Meningen

Ik heb enkele dingen eruit geplukt, omdat ik hierover toch ook wat kwijt wil. In wezen verraad de titel alles al "12 years A Slave". Het is van de meet af duidelijk dat zijn periode als slaaf eindig is, dus kan je wel al raden hoe het eindigt. Net daarom vond ik het niet storend/niet veel uitmaken om een besef te hebben van tijd.

Ik moet toegeven dat deze film sowieso één van de eerste films is die over dit thema handelt, in een dramatisch rustige aanpak. Zelf heb ik het gevoel naar een soort 'klassieker' gekeken te hebben, die weliswaar rustig zijn tempo heeft, misschien niet zeer vernieuwend is maar toch héél sterk. De film beklijfde mij wél, en achteraf had ik toch een 'wow'-gevoel.

Hierboven vermeld stinissen er ergens dat het wat vreemd/jammer is dat enkel het hoofdpersonage tekst heeft, maar opzich vind ik dat niet storend. Ik probeer zelden een thematiek van een regisseur te achterhalen, maar het feit dat de andere slaven niets zeggen en er maar als decoratie bij staan, is dat net niet de essentie van wat 'slaaf' zijn is?

Brad Pitt vond ik niet miscast, speelt sereen en krijgt niet meer screenplay dan nodig. Een samenhange review lijk ik vandaag niet te kunnen schrijven, maar ik heb gewoon zeer aangrijpende, sterke scènes gezien. Omdat sommigen toch stiekem spoilers zullen lezen, ga ik ze vaag omschrijven, maar de scenePlatt aan de boom en de voetjes in de modder is zo 'moeilijk' om naar blijven te kijken. Afschuwelijk, maar net zo raak. Wanneer Platt mee begint te zingen, zoveel emotie.. Ook de scène wanneer Platt verplicht wordt om de zweep hard te gebruiken is toch wel een van de sterkste scènes die ik zag. Niet alleen emotioneel, ook technisch was dit straf. Ik weet het nu niet zeker, maar het leek me zelfs een one shot te zijn, waarbij ze dan snel de littekens op de slavin haar rug moesten aanbrengen. Al zou ik de scène opnieuw moeten zien, weet niet zeker of er geen cut in ligt. Zeker indrukwekkend.

Ook de hierboven beschreven 'ironie' door The One Ring is sterk in deze film. Naast dat hij om die reden geen slaaf is, vond ik de scene ook terug te koppelen aan scène aan de boot, waarbij de ene man nog de dans ontspringt en door zijn meester terug opgeëist wordt. Platt maakt zich met haast evenveel snelheid uit de voeten

Bij deze vond ik dit een zeer sterke, beklijvende film die toch wel impact weet te maken. Maar ik wil gerust mezelf wel nuanceren omdat ik niet weet in hoeverre deze film in een soort 'rij' kan geplaatst worden die hetzelfde verhaal willen vertellen. Hoewel dat opzich niet uitmaakt: 12 Years A Slave is toch wel aangrijpend, sterk uitgevoerd.

Ik sluit me hier wel bij aan.

De film objectief bekijkend (los van Oscar-waardig of Goodfellas vergelijken), is de film toch wel te mager in het verhaal, te beklijvend om echt mee te leven. Het begon nochtans vrij goed met de pruik-scène (al is de achronologische vertelling niet zozeer een meerwaarde of toevoeging lijkt me), waardoor de humor en het spoof-gevoel wel getriggerd werd.

De film heeft een best fijne soundtrack (af en toe leuke 70s hitjes, soms wel beetje té hard erop gegooid), ademt wel in een leuke (gekende) sfeer en visueel kan de film wel boeien. Alleen is het toch allemaal niet cosistent. Sommige trackings zitten niet op de juiste plaats, voelen te geforceerd aan, vaak niet nuttig. Niet voldoende uitgebalanceerd. Ook de humor en het af en toe de draak steken met het genre werkt in sommige scènes zeer sterk, in andere is het te afhankelijk van de clichés om het verhaal verder te laten ontwikkelen.

Acteurs zijn wel 'fijn', al vind ik Cooper hier niet bepaald echt goed te noemen. Ze spelen allemaal toch een grote karikatuur waarbij ik weinig empathie krijg. Qua inleving of de driehoeksverhouding kon het me ook allemaal weinig schelen; en als achteroverleunende film was de actie/intelligentie van het script te matig. Sterkste punt vond ik jeremy Renner als Carmine: geestig, oprecht en ook het enige personage waarbij erwel meeleven is. Zijn downfall zou kunnen beklijven, maar blijft ook te vrijblijvend.

Nergens erg diepgaand, nergens echt een hoogvlieger, nergens echt verbluffend. De film kijkt wel weg, maar heeft (miss op de eerste scène na) niet echt iets memorabels waardoor ik de film niet meteen zou aanraden aan anderen. Het soort kat- en muisspel dat de film zou kunnen hebben, lijkt er niet volledig uit te komen. Er zat meer in deze film, maar het voelt allemaam beetje 'net niet'.

Bij deze sequentie dacht ik dat ik gewoon een slechte dvd-uitgave had, alle beelden zijn inderdaad alsof de lens gecondenseerd was. Blijkbaar niet dus.



Bij de start van de film, dacht ik ook dat er iets met mijn dvd was. De introductie van de 2 personages vond ik nu écht heel vreemd. Een vingerknip en we zijn weg, dat werkte voor mij langs geen meter. Niet dat ik een lange aanloop verwacht, maar dit voelde gewoon onuitgewerkt.

Ik heb de film met een vrije blik bekeken, in het achterhoofd misschien ook het historisch belang dat deze prent met zich meedraagt (verschillende boeken refereren, net zoals gebruikers hier, naar het pionierswerk dat de film leverde). Over B&C en hun geschiedenis wist ik niets, eveneens welk genre deze film zou zijn. Daarom vond ik de banjo en bijhorende soundtrack niet echt storend, het hielp wel bij het comedy-element. Iets wat deze film voor mij, toch in het (trage) eerste deel van de film zeker bevat. En opzich nog goed werkte, waardoor er een no-nonsense sfeertje hing over de prent.

Het personage van Blanche kon ik in zekere zin nog vatten, als humoristische insteek. Alleen gaat het toch wel paar keer uit de bocht en werkt het écht irritatie op. De hele verhouding tussen het vijftal en sommige 'spanningen' die er dan zouden moeten zijn, worden eigenlijk ook maar matig uitgewerkt. Halverwege de film had ik het gevoel dat deze film toch op een teleurstelling zou uitdraaien.

Lichtpunten zitten wel later, als de film op dreef komt. Hoogtepunten uit deze film zijn toch wel de scène waarbij de Sheriff mee op de foto mag en ook nog de achtervolging waarbij de rollen worden omgedraaid, en B&C het koppel wiens auto ze net hebben gestolen zelf op de hielen zit. Hoewel: scenarieel vind ik het sterk, de uitwerking ervan toch wat 'mager'.
De gekende eindscène is ook sterk, en wél goed uitgewerkt.

Al bij al moeilijk te 'beoordelen' - in hoeverre dat ook eigenlijk nodig is. De film is voor mij geen hoogvlieger, als ik de parellel trek naar vb. Psycho vind ik die ondanks het gedateerde nog een grote kracht hebben, iets wat bij deze film minder het geval is. Sympathie voor beide personages komen er gaandeweg wel, de scènes waarbij het volk deze ook deelde werkten niet, na een sputterend begin loopt de film wel vlot maar ik ben er niet wild van. Om het dan in sterren uit te drukken, toch geen voldoende voor deze klassieker.

Sfeervol, visueel sterk.

Ik weet niet meer welke VHS het was, maar herinner me Christine vooral door een trailer die ik als kind vaak had gezien alvorens de hoofdfilm begon, en best eng oogde. Met een zekere voldoening ook de dvd gekocht, om de prent eindelijk te kunnen zien.

De inleiding van de auto (fabriek) is best cool, en ook introductie van de high school situatie is dan wel cliché, maar goed uitgewerkt. De gekende Carpenter soundtrack erbij zorgde ervoor dat, ondanks het trage tempo, de film wel een goede sfeer weet te zetten, en visueel ook wel mooi is. De transformatie van Arnie, wat mij eerder in styling en archetypes goed uitgewerkt lijkt en niet zozeer een kwaliteit van de acteur, werkt en ook het uitdeuken ziet er ook anno 2014 goed uit.

Helaas, blijft de film toch wel mak. Een combinatie van zaken die ik ook hierboven al las: hoewel Carpenter er wel in slaagt om de auto echt als wezen, personage te maken zijn de kills van Christine te zwak. Niet letterlijk in beeld kan uiteraard, maar echt een huiverende gedachte hou je er ook niet aan over. De gedachte dat je van zo'n auto perfect kan ontsnappen komt toch wel vaker naar boven. De kill in het tankstation houdt steek als'clever', maar die fatty leek wel op en over de auto te kunnen om veilige oorden op te zoeken.Hierdoor blijft de film enkel verder leven op zijn coolness, en met wat stoere scènes. Na een uur begint er ook scenarieel enkele zaken te haperen, alsof er toch van alles is weggesneden. De film blijft perfect verstaanbaar, maar verraadt zichzelf door een onlogische opvolging van scènes. Jammer vooral dat het subtiele begin geen resolutie krijgt in ofwel totale chaos of ijzingwekkende spanning.

De typische Carpenter deuntjes houdt sommige scenes nog overeind, maar als geheel toch wel kleine teleurstelling. Om hier nu een stem op te kleven (beetje overbodig, maar eigen aan deze site uiteraard) zou een 'net voldoende' wat oneer aan doen. Sfx en cinematografie was netjes, het gaat niet vervelen en blijft wel zijn camp en coolness vast te houden. Rekeninghoudend met het tijdskader is deze 31 jaar oude film in zijn genre erg degelijk. 3,0.

Teleurstelling. Toegegeven, het is misschien ook wel een vergiftigd geschenk om na The Dark Knight nog een Batman film te moeten draaien. Eender welke regisseur zou meteen afgeschoten worden, dus de druk op Nolan om evengoed - of beter- te doen moet enorm geweest zijn. In my opinion is het dan ook niet gelukt.

TDKR is in alle opzichten makker dan de voorganger. De spelscènes in de film zijn haast geen spelscènes te noemen, ze staan allemaal in functie om zoveel mogelijk informatie te vertellen. Informatie die ons de lading meegeeft over de voorbije 8 jaar, dus bij het eigenlijke verhaal ook niet veel bijbrengt. Alles leek echter in functie te staat tot Batman dan eindelijk zou 'herrijzen'. Maar na 1 actie daarvan, werd het weer vrij mak.

Ik heb noch de comics, noch de games gespeeld dus wist van te voren niet veel van het verhaal. Er zitten uiteraard enkele zaken die mega obviuos zijn, maar dat stoorde me niet echt. 't Is een Blockbuster nog altijd. Ik vond zelfs enkele plotwendingen wel nog verrassend. Al zijn er toch enkele dingen in het verhaal dat me té erg irriteerden:

- (Nogmaals, ik weet niet hoe het in de comics is) maar ik vind het wel erg zwak dat wanneer het Alter Ego verdwijnt, Bruce Wayne zelve ook voor 8 jaar uit de spotlights verdwijnt. Wanneer Wayne naar de feestjes terug komt, is Batman ook weer uit pensioen, dit geeft toch een ferme deuk aan het mysterie van The Batman. Dit wordt dan zeker allemaal nog eens ontkracht als plots zoveel mensen (Bane, Blake, CatWoman) zijn ware identiteit weten. En het maakt Gordon eigenlijk een complete idioot: De beste commissaris van Gotham zou die link toch op 2minuten mogen leggen.


- Als Blockbuster zijnde, wil ik nog veel door de vingers zien. Het feit dat Bane de hele opslagruimte van Batman heeft, maar dat er dan in een verborgen nis toch nog een pak en wapens zitten, oké. Moet kunnen. Maar er is toch 1 groot ding dat moeilijk te slikken is, en dat is de manier waarop er met de tijd een loopje wordt genomen. Bane gaat snel eens heen en terug om Wayne in een put te gaan leggen, en wanneer Wayne er eindelijk uit is, geraakt hij toch ook nog heel snel van de ene naar de andere kant van de wereld. Heel het effect van een bom die staat weg te tikken is dan ook wel naar de haaien.

Er wordt wel degelijk aandacht geschonken aan inhoud/het verhaal - het is alleen niet in een typische epos of lineaire vertelling Het is een schets van het moment: allemaal soldaten die hun leven niet meer in eigen handen hebben en moeten hopen op redding. Ze moeten ondergaan wat gaande is. Dat er geen 'sterke hoofdrol' aanwezig is, is daarom geen probleem - het is net een interessant gegeven. Alleen is de uitwerking ervan niet ideaal, en bleef ik ook een beetje op mijn honger zitten. Eigenlijk heeft de recensie van NRC dit goed omschreven in één alinea:



De film balanceert tussen die 2 dingen en valt er soms naast. Af en toe moest ik denken aan de aanpak van Son Of Saul: Dunkirk probeert ook te observeren en het gevoel van een uitzichtloze situatie weer te geven, maar snijdt minder diep - blijft braver. Maar ik wil de film niet té veel oneer aandoen: sommige scènes werken wel zeer goed, zijn erg beklijvend en mogen zeker het etiket van ervaringscinema hebben.

Daarom is mijn eindbeoordeling wel positiever dan de NRC-recensie: de film heeft visueel en auditief straffe dingen in huis. Ook qua speelduur blijft de film wel boeien, voelt zeker niet als te lang aan.

Het is een beetje selectief quoten bij deze film, maar ik moet zeggen dat na alle vele lovende complimenten deze film mij eigenlijk teleurstelde. Objectief mag dat niet meespelen in een oordeel, maar ik vind dat de film toch een beetje als een mank hert is (pun intended).

De acteerprestatie van Mads Mikkelsen is sereen, sterk. Hij speelt de rol overtuigd, alleen vind ik sommige reacties/scènes zeer kunstmatig, onrealistisch. Die problemen zitten natuurlijk in het script dat toch verlangt dat we veel slikken. De onschuld van Lucas is eigenlijk zo klaar als een klontje; via de iPad van wat puberende tieners zien we enkele piemels en even later zegt Klara letterlijk wat grote broer zegt. Mooi voorbeeld van set up en pay off, zonder enige verwarring te willen geven. De schuldvraag van Lucas lijkt hiermee ook absoluut niet het thema van de film - zelf moeten we niet twijfelen.

Maardus, Lucas wordt wel verdacht, en hij maakt zoals gezegd toch wel gekke bokkensprongen in zijn handelen. Omwille van één vraag van de nieuwe vriendin besluit hij haar prompt buitengooien, hij gaat in het begin niet echt de strijd aan met de zware aantijgingen. Ook het achterhouden van wat er wel gebeurd is, het hartje en het onschuldig kusje is in zo'n situatie gewoon raar. . Als onschuldig persoon zou ik denk ik alles op alles zetten om mijn onschuld uit te schreeuwen, daarbij open kaart spelen. Lucas blijft voor een of andere manier wat mysterieus hangen, waardoor er een sfeertje komt (door muziek en boomshots) alsof hij wel iets gedaan heeft, hoewel dat bij de haren getrokken zou zijn. Die vertwijfeling ligt niet zozeer aan wat het 'dorp' zegt, maar eerder hoe vreemd Lucas zich toch vaak gedraagd. Ik had wel te doen met hem, maar vond hem ook vaak een dwaze kloot die niet meer onderneemt.

Dat hij uit de maatschappij wordt gesloten en dan langzaam aan in iets passief verglijdt, kan ik wel begrijpen. Na een tijd is de 'strijd' op, om het onschuld te moeten bewijzen. Na het verhaal met de kelder die niet bestaat, begon het interessant te worden vond ik . Vanaf dan begreep ik meer zijn verslagenheid, en wanneer hij dan volledig met de rug tegen de muur staat cf. supermarkt vond ik een zeer sterke scène. Alleen... De aanleiding tot dit alles is héél 'mager' opgebouwd. Zoals hierboven gezegd, dat iedereen zo erin mee gaat kan ik in zekere zin geloven, maar niet hoe het hier is uitgewerkt. Ik had vaak het gevoel 'praat toch gewoon met elkaar'. Ik vond dat scenarieel het ijsbaleffect erg mager was.

Het einde vond ik dan ook nog een dooddoener: één jaar later; waarbij de vriendin er opnieuw weer bij is en op twee mensen na, hij weer hartelijk gegroet wordt. Er worden wel ballonnetjes opgegooid dat het 'nooit meer hetzelfde' zal zijn, maar ach. Niet echt nodig

De samenhang van deze recensie is een beetje zoek aan het geraken, want ik wil deze film ook niet afbreken. Er zitten zeker sterke scènes in, zoals hierboven vermeld + de scènes in de kerk zijn heel sterk en konden mij wel bewegen en aangrijpen, maar de algemene loftrompet begrijp ik eerlijk gezegd niet. De ongeloofwaardigheid is toch net ietsjes té groot om volledig meegezogen te worden.

Perfecte samenvatting van mijn eigen kijkervaring, in sterren wel minder positieve doorslag.
De soms zeer intense, intrigerende scènes (cf. kort knippen haren) en de bij momenten sterke voice over wegen toch niet voldoende door tov de langdradige stukken. Hoogtepunt daarvan zijn de toespraken bij de proclamatie die vooral het gevoel opwekken van zelf in de zaal te zitten of het lied dat Fran zingt dat op ieders rug is gefilmd waardoor enige psychologische spanning ook onderuit wordt gehaald

Daar ben ik nog niet zo zeker van. Wanneer ik net gedaan had met kijken naar Rosetta, moest ik ook zelf terugdenken aan Stella, alleen is de uitwerking van die film toch een pak klassieker, iets meer conform met klassieke cinema. Een aanpak die beter werkt ook, want bij Rosetta was ik niet helemaal aangegrepen.

Niet dat elke film vrolijke kost moet hebben, maar bij een film zoals vb. Stella werkt het toch wel beter om vanuit een vrolijk moment naar een aangrijpend moment te gaan. Uiteraard is dat dan niet realistisch, maar weet niet of de aanpak in deze film loont. Zoals door verschillende hier aangegeven heb ik het na een tijdje ook wel gehad met het wisselen van schoenen naar laarzen etc. Alledaagsheid oké, realisme oké, maar de scènes doen er niet zoveel toe. Ook bij de drum/dansscène, die best amusant was, had ik toch een iets vrolijke Rosetta verwacht. Zeker omdat haar keuzes/beslissingen vaak impuslief zijn, zouden haar moodswings dat ook kunnen zijn.

Film heeft zeker aangrijpende scènes, maar ook te veel nietszeggende, herhalende scènes waardoor ik niet meteen door het personage gegrepen werd. Ook de keuze om haar werk op te zeggen vond ik beetje vreemd. Door hier enkele reacties te lezen kan ik de intentie 'waarom' wel begrijpen/kaderen, maar dan vind ik het beetje vreemd uitgewerkt. Maw: ze belt zo vastberaden en kort, dan lijkt me die keuze toch iets harder om te maken.

Eindscène is zeer sterk, de uitwerking ervan is ook haast in 1 run, wat wel vaker in de film het geval is. Maar erg aangegrepen heeft de film mij niet.

Als ik zie dat "Naomi Watts" na elke recensie het nodig vindt om erop te reageren, om zo het grote gelijk te krijgen dat dit een topfilm is, word ik al een beetje moe om mijn mening erover te geven.

Ik vond de film zeker sterk, mooi, maar als je je film 187min maakt, moet die ook gedurende de hele periode onderhoudend zijn. En daarin slaagt deze film niet volledig in. Zoals ik hier ook al las, vond ik het een zeer sterk eerste uur, maar de film zakt toch wel weg, ook omdat ik Exarchopoulos juist helemaal niet zo overtuigend vond. Pas op, ze plakt gewoon op scherm en ik vind ze beeldschoon - en ik geloof haar ook wel, alsof het realiteit is. Alleen teert ze doorheen de hele film op hetzelfde register, de film zwakt af en schiet zichzelf in de voeten.

Volgens mij heeft het te maken met een lange opbouw, omdan in deel twee erg grote stappen (jaren) te zetten. Ik vond de film ook weinig subtiliteit bevatten; zoals het aangegeven feestje met de collega's van Emma: je voelt de werelden botsen, tot bepaalde hoogte leef ik sterk mee, maar als dan de emoties van Adele in link liggen met het projectiescherm erachter en er toch verschillende scherpteverleggingen zijn, is het eerder een 'Heb-Je-Het-Trucje-Gezien' ipv subtiel.

Verder werd ik ongemakkelijker van de vele eetscènes ipv de seksscènes. Ik had het erger verwacht. Alleen was het vaak onnodig. De eerste seksscène tussen Emma en Adèle zat op zijn plaats, klopte ook gaf een gevoel mee. De twee keer daarna vertelde eigenlijk niet veel meer in de lijn van het verhaal. En zelfs de eerste scène werd na een tijd gewoon een beetje té lang, en daar hebben veel scènes mee te kampen. De sfeer/vibe zit goed, maar door het uit te rekken word ik niet zozeer ongemakkelijk maar eerder 'ok, point taken, we hebben het door'. Net zoals het ene feest met de collega, waar het dansen ook uitgesponnen geraakt - de spanning verdween na een tijd waardoor de kus met hem ook weinig impact kreeg.

Er zitten zeker zeer sterke punten in en bepaalde scènes van de film laten niet los, maar het evenwicht was voor mij een beetje zoek. In zijn totaliteit is het dan toch allemaal te lang om écht omver geblazen te zijn.

Naast de overbekende hits (walk the line, ring of fire, jackson,...) heb ik me nooit verdiept in Johnny Cash zijn ouvre, maar bleek toch een pak meer nummers te kennen zonder te weten dat het van de man kwam. Weet de muziek wel enorm te appreciëren.

Deze film dan: ik begrijp perfect dat verschillende mensen dit een magere biopic vinden, het is een typisch rise and fall verhaal, en blijft overal erg braaf en clean. Realistische, echte mensen kan je de personages nauwelijks noemen. Maar om eerlijk te zijn: dat kon mij geen hol schelen. Misschien is het een gemiste kans als biografie van meneer Cash, maar deze film gebruikt gewoon een bekend charismatisch zanger om de hele setting niet te moeten verklaren. En gebruikt dat goed. Had dit verhaal met een fictieve muzikant geweest, zou er veel tijd verloren zijn gegaan naar dit te settten, en had de impact of geloofwaardigheid wrang geweest. Ergens is het een makkelijke start voor de film: het personage moet niet enorm geïntroduceerd worden omdat iedereen de naam kent, de grenzen van geloofwaardigheid zijn best groot omdat we weten dat de man heeft bestaan. Terzelfdetijd ook de ideale omstandigheden om een liefdesverhaal neer te zetten.

Walk The Line is voor mij een van de betere romantische films die ik zag, de muziek die de personages verbindt en de gevoelens die worden geuit zijn fantastisch, de film volgt de typische Hollywood-trucjes,,maar ze zijn wel verdomd goed uitgewerkt. Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon staan er, je gelooft ze als koppel. Het kon me ontroeren, was mee in de vibe. Zelfs het typische jeugdtrauma was heer scenarieel gewoon goed en evenwichtig in verwerkt. Fijne film om naar te kijken.

De dwaze verliefde kloot die Phoenix speelt is ook gelaagd en goed neergezet. In zekere zin moest ik achteraf aan The Notebook denken, zie beide films ook in diezelfde lijn. Alleen is deze film in zijn romantiek een pak sterker, minder clef, betere one-liners en de meligheid in dialogen voelt ook realistischer aan. Een pareltje in de lijn van Hollywood, niets vernieuwend. Maar een mooi verhaal neergezet.

Zeer zeker van genoten. Maar de 3 uur volhouden, was af en toe 'moeilijk'. Ik wijt het beetje eigen aan een biopic, waar alles in gezegd moet worden - hetzelfde gevoel kreeg ik bij Behind The Candellabra; personages zijn geestig om naar blijven te kijken maar tempo hapert af en toe naar't einde. De Titanic-scene kon er eigenlijk uit. Qua cgi ook niet geloofwaardig, wat toch wel altijd wat afbreuk doet.

DiCaprio speelt zeer sterk, leuke intermezzo's als hij ons rechtstreeks aanspreekt . Zoals hierboven ook gezegd: het lijkt alsof iedereen zich echt kostelijk amuseerde; oprechte en gemeende reacties/emoties. Eerste anderhalfuur knalt voorbij, daarna eerste dip (lange speech wanneer Steve Madden naar de beurs gaat). Kan ook liggen aan het feit dat de cinema het nodig vond een dwaze pauze in te lassen vlak hiervoor natuurlijk.

Ivm 'de boodschap' en 'sarcasme' vind ik het dubbel: eigenlijk is de film voor mij wel een verheerlijking van de man, en is alles gewoon heel 'cool'. Een soort boys en toys. Wie wil niet op een jacht met 30 bikini-meisjes van links naar rechts en Hey? Ho! Doen? Dit specifiek shot bijvoorbeeld relativeert idd de wealth, maar het is geinig en cool. Het wijzende vingertje is niet aanwezig, wat een goede zaak is. Uiteraard is het laatste shot, hier al vaak aangehaald, zeer duidelijk dat het een knipoog is, en geld in zekere zin iedereen blind maakt. Simpel, maar effectief. Maar ik kan wel verstaan dat voor vele mensen dat wat voorbij schiet en de zaal verlaten in de hoop ook zo'n leven te hebben. Wat me geen hol uitmaakt, toont aan dat de film zowel entertainend is als met subtiele knipoog.

Soundtrack vond ik ook zeker oke, toch straf dat Scorsese nog zo hedendaags en strak is zoals hij bij Mean Streets al de tracks uitkoos.