Meningen

The most dangerous killers on the planet... but this is not our planet.

Predators was alweer zo'n titel die op mijn verlanglijstje stond, want aan de originele met Arnold heb ik alleen maar positieve herinneringen. Ik was dan ook enorm benieuwd of deze remake met Adrien Brody van hetzelfde niveau ging zijn, al had ik zo mijn twijfels.

Uiteindelijk is, zoals zo vaak, het origineel superieur. Deze film kan bij lange na niet tippen aan het originele. Predators begon nochtans vrij veelbelovend met de verschillende personages die letterlijk uit de lucht komen vallen, waardoor je toch met een aangenaam gevoel de film aanvat. De film kent geen opbouw, geen ellelange intro, geen onzinnig plotje waarin we ieder personage leren kennen of geen weet ik wat nog voor tijdrekkers. Er wordt zelfs niet eens de tijd genomen om de namen van de personages te vermelden, die we uiteindelijk pas op het einde kennen. Jammer genoeg ging het na een tijdje alleen nog bergafwaarts. Qua actie is deze film een enorm zware tegenvaller, juist datgene waar het originele zo ijzersterk in was. Het is juist bij het kijken van zulke films dat je begint in te zien hoe geweldig Arnold, en eigenlijk alle actiefilms uit de 80’ wel niet waren. De scène waarin de Yakuza het in een samoeraigevecht opneemt tegen een superpredator is dan ook het eenzame hoogtepunt van de film. Jammer, want als de film meer van dit soort scènes had gekend dan had ik nog wel een hogere score kunnen geven. Die scène deed me overigens een beetje denken aan Billy die in de originele ook achterbleef om de anderen te helpen. Op het einde krijgen we dan ook nog eens een erg vreemde plottwist voorgeschoteld. De braaf uitziende arts blijkt toch niet zo lief te zijn zoals hij ons niet vermoeden, maar blijkt een moordenaar te zijn en hij wil op de koop toe ook nog eens deel uitmaken van de superpredatorclan. En natuurlijk mocht ook hier het cliché der clichés niet ontbreken, waarbij Royce en Isabella als enige overlevenden overblijven.

Ik had serieus mijn twijfels over Adrien Brody. Ik vond hem eerlijk gezegd nogal vreemd gecast voor zulke film, waar de hoofdrol doorgaans gespeeld wordt door een stoere spierbundel. Niet dat ik Adrien Brody een slechte acteur vind, integendeel zelfs. Ik vind hem een uitstekend acteur en misschien één van de betere van zijn generatie, maar deze rol is gewoonweg geen spek voor zijn bek. De vergelijking maken met Arnie mag misschien niet eerlijk zijn voor hem, toch was dat hetgeen me de hele tijd bezighield. Brody komt totaal niet geloofwaardig over als killer en is bovendien echt niet stoer genoeg voor zulke rollen gestalte te geven. Brody mag dan wel slecht gecast zijn, de snelle dood van Danny Trejo is een al even grote fout. Toen ik een tijdje geleden de trailer zag, kon ik al bijna niet meer wachten om Trejo aan het werk te zien, vooral door zijn geweldige prestatie als Machete ben ik hem erg gaan waarderen. Maar spijtig genoeg stelt zijn bijrolletje dus helemaal niets voor. Grote blunder. Ook het rolletje van Laurence Fishburne sloeg werkelijk nergens op. Eerst komt hij vertellen dat hij al 10 jaar in de jungle in de jungle leeft en zowat alles al heeft meegemaakt, maar toch slaagt hij erin om onmiddellijk vermoord te worden, nadat hij zijn huis in brand heeft gestoken.

Verder vond ik de onderlinge strijd tussen de 2 predatorclans volledig fout. Ten tijden van Schwarzenegger waren ze allemaal op zichzelf aangewezen om de predators een kopje kleiner te maken, maar nu blijkt dat er ook nog een soort van “goede” predators rondlopen. Soit, het hele script is gewoon één grote miskleun. Zelfs bij die hondachtige beesten in het begin vroeg ik me af hoe ze erop kwamen die in de film te proppen. Kortom, Predators was een fameuze tegenvaller die het niet eens waard is om het vervolg te zijn van de geweldige film uit 1987.

1.5*

Aangename familiedrama dat eigenlijk nog best licht aanvoelt door de komische momenten, zoals de rijles scène van de moeder, maar ook wanneer Fleur het sperma wil gaan uitspuwen en dan oog in oog komt te staan met de ouders van haar vriendje, heb ik erg moeten lachen. De moeder is misschien wel het leukste personage in de film. Ze lijkt zich nergens om te schamen en dat levert enkele leuke momenten op zoals wanneer ze de praktijk van haar zoon binnenstapt en meteen haar kleren uittrekt met de vraag om haar te opereren.

Toch mis ik bij deze film een eigen identiteit, want het hele familiedrama waarbij het gezin uiteenvalt en uiteindelijk terug samenkomt, hebben we wel al vaker gezien. Toch heb ik me hier zeker mee vermaakt.
3.5*

De film is zeker goed gemaakt met een interessante invalshoek over D-Day. Zeker als je dergelijke (en belangrijke) zijverhalen over de oorlog niet kent, is dit zeker een interessante film om eens gezien te hebben.

Al blijft het natuurlijk een historische biopic waarvan de afloop gekend is, waardoor enige spanning of verrassingen ver weg blijven. Het is misschien ook allemaal net iets te mooi gemaakt om er een beklijvende oorlogsfilm van te maken die voor een lange tijd gaat bijblijven.

3*

Atonement bleek recentelijk nog een goede meevaller voor mij te zijn, dus ben ik wat versneld voor dit andere werk van Joe Wright gegaan.

Dit is misschien een tikkeltje minder, maar Wright weet wel een erg mooi en sfeervol beeld te schetsen van de hogere klasse in het 18e-eeuwse Engeland. De scènes tijdens het dansen zien er prachtig uit en de cameravoering maakt het allemaal extra dynamisch om te volgen.

Keira Knightley vind ik hier een straffe prestatie neerzetten, die hier betoverend charmant overkomt. Matthew Macfadyen speelt zijn rol ook wel goed als de stoïcijnse en snobistische Darcy en Sutherland heeft ook wel een leuke bijrol als de vader die zich niet al te veel probeert te bemoeien met de liefdeslevens van zijn dochters.

Alleen zijn de liefdesverhaaltjes van de zusjes wat te voorspelbaar en te zeemzoet om een hogere score aan de film toe te kennen.

3.5*

Ik ben ondertussen aan mijn zesde van Michelangelo Antonioni aanbeland en ik denk dat dit de beste is die ik van hem gezien heb.

Op cinematografisch vlak is dit werkelijk een pareltje. De vele beelden van de uitgestrekte, dorre landschappen creëren een apart sfeertje. Als je enkel naar het plot kijkt rond de gestolen identiteit van de wapensmokkelaar zou je een heuse thriller verwachten, maar Antonioni heeft er op zijn eigen manier er een bevreemdende film van gemaakt. Ook de fotografie van Gaudi’s gebouwen in Barcelona geven de film nog een tikkeltje extra.

De film mag dan wel een beetje aan de trage kant zijn, maar ik heb me er zeker niet mee verveeld. De beweegredenen van David Locke om afscheid te nemen van zijn identiteit zijn niet helemaal duidelijk, maar het geeft zijn personage nog een extra mysterieus randje dat wel past in deze film. Ook geweldig om te zien trouwens hoe de hitte van het scherm spat met o.a. Jack Nicholson’s bezwete lichaam.

De eindscène is er eentje die volledig terecht gerenommeerd is vanwege het fantastische camerawerk, maar het is niet de enige scène die de moeite waard was. De scène bijvoorbeeld waar Nicholson in de hotelkamer zit en we een flashback te zien krijgen tussen hem en de echte David Robertson is ook een pareltje. Knap om te zien hoe het heden en verleden hier met elkaar verweven wordt.

Ik had al enkele goede films van Antonioni gezien, maar hij was er nog niet in geslaagd om mij te overtuigen om een 4* uit te delen. Bij de zesde poging is het dus wel gelukt.

4*

Het is nog maar de tweede van Argento die ik gezien heb na Suspiria en hij levert hier een goed gemaakte thriller af. Het is een film die vooral een erg sterke sfeer uitstraalt. Vooral het eerste halfuur en het laatste deel blinken hier erg in uit. De scène waar Marc met Carlo voor café staat nadat de eerste moord gepleegd is, deed me sterk denken aan het schilderij Nighthawks. Een erg mooi beeld was dat.

Qua verhaal is het een vrij rechttoe rechtaan who-dunnit. David Hemmings zit hier in een gelijkaardige rol als in Blow-up om de moord(en) te ontrafelen. Een aantal dingen zijn wel leuk gedaan, zoals die pop die binnengewandeld komt voordat de moordenaar toeslaat en het einde waarbij de moordenares in de spiegel verschijnt. Argento is er in geslaagd om me toch een aantal keren op het puntje van mijn stoel te laten zitten.

Alleen jammer van de muziekkeuze die soms nogal misplaatst was, maar over het algemeen is dit gewoon een goede thriller.

3.5*

Project Hail Mary stelt mij zeker niet teleur, maar het is niet dat deze film iets nieuws brengt. Langs de ene kant hebben we de missie van Ryan Gosling om de wereld te redden en langs de andere kant hebben we de vriendschapsband tussen Gosling en Rocky die aanvankelijk onmogelijk lijkt, maar gaandeweg sterker wordt.

Absoluut niets nieuws onder de zon dus, maar het is ook niet dat de film verveelt. De humor is van in het begin aanwezig en wordt een lange tijd aangehouden tot het ‘serieuzere’ laatste deel. De relatie die Gosling met Rocky ontwikkelt is aandoenlijk om te zien en er zitten een aantal leuke momenten tussen (fist my bump), maar zoals gezegd is deze onorthodoxe vriendschap niets nieuws. In ieder geval ben ik blij dat Rocky op geen enkel moment irritant op mij overkwam. Ryan Gosling zelf doet het ook best prima, maar het leek mij ook geen al te moeilijke rol die perfect door heel wat andere acteurs had overgenomen kunnen worden.

Visueel is de film knap gemaakt, maar meer dan een 3* kan ik hier niet aan geven. Daarvoor is het verhaal te standaard en nergens vernieuwend.

3*

Na een erg goede Rosetta die ik recent zag, is dit opnieuw een kwaliteitsvolle Dardenne film. Vrolijk wordt je zelden van hun films, maar toch zit er iets positiefs in deze film. Igor krijgt alleen maar slechte voorbeelden te zien van zijn vader tijdens zijn opvoeding. Zo moet hij zijn opleiding als technieker laten varen om hem te helpen bij zijn louche zaakjes om illegalen onderdak te bieden en aan het werk te zetten. Al is hij zelf niet vies om de portefeuille van een oude vrouw te stelen.

Bij de dood van één van de illegalen is het de zoon die tussen twee vuren komt te staan en moet kiezen tussen zijn vader en moreel de juiste beslissing te nemen. De ontwikkeling die Igor doormaakt en ervoor kiest om de vrouw en het kind van de overleden man te helpen, is hartverwarmend om te zien tussen al het leed. Op het einde ketent hij zelfs zijn vader vast om te kunnen vluchten met de vrouw en haar kind.

Goede film opnieuw van de Dardennes en ook een pluim voor het acteerwerk van Jérémie Renier als Igor.

3.5*

Promising Young Woman is een sterk uitgewerkte wraakfilm overgoten met een stevig Metoo sausje. Het is best wel generaliserend tegenover mannen, want zowat alle mannen die we zien passeren in deze film blijken engerds te zijn met slechte bedoelingen. Zelfs de vriendelijk ogende kinderarts Ryan blijkt geen haar beter te zijn dan de mannen die al voorbij zijn gekomen.

Het script is sterk uitgewerkt. Emerald Fennell houdt in het begin nog wat informatie achter de hand en het personage van Cassie en het verhaal van Nina blijven nog wat mysterieus. Langzamerhand komen we te weten wat er juist schuil gaat achter de handelingen van Cassie en krijgen we een verrassend en sterk einde met de moord op Cassie en haar wraak op de bruiloft van haar moordenaar.

Toch wel een verrassend goede film die ik hier per toeval ben tegengekomen. Ook een pluim voor de sterke acteerprestatie van Carey Mulligan als Cassie, want ze kon bij momenten wel erg overtuigend creepy overkomen.

3.5*

Psycho is met voorsprong mijn favoriete Hitchcock. North by Northwest, Vertigo en Rear Window zijn ook wel aardig, maar Psycho komt duidelijk op de eerste plaats.

Psycho mag dan wel bekend staan om zijn alom geprezen douchescène, voor mij is dit niet het hoogtepunt uit de film. Psycho is eerder een aaneenschakeling van kleinere hoogtepunten, die samen voor 1 spetterend geheel zorgen. De opbouw is zonder meer uitstekend. Vanaf het moment dat Marion het geld steelt en er vandoor gaat, zit je al meteen op het puntje van je stoel. De hele rit die Marion aflegt naar het motel is een prachtige opbouw.

Na een dertigtal minuten duikt voor het eerst het personage Norman Bates op. Op een geniale wijze weet Anthony Perkins zijn rol neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij een zachtaardige jongen, wel een beetje nerveus en mysterieus, maar zeker en vast niet iemand waarvan je denkt dat hij iemand kwaad zou doen. Daarom vond ik het al erg bizar dat hij Marion vermoordde, tot het einde waar alles werd uitgelegd.

Even vreesde ik ervoor dat ik het beste al gezien had met de douchescène, omdat het hoofdpersonage dan al dood was, maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet zo te zijn. Na die scène gaat de spanning alleen maar in stijgende lijn en vooral de shots van het huis zijn prachtig gruwelijk, vooral als de moeder dan nog eens voor het raam verschijnt. De douchescène mag dan wel erg bekend zijn, de moord op Arbogast op de trap moet voor mij niet onderdoen. Net zoals in de douchescène is hier wederom een knap staaltje camerawerk te bezichtigen.

Het einde is in 1 woord samen te vatten: Fenomenaal! De scene op het laatst in de kelder is het absolute hoogtepunt uit de film. De dode moeder die in de stoel zit en plots verschijnt Bates daar met een mes en een pruik. Echt een geweldig schrikmoment. Voor mij kwam de plotwending dat Bates een gespleten persoonlijkheid had erg onverwachts. De hele film lang had ik enkele theorieën in gedachten, maar die van een gespleten persoonlijkheid had ik al verworpen. Op een gegeven moment hoor je de stemmen van Bates en een oude vrouwenstem, waardoor je echt gelooft dat de moeder in dat huis zit.

Met voorsprong is Psycho mijn favoriete Hitchcock, daarbij moet ik wel zeggen dat ik nog lang niet alles van hem heb gezien, maar als zijn kwartet Psycho – Vertigo – Rear Window – North by Northwest wordt beschouwd als zijn beste films, dan moeten de andere 3 het duidelijk afleggen voor Psycho.

Een dikke 5* en misschien een toekomstige top 10 notering.

Fijn verfrissend filmpje van Woody Allen. De film voelt heel erg nostalgisch aan en het is ook een ode aan ‘de film’ door de scènes die zich allemaal afspelen in de cinemazaal.

Het is ook wel best een originele film met wat er allemaal gebeurt rond Jeff Daniels' filmpersonage dat uit het scherm stapt. Sowieso is het altijd leuk om een film in de film te hebben, maar Allen doet er erg leuke dingen mee. Vooral de manier waarop de acteurs in de film blijven zitten en niet meer verder kunnen door Tom Baxter’s afwezigheid, is erg leuk gedaan, maar ook de reacties van de bioscoopbezoekers op deze situatie zijn best grappig.

Het einde kan me ook wel bekoren. Allen kiest er niet voor om er een einde aan te breien waarbij Cecilia met ofwel Tom Baxter of de echte acteur Gil Sheperd verder gaat. Ze kiest in eerste instantie wel voor Gil Sheperd, maar hij vertrekt alsnog wanneer Tom Baxter terug in de film zit en Cecilia komt terug in de cinemazaal te zitten voor een nieuwe film. Een erg passend einde eigenlijk om de liefde aan de film nog eens te onderstrepen.

Ook de cast doet het hier prima met Mia Farrow als een wat onschuldig typetje dat het niet getroffen heeft met haar echtgenoot en haar job, maar toch plezier uit het leven haalt door naar de cinema te gaan. Jeff Daniels zag ik toevallig eerder deze week in Terms of Endearment waar hij toch wat tegenviel in een meer dramatische rol. Hier vond ik hem toch beter op zijn plek in een wat meer lossere rol waarin hij zich kan uitleven.

Toffe Woody Allen alweer waarin de sfeer, nostalgie en liefde voor de film centraal staan.

3.5*

Het verhaal op zich is niet zo heel bijzonder, waarbij een drugsdealer stevig in de problemen komt en op de huid wordt gezeten door zijn leverancier vanwege een mislukte deal. Maar Nicolas Winding Refn weet nog erg veel uit de film te halen door een geweldige sfeerzetting. Het ziet er allemaal erg rauw uit wat sterk bijdraagt aan het realistische beeld van de film.

Bij dergelijke films die een rauw en realistisch beeld proberen te brengen, heb ik regelmatig het gevoel dat ze te lang in de intro-fase blijven hangen, maar dat is hier allesbehalve het geval. Die eerste versnelling komt er al vrij snel wanneer de deal van Frank met de Zweed misloopt door de tussenkomst van de politie en zeker wanneer de tocht van Frank begint om het geld te zoeken om Milo terug te betalen. Ook de scène waar één van de schuldenaars van Frank zelfmoord pleegt, is er eentje van een hoog niveau.

Er komt nog een extra versnelling met de climax waarbij het liefje van Frank met zijn geld ervandoor gaat en Frank voor zich uitstaart, wetende dat zijn laatste uur waarschijnlijk heeft geslagen. Erg sterk beeld om mee te eindigen.

Prima debuutfilm dus van Nicolas Winding Refn en ben benieuwd naar de 2 vervolgfilms.

3.5*

Na het prima eerste deel wilde ik niet al te lang wachten met het vervolg, maar deze Pusher II is toch net iets minder.

Mads Mikkelsen ruilt zijn kleinere rol uit de eerste film in voor de hoofdrol en doet dat met verve. Zijn hele voorkomen past perfect bij de loser die hij dient voor te stellen.

Op audiovisueel vlak heeft Refn er opnieuw een knappe film van gemaakt, maar toch moet deze onderdoen voor het eerste deel. De film concentreert zich meer op het karakter van Tonny die zich terug in de gunst van zijn vader probeert te werken en ondertussen ook zelf een vader blijkt te zijn, terwijl het eerste deel een heftiger en zenuwslopender verhaal voorschotelde. Ik miste hier het gevoel dat het ieder moment verkeerd kon aflopen met het hoofdpersonage zoals in het eerste deel.

Al vallen er wel enkele sterke scènes te bewonderen, zoals de scène op het feest waar we dicht op de huid van Tonny zitten en de scène waar Kurt de Kut de drugs per ongeluk door de WC spoelt.

Zeker geen verkeerde film, maar het eerste deel was toch wat beter.

3*