natuurlijk zijn (psychische) tol. De rollen worden knap gespeeld door Brie Larsson (Ma / Joy) en de jonge Jacob Tremblay (Jack).

Cinematografisch is de film ingetogen. Er zijn geen bijzondere camera bewegingen, originele edits of adembenemende (dure) sets in de film te zien. De rustig voortkabbelende minimalistische piano soundtrack past hier bij, alsmede bij het eenvoudige leven in room.

Opvallend vond ik dat hoewel de ontvoerder de naam van de duivel draagt (Old Nick), deze juist menselijk en vrij kalm is neergezet. Dit staat in contrast met zijn beestachtige gedrag. Ik was ook bang dat hij wraak zou nemen op Joy, maar hoe haar ontsnapping is verlopen wordt niet weergegeven. De regisseur kiest er duidelijk voor om de dader weinig aandacht (screentime) te geven wat deze film direct onderscheidt van de dertiende in het dozijn psychopaten film.

Het einde van de film was prachtig en zal me bijblijven. Jack sluit room af volgens het psychologische boekje en dat hij dan ook nog tegen zijn moeder zegt: "say goodbye to room" oftewel: "sluit dit hoofdstuk af, zodat jij ook verder kan met je leven" (mix van deze 2 emoties).

Geen fijne film.

Van de hak op de tak, ongeloofwaardig, over the top in conversaties, types en de hele boevenorganisatie. Belabberde onduidelijke introductie. Op het einde nog wel even spannend, maar na de rechtzaak breien ze er opeens een einde aan en is de machtige boef plots een zielige mislukkeling (wel een leuke projectie in het cafeetje). En dan zon mierzoet wenselijk einde dat in groot contrast staat met de huidige situatie in Amerika. De film is wat mij betreft dus het contact met de realiteit kwijt en kon me ook niet verrassen of imponeren.