Meningen

Ik ben ondertussen aan mijn zesde van Michelangelo Antonioni aanbeland en ik denk dat dit de beste is die ik van hem gezien heb.

Op cinematografisch vlak is dit werkelijk een pareltje. De vele beelden van de uitgestrekte, dorre landschappen creëren een apart sfeertje. Als je enkel naar het plot kijkt rond de gestolen identiteit van de wapensmokkelaar zou je een heuse thriller verwachten, maar Antonioni heeft er op zijn eigen manier er een bevreemdende film van gemaakt. Ook de fotografie van Gaudi’s gebouwen in Barcelona geven de film nog een tikkeltje extra.

De film mag dan wel een beetje aan de trage kant zijn, maar ik heb me er zeker niet mee verveeld. De beweegredenen van David Locke om afscheid te nemen van zijn identiteit zijn niet helemaal duidelijk, maar het geeft zijn personage nog een extra mysterieus randje dat wel past in deze film. Ook geweldig om te zien trouwens hoe de hitte van het scherm spat met o.a. Jack Nicholson’s bezwete lichaam.

De eindscène is er eentje die volledig terecht gerenommeerd is vanwege het fantastische camerawerk, maar het is niet de enige scène die de moeite waard was. De scène bijvoorbeeld waar Nicholson in de hotelkamer zit en we een flashback te zien krijgen tussen hem en de echte David Robertson is ook een pareltje. Knap om te zien hoe het heden en verleden hier met elkaar verweven wordt.

Ik had al enkele goede films van Antonioni gezien, maar hij was er nog niet in geslaagd om mij te overtuigen om een 4* uit te delen. Bij de zesde poging is het dus wel gelukt.

4*

Het is nog maar de tweede van Argento die ik gezien heb na Suspiria en hij levert hier een goed gemaakte thriller af. Het is een film die vooral een erg sterke sfeer uitstraalt. Vooral het eerste halfuur en het laatste deel blinken hier erg in uit. De scène waar Marc met Carlo voor café staat nadat de eerste moord gepleegd is, deed me sterk denken aan het schilderij Nighthawks. Een erg mooi beeld was dat.

Qua verhaal is het een vrij rechttoe rechtaan who-dunnit. David Hemmings zit hier in een gelijkaardige rol als in Blow-up om de moord(en) te ontrafelen. Een aantal dingen zijn wel leuk gedaan, zoals die pop die binnengewandeld komt voordat de moordenaar toeslaat en het einde waarbij de moordenares in de spiegel verschijnt. Argento is er in geslaagd om me toch een aantal keren op het puntje van mijn stoel te laten zitten.

Alleen jammer van de muziekkeuze die soms nogal misplaatst was, maar over het algemeen is dit gewoon een goede thriller.

3.5*

Project Hail Mary stelt mij zeker niet teleur, maar het is niet dat deze film iets nieuws brengt. Langs de ene kant hebben we de missie van Ryan Gosling om de wereld te redden en langs de andere kant hebben we de vriendschapsband tussen Gosling en Rocky die aanvankelijk onmogelijk lijkt, maar gaandeweg sterker wordt.

Absoluut niets nieuws onder de zon dus, maar het is ook niet dat de film verveelt. De humor is van in het begin aanwezig en wordt een lange tijd aangehouden tot het ‘serieuzere’ laatste deel. De relatie die Gosling met Rocky ontwikkelt is aandoenlijk om te zien en er zitten een aantal leuke momenten tussen (fist my bump), maar zoals gezegd is deze onorthodoxe vriendschap niets nieuws. In ieder geval ben ik blij dat Rocky op geen enkel moment irritant op mij overkwam. Ryan Gosling zelf doet het ook best prima, maar het leek mij ook geen al te moeilijke rol die perfect door heel wat andere acteurs had overgenomen kunnen worden.

Visueel is de film knap gemaakt, maar meer dan een 3* kan ik hier niet aan geven. Daarvoor is het verhaal te standaard en nergens vernieuwend.

3*

Promising Young Woman is een sterk uitgewerkte wraakfilm overgoten met een stevig Metoo sausje. Het is best wel generaliserend tegenover mannen, want zowat alle mannen die we zien passeren in deze film blijken engerds te zijn met slechte bedoelingen. Zelfs de vriendelijk ogende kinderarts Ryan blijkt geen haar beter te zijn dan de mannen die al voorbij zijn gekomen.

Het script is sterk uitgewerkt. Emerald Fennell houdt in het begin nog wat informatie achter de hand en het personage van Cassie en het verhaal van Nina blijven nog wat mysterieus. Langzamerhand komen we te weten wat er juist schuil gaat achter de handelingen van Cassie en krijgen we een verrassend en sterk einde met de moord op Cassie en haar wraak op de bruiloft van haar moordenaar.

Toch wel een verrassend goede film die ik hier per toeval ben tegengekomen. Ook een pluim voor de sterke acteerprestatie van Carey Mulligan als Cassie, want ze kon bij momenten wel erg overtuigend creepy overkomen.

3.5*

Psycho is met voorsprong mijn favoriete Hitchcock. North by Northwest, Vertigo en Rear Window zijn ook wel aardig, maar Psycho komt duidelijk op de eerste plaats.

Psycho mag dan wel bekend staan om zijn alom geprezen douchescène, voor mij is dit niet het hoogtepunt uit de film. Psycho is eerder een aaneenschakeling van kleinere hoogtepunten, die samen voor 1 spetterend geheel zorgen. De opbouw is zonder meer uitstekend. Vanaf het moment dat Marion het geld steelt en er vandoor gaat, zit je al meteen op het puntje van je stoel. De hele rit die Marion aflegt naar het motel is een prachtige opbouw.

Na een dertigtal minuten duikt voor het eerst het personage Norman Bates op. Op een geniale wijze weet Anthony Perkins zijn rol neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij een zachtaardige jongen, wel een beetje nerveus en mysterieus, maar zeker en vast niet iemand waarvan je denkt dat hij iemand kwaad zou doen. Daarom vond ik het al erg bizar dat hij Marion vermoordde, tot het einde waar alles werd uitgelegd.

Even vreesde ik ervoor dat ik het beste al gezien had met de douchescène, omdat het hoofdpersonage dan al dood was, maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet zo te zijn. Na die scène gaat de spanning alleen maar in stijgende lijn en vooral de shots van het huis zijn prachtig gruwelijk, vooral als de moeder dan nog eens voor het raam verschijnt. De douchescène mag dan wel erg bekend zijn, de moord op Arbogast op de trap moet voor mij niet onderdoen. Net zoals in de douchescène is hier wederom een knap staaltje camerawerk te bezichtigen.

Het einde is in 1 woord samen te vatten: Fenomenaal! De scene op het laatst in de kelder is het absolute hoogtepunt uit de film. De dode moeder die in de stoel zit en plots verschijnt Bates daar met een mes en een pruik. Echt een geweldig schrikmoment. Voor mij kwam de plotwending dat Bates een gespleten persoonlijkheid had erg onverwachts. De hele film lang had ik enkele theorieën in gedachten, maar die van een gespleten persoonlijkheid had ik al verworpen. Op een gegeven moment hoor je de stemmen van Bates en een oude vrouwenstem, waardoor je echt gelooft dat de moeder in dat huis zit.

Met voorsprong is Psycho mijn favoriete Hitchcock, daarbij moet ik wel zeggen dat ik nog lang niet alles van hem heb gezien, maar als zijn kwartet Psycho – Vertigo – Rear Window – North by Northwest wordt beschouwd als zijn beste films, dan moeten de andere 3 het duidelijk afleggen voor Psycho.

Een dikke 5* en misschien een toekomstige top 10 notering.

Fijn verfrissend filmpje van Woody Allen. De film voelt heel erg nostalgisch aan en het is ook een ode aan ‘de film’ door de scènes die zich allemaal afspelen in de cinemazaal.

Het is ook wel best een originele film met wat er allemaal gebeurt rond Jeff Daniels' filmpersonage dat uit het scherm stapt. Sowieso is het altijd leuk om een film in de film te hebben, maar Allen doet er erg leuke dingen mee. Vooral de manier waarop de acteurs in de film blijven zitten en niet meer verder kunnen door Tom Baxter’s afwezigheid, is erg leuk gedaan, maar ook de reacties van de bioscoopbezoekers op deze situatie zijn best grappig.

Het einde kan me ook wel bekoren. Allen kiest er niet voor om er een einde aan te breien waarbij Cecilia met ofwel Tom Baxter of de echte acteur Gil Sheperd verder gaat. Ze kiest in eerste instantie wel voor Gil Sheperd, maar hij vertrekt alsnog wanneer Tom Baxter terug in de film zit en Cecilia komt terug in de cinemazaal te zitten voor een nieuwe film. Een erg passend einde eigenlijk om de liefde aan de film nog eens te onderstrepen.

Ook de cast doet het hier prima met Mia Farrow als een wat onschuldig typetje dat het niet getroffen heeft met haar echtgenoot en haar job, maar toch plezier uit het leven haalt door naar de cinema te gaan. Jeff Daniels zag ik toevallig eerder deze week in Terms of Endearment waar hij toch wat tegenviel in een meer dramatische rol. Hier vond ik hem toch beter op zijn plek in een wat meer lossere rol waarin hij zich kan uitleven.

Toffe Woody Allen alweer waarin de sfeer, nostalgie en liefde voor de film centraal staan.

3.5*