Meningen

Wat begon als een aardige film zakte voor mij volledig weg bij de 20e minuut.

Hoewel Huisman eerder goede vertolkingen heeft neergezet sloeg hij hier de plank mis, al geloof ik dat hij er alles aan heeft gedaan om het zo realistisch mogelijk te houden. Wellicht ligt het dus toch aan het script.

Palmer vond ik maar irritant door de film heen zuchten, had ze het er zwaar mee of praat ze in iedere film zo?

Qua looks is de film redelijk in elkaar gezet, ook de vaker benoemde balletscène was prachtig. Persoonlijk vind ik het jammer wanneer er een "ik-schrijf-op-glas" shot in dit soort films zit en ik vond het dus ook behoorlijk misstaan in deze film.

En dan nog even de soundtrack - wat een bagger. Ik moet daar toch wel even iets over kwijt, meestal weten films zoals deze zich nog net te redden met een goede hit aan het eind. Om de kijker toch nog met een vrolijk gevoel naar huis te laten gaan. Ik heb de film stopgezet toen ik 30 sec. In de track zat, ik kon het niet meer aanhoren.

Maar genoeg commentaar:

Het is een film die je best een keer kunt opzetten wanneer je wilt wegzwijmelen bij de spieren van Michiel Huisman of het mooie koppie van Teresa Palmer. Ga je echt voor spanning en het edge of your seat gevoel, dan raad ik hem niet aan. Het is een makkelijke film die goed wegkijkt op luie vrijdagavonden.

Ik geef een 2,5* omdat ik me niet verveelde maar het absoluut geen thriller is. Ik miste de absolute "wow" maar geloof wel dat de acteurs zo goed als mogelijk hebben gepresteerd met zo'n script. En nu heb ik de soundtrack niet eens bij mijn stem berekend.

gisteren heb ik deze film gezien, in de zaal zaten (om precies te zijn) 9 mensen. twee mannen, zeven vrouwen. erg logisch het lijkt een enorme vrouwenfilm. niets is minder waar! tijdens de film werd er gezucht en gepraat, niemand leek zich te kunnen concentreren op de ietwat langdradige film. Na afloop van 'Two mothers' werden er reacties gemaakt als "wat een K**film" of "ik ga mijn geld terugvragen".

Ikzelf ben het wel eens met de reacties van de andere bioscoopgangers. De film vond ik erg inhoudloos en er gebeurde niets tot weinig spannends naar mijn gevoel. De acteurs waren zo goed als ze konden zijn maar ik heb o.a. Naomi Watts het afgelopen jaar een stuk meer zien stralen in films als 'the Impossible'.

Twee vriendinnen van middelbare leeftijd die een relatie krijgen met elkaars zoon. klinkt prima te doen. Helaas vind ik het enige spannende en onverwachte stuk uit de film het moment dat een van de zoons naar zijn vader gaat en daar een relatie krijgt/vreemdgaat met een andere vrouw van zijn eigen leeftijd. en zelfs dit stuk zie je aankomen.
Na drie kwartier in de film te hebben gezeten, kon ik mij moeilijk nog concentreren op het verhaal, ik kon geen moeite meer doen om deze film serieus te nemen.

Erg jammer ik had een goede film verwacht.

Het was een lach, een traan, en het einde van een tijdperk.

Ik zat in de bioscoop met allemaal drukke knullen van 10-12 jaar. Ik heb geen idee of ze überhaupt begrepen waar ze naar keken maar ik weet wel dat ik de enige jankende persoon in de zaal was.

Met een weeïg gevoel verliet ik de zaal, ondanks het vermijden van spoilers wist ik dat de twee eind filmpjes er niet meer inzaten..

Nu de film. Heel aardig van Disney om ons vooraf te bedanken.

Verder vond ik dat de film heel traag op gang kwam en dit resulteerde in bijna in slaap vallen na anderhalf uur (gelukkig kwam de reclame er toen aan) Normaal gesproken zit er een lang gedeelte verhaal tussen het begin en de actie, maar dit keer leek het veel langer te duren. Niet dat dat gedeelte saai was, integendeel je zou het einde niet begrijpen als je het hele stuk ervoor niet zou zien. Maar ik miste wel iets aan spanning.

De grappen waren wel weer lekker aan, en ik was dan ook de enige in de zaal die op alle grappen heeft gereageerd. (misschien moet ik wat vaker tussen de Marvelfans gaan zitten, maar door de drukte ga ik tegenwoordig liever op een ander tijdstip)

Marvel scoort bij mij altijd hoog op hun muziekkeuze, nu weer! Al had ik heel misschien bij de eindintroductie van Iron man, de gelijknamige single van Black Sabbath willen horen, haha!

Liet de bioscoop bij jullie ook de lichten uit bij de eindintroducties? Dat vond ik wel erg attent.

Goed, ik ga onze oude helden enorm missen, maar kijk ook wel echt uit naar de nieuwe reeks. Te beginnen met Spider-Man: Far from Home (2019)

Een dikke standaard 4*

En ik had nog zo gehoopt op de echte beelden van Live Aid (1985). Ik hoopte op een verandering gedurende de set; Misschien zien we in het volgende shot wel de echte Freddie, misschien verandert Brian bij zijn solo ineens in de man zoals wij hem zo goed kennen en mag ik zo meteen 21 minuten lang gaan genieten van Queen op Live Aid. Want niets kan tippen aan de oude, ohh zo vertrouwde beelden van een concert zoals er tot nu toe maar twee gemaakt zijn.

Over May trouwens, spitting image! Ik heb de acteur nog niet opgezocht maar ik stoorde me geen moment aan het feit dat hij het níet was, wat ik dus trouwens wel bij de overige drie leden van Q had.

De film, en dan neem ik de verhaallijn en personages even weg, kon ik vergelijken met Ray. Het is een ouder verhaal, gestopt in een modern jasje met betere beelden en betere muziek (technisch gezien dan hé!) Zo ken ik queen niet, en zo ken ik bovendien Ray Charles ook niet. Ik ken ze van de oude concertbeelden, van muziekvideo's op youtube, afgespeeld door mijn crack-computer-boxjes.

Tegelijkertijd word ik bijna meegezogen (net als bij Ray, Walk the Line en iedere andere film over een pop-legende) in de tijd van toen, in het geweld, de muziek, de mensen, het leven als rockster (oké, of popster..)

De acteurs waren stuk voor stuk sterk in hun performance, en het kón ook niet anders. Ze hebben iets te bewijzen gehad, zeg! Het enige minpuntje voor mij is dat ik helaas niet Freddie terug zag in Rami Malek, men had het over zijn ultieme rol, de döppelganger en iedereen die Malek zag, zag Mercury.. Maar ik niet. Ik zag Rami Malek die tot in het uiterste van zijn tenen probeerde om voor één dag Freddie Mercury te mogen zijn. Dit lukte bijna., Sorry Rami.

Ik begon vanaf het eerste moment in de film het verhaal te vergelijken met de (tip!) docu 'Days of our lives', Maar dat had geen baat, het was geromantiseerd as f#ck en zo oppervlakkig als een grasveld, maar het verhaal klopte.

Ze hadden het verhaal nog wel even mogen doortrekken, in de documentaire kreeg ik ten slotte een uitgemergelde, doodzieke man te zien die in zijn laatste adem, met een fles Vodka achter zijn kiezen, een hel van een lekker nummer zong.... These are the days of our lives, when I look and I find, I still love you.

// Deze film krijgt van mij 3,5 ster.. het was goed zo en nu kunnen we de hele Hype weer achter ons laten. de anderhalve punt minder is te danken aan de over-geromantiseerde disney bull die ik moest slikken en aan Rami, sorry man. //

En na lang wachten (de film duurt ruim 2.00 uur) mochten we eindelijk genieten van dit fantastisch afscheid in een film die het net niet helemaal was:

The show must go on! Inside my heart is breaking.. I'll face it with a grin... On with the show!

Vers (jazeker) uit de bioscoop. Als filmfan (de strips ken ik niet, oeps?) van de MCU-reeks, moest ik ook maar even een recensie achter laten.

Wat een fijne toevoeging, hoewel ik het dan enigszins jammer vind dat dit niet de eerste film in de tijdlijn is. Zoals ik het ook fijn vind om The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) (zo'n 10 jaar later dan zijn voorganger uitgebracht) eerst te kijken voor ik aan The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) begin.

Mag ik trouwens even zeggen dat ik, hoewel ik slechts een aantal films ken waaronder Room (2015), Brie Larsson een sterkere actrice vind dan Jennifer Lawrence. Ondanks dat deze laatste erg overtuigend is in haar vele rollen, vind ik Brie toch een beter acteerspel hebben. Ach, aan de buitenkant zie je haast geen verschil. Tenminste, Jen had deze rol zo kunnen spelen en schijnt ook een beter indruk te maken op de set.

Helaas zaten er wat kinderen in de zaal (ik schat ze 10 jaar) die nog niet eens geboren waren toen Iron Man (2008) op het doek verscheen. Niet per se storend, maar de stoelendans leidde soms wat af. Ik ergerde me ietsje meer aan Jude Law, ik kreeg het gevoel of hij ook even een ritje op de moneymaker moest maken omdat hij nogal krap bij kas zou zitten. Ik vond hem weinig toevoegen aan het personage en blijft in mijn ogen altijd de knappe goedzak uit zijn eerdere films. Nee, geef mij dan maar een Michael Rooker, maar speelt die al enige tijd met volle overtuiging Yondu in Guardians of the Galaxy (2014) (ook weer zo'n staaltje Marvel)

Wat Marvel trouwens wel goed doet (niet dat dat enige invloed op de reeks zou hebben gehad) is laten zien dat een vrouwelijke superheld ook super stoer is. Natuurlijk kennen we allemaal Black Widow en Wonder Woman (2017). Maar de een heeft (nog) geen eigen film en de ander wordt al van kleins af aan omringd met vechtende vrouwen. Captain Marvel deed het zelf, of tenminste. Ze ontdekte wat haar kracht allemaal nog meer in petto had, en dat deed ze helemaal zelf.

Ik vond niets jammer aan deze film het voelde in het laatste halfuur alsof ik keek naar een mash-up van alle Marvel-helden die we tot dusver gezien hebben (exclusief Ant-man en de Hulk dan misschien)

Dus zoals ik (volgens mij) alle Marvel films hiervoor heb beloond, krijgt ook Captain Marvel een 4*

Oh ja, niet vergeten: Morgen mogen we weer naar een MCU-spektakel

Voor mij een erg goede film, de verhaallijn is goed te volgen. Hoofdpersonage 'Frank' (Leo diCaprio) laat je helemaal meeslepen in zijn wereld. Voor mij was dit een film met een klein "Je kunt alles zijn wat je wilt - als je er maar hard je best voor doet" gehalte.

Ook in deze film weer een sterke rol neergezet door Tom Hanks en niet te vergeten Christopher Walken. Een aantal kleine rollen van nu goede acteurs en actrices en ook door hen werd sterk geacteerd. Ikzelf moest helaas wennen aan de rol van Amy Adams. Haar vond ik in deze film redelijk zwakjes, dit komt deels ook door het karakter dat zij moest neerzetten.

vandaag gezien op RTL 5, de film heeft mij een zeer positieve eerste indruk gegeven.

Misschien ben ik wel heel goedgelovig, maar ik trapte iedere keer weer mooi in de plottwists. En dat zijn er een hoop.

Leuke film, goed om een avondje mee weg te kijken.

Niets aan te merken op het acteerspel van Will en Margo.

Vlotte scenes waardoor ik me niet verveelde en slechts 1 keer mijn telefoon pakte. (Dat gebeurt bij saaie films een stuk vaker!)

Een mooie, gemiddelde 3*

Malcolm&Marie is een klein meesterwerk.

Ik begon wat huiverig, zwart-wit. Is dat de nieuwste trend ofzo?? Ogenblikkelijk wilde ik de film weer afzetten maar de muziek zorgde dat ik bleef. Hij kreeg een wat romantische sfeer. De aftiteling aan het begin, de jazzy vibe. Alsof hij recht uit de jaren 50 kwam, maar dan in 2021.

De film is geschoten op één locatie, wat mij het gevoel gaf of het in een take was opgenomen. Geen fouten, pure perfectie door twee sterke tegenspelers. Marie (Zendaya) komt als godin ten tonele, maar door de film heen wordt ze puurder en komt ze dichter tot zichzelf, ze kleed zich uit, de make-up wast ze van haar gezicht alsof het gelijk staat aan hoe de film zich langzaam openvouwt. Malcolm (Washington) begint met een groove en eindigt als gebroken man alsof het gelijk staat aan hoe ik me voel aan het eind van de film. Ik heb niet meer gezeurd over zwart-wit. Ik begon me te mengen in het verhaal en startte zowaar zelf bijna een discussie, alsof ze die met me aan zouden gaan. Ik heb alleen nog maar geluisterd, gekeken, mezelf opnemend in hun verhaal. Ik ken ze niet, Malcolm&Marie, ik stap als kijker midden in hun verhaal maar gaandeweg leer ik ze precies kennen, hun geschiedenis, hun heden. Het is alsof ik aan het einde alles weet wat ik aan het begin miste. Voor mij is Malcolm&Marie een film die je een keer hoeft te zien en nooit meer gaat vergeten. Hij voelt niet als een film, overigens. Het voelt als door het raam gluren wanneer je buren buiten ruzie maken, of je adem inhouden omdat je het bed door de muur hoort kraken. Alles wat we stiekem allemaal willen, je mee laten voeren door hun drama.

Zendaya is in de laatste 2 jaar ontzettend gegroeid, waar ze in in Spiderman nog een scholiere speelde en ik niet helemaal overtuigd was van haar acteerwerk, is ze nu een echte vrouw geworden, eentje waarvan ik denk dat ze het nog ver gaat schoppen.

Washington kende ik niet, hij is voormalig footballspeler en zat in een aantal films die ik niet heb gekeken, misschien moet ik dat voor de vergelijking toch maar gaan proberen.. Daar hebben we nu tenslotte genoeg tijd voor.

De regisseur Sam Levinson was mij ook onbekend, die ga ik dan ook maar onder de loep nemen.

Nou, mocht je zin hebben om een vlieg op de muur te zijn, of met een glas tegen de muur te luisteren naar het geruzie aan de andere kant. Deze film neemt je mee. Intiem. Ups en Downs. Stoppen op momenten waarop jij eigenlijk wil dat ze doorgaan alsof je porno op het slechtste moment begint te haperen. Je handen over je mond, in je haar. Roepend naar de twee enige mensen op het scherm. Dit is jouw film! Dit was mijn film.

9/10. klasse.

Ik geef zelden een 5 voor een film, en dan al helemaal niet aan romans.
De reden voor dit cijfer is dan wel dat ik op het einde toch echt een traan moest laten.

Ontzettend goed acteerwerk van Rob Pattinson, die tegenwoordig toch wel de Twilight status meedraagt en het dus erg moeilijk is om hem daar van te onderscheiden. Denk bijvoorbeeld aan Daniël Radcliff. Denk je Dan dan denk je Harry.

Dit is overigens de eerste keer dat ik mocht genieten van Emilie de Ravin. Maar wat een topprestatie. Ik zal spoedig op zoek gaan naar wat andere films om mijn oordeel over haar bij te scherpen.

Iedereen weet dat Pierce Brosnan onwijs goed is in onze geliefde actiefilms. maar tegenwoordig ook een leuke vent kan zijn in komedies en drama (denk bijvoorbeeld aan Mama Mia)
Verder ken ik Chris Cooper niet heel goed dan eigenlijk alleen uit Americsn beauty en the Horse wisperer. Maar ook hier eer een over-beschermende vader, die niet wilt dat zijn kind een foute beslissing maakt.

Over de film zelf valt niets aan te merken, ik heb ruim 105 minuten mogen genieten en heb geen stukje gemist. Het enige kleine nadeel was (het punt is echter zo klein dat ik daar geen aftrek voor hoef te geven) op het moment dat Tyler (Rob) uit het raam van het kantoor kijkt, valt er natuurlijk niet meer te betwisten dat het om de bewuste 9/11 gaat. de schok en deels ook het besef van een deel in me dat nog niet helemaal zeker was, kwam pas echter toen de juf het op het schoolbord had staan.

Dus als afsluiter, een aanrader voor iedereen die zich makkelijk in films kan meeleven en graag eens naar een mooie jongen kijkt zonder dat deze zich moet vermommen als vampier

Zojuist, op aanraden, deze film bekeken. Een mager 'Gone Girl' effect. En zoals sommige hier al benoemd hadden: een slap aftreksel van 'Fatal Attraction'.
Voor de jeugd waarschijnlijk een erg boeiende film, maar ik heb ze beter gezien. Ook op die leeftijd.
tussen de warrige verhaallijn door, zat ik af en toe op mijn telefoon. Behoorlijk afgeleid dus.
De acteurs, die we wellicht kennen van verscheidene andere 2017/2018 teenmovies, speelden, jammerlijk, erg slecht. Ik denk dat ik bij een sterk acteerspel beter geboeid zou zijn. De verhaallijn, ondanks dat ik hem warrig vond, viel me nog alleszins mee. visual was ook goed, al moet ik zeggen dat ik voor 75% naar een nightshot heb zitten kijken. Ik geloof dat de regisseur dacht dat alles in het donker sowieso "eng" moet zijn.. Daarnaast vielen mij een aantal dingen op:

- Een shot waarin er met de auto wordt gereden op de linkerrijbaan (spookrijden). Daar is het spiegelen van het beeld niet handig gebruikt.
- Het shot van Holly in pyjama, warrig haar, maar haar lippen zagen er uit alsof niemand ze die nacht had gezoend. Perfect gestyled --> faal.
- Het laatste shot, waar Tyler met vriendin de verjaardag van zijn zusje vierde, was echt MEGA overbodig. Het had gewoon moeten eindigen bij 'Promise?' .....aaaannnd CUT, roll end-credits, guys.. It's a wrap!

Had beter gekund, een 2,5 omdat je hem wel kunt zien als een 'ik verveel me' film, en die films mogen er net zo goed zijn.