Meningen
Hier kun je zien welke berichten BenicioDelToro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Barney's Version (2010)
De film is inderdaad aan de lange kant en niet alle personages worden even goed uitgewerkt, maar het acteerwerk is van een hoog niveau (vooral Giamatti en Hoffmann, maar ik vond ook Rosamund Pike erg goed), waardoor je er toch bij blijft. Het verhaal neemt een beetje veel hooi op zijn vork (al die huwelijken van Barney, het moordmysterie, zijn aftakeling). Vond vooral het laatste half uur erg mooi (en ontroerend). De personages worden ook subtiel en geloofwaardig ouder gemaakt, dat heb ik ook wel eens anders gezien.
Vooralsnog 3*.
Beetlejuice (1988)
De liedjes van Harry Belafonte vond ik eigenlijk het allerleukste in deze film, plus de Burtonesque aankleding van de sets en de personages natuurlijk. De scènes in de 'wachtkamer' waren hilarisch (dat figuurtje met dat kleine hoofd 
!), leuk om good old Sylvia Sydney weer eens te zien in een bijrolletje. Keaton viel wat tegen, net als Davis en Baldwin. Dan deden Winona Ryder en de onderschatte Catherine O'Hara het beter. Alles bij elkaar een vermakelijke film, geen hoogtepunt uit het oeuvre van Burton maar een degelijk werkje uit zijn begintijd.
3*
Burke and Hare (2010)
Alternatieve titel: Burke & Hare
Gezien in Londen, hele leuke komedie met een gitzwart randje, zoals alleen de Britten die kunnen maken. Met name Andy Serkis is op dreef als de dubieuze Hare, die letterlijk over lijken gaat om rond te kunnen komen. Leuke bijrollen zijn er voor Tom Wilkinson en Tim Curry (vooral van die laatste hadden we graag nog wat meer gezien). Het romantische plotje had wat mij betreft niet gehoeven, maar geeft het verhaal uiteindelijk wel een aardig slot. Sfeer, setting en camerawerk zijn prima verzorgd. 3,5 ster.
Gelukkige Huisvrouw, De (2010)
Alternatieve titel: The Happy Housewife
Er zijn mensen die menen dat het verschil tussen hi en lo culture compleet verdwenen is, maar bij het bekijken van De gelukkige huisvrouw wist ik weer waarom ik per week zo weinig publieksfilms kijk. Omdat het verschil wel degelijk bestaat en ik doorgaans gewoon niet zo van publieksfilms hou. Negatieve uitleg: ik profileer mezelf graag. Positieve uitleg: ik leer meer van het ongewone. Maar even steekhoudend vind ik de conclusie dat de publieksfilm expres niet-elitair is en het gewone nastreeft. Negatieve uitleg: er moet geld verdiend worden. Positieve uitleg:....ja wat? Wat is dan de positieve uitleg? Als het niet voor het geld is, waarom maak je dan een film bewust gewoon? Uiteindelijk gaat iedereen het liefst naar de bioscoop om een unieke ervaring te hebben. Een film bewust gewoon maken is dan tegen-natuurlijk, en eigenlijk een minachting voor het publiek.
Laat ik er duidelijk over zijn: zo slecht is De gelukkige huisvrouw helemaal niet. Ik heb een aantal keer verschrikkelijk moeten lachen, en dat terwijl ik mijn hart vasthield bij de berichten dat Antoinette Beumer de film bewust luchtiger had gemaakt dan het boek van Heleen van Rooyen (dat ik overigens nooit gelezen heb; ik haat dat mens). Het tweede deel over de verwerking van het verlies van de vader werkt beduidend beter dan het eerste deel over de verwerking van de geboorte van een kind. En dat terwijl het tweede deel bij dit soort films meestal een beetje uitzitten is. En Carice van Houten blijft een verademing om naar te kijken, een natuurtalent dat net als Meryl Streep de gave heeft om de mindere regels uit het scenario, en de grappen op het randje, toch nog goed terecht te laten komen. Maar ik zit toch met een paar vragen.
1. Waarom weet ik bij het begin al dat de film goed afloopt?
2. Waarom begint een Nederlandse zogenaamd betere publieksfilm nooit met een seksscene, maar altijd met een serie seksscenes? Wie heeft bedacht dat de poep- en piesfilm Turks Fruit de lat moet zijn?
3. Waarom moet elke scene een overduidelijke schakel in het verhaal aandragen? Dit is mijn voornaamste bezwaar tegen “de publieksfilm”. Het scenario van De gelukkige huisvrouw werkt zo mechanisch, zo plichtmatig aan het verhaal, dat het nogal wat gevoel simpelweg in de weg staat. Die Aziatische films over rouwverwerking. Van Aoyama, Koreeda of Ryuichi Hiroki. Je weet af en toe amper wat er precies gebeurt maar, man, ze blijven je voor altijd bij. Neem Terms of endearment. Onzettend goed script, enorm effectief en weloverwogen, maar je hebt tijdens het kijken het gevoel dat als ze al het restmateriaal hadden gemonteerd het nog steeds een dijk van een film was geweest. Die losheid, kunnen Nederlanders niet.
4. Waarom moeten de belangrijkste scenes altijd verbaal worden toegelicht? Zelfs als de boodschap van het scherm te scheppen valt, moet een acteur nog effe de conclusie uitspellen. “Hij hield wel van me”. Half uur film om zeep geholpen.
5. Waarom moet zelfs de onbenulligste bijrol vertolkt worden door Een Bekende Kop? René van ’t Hof. Ik neem aan dat hij zelf ook vindt dat het een onbeduidend rolletje is. Is het Nederlands acteurswereldje zo klein dat elke publieksfilm zijn best moet doen om de net-niet-sterren weer van een cognacje na het eten te voorzien? Het zit de inleving enorm in de weg. Ah, René van ’t Hof, denk ik, als die deur opengaat.
6. Waarom die muziek? Dat we achter elke dramascene een cello- of pianoriedel horen maakt je al nieuwsgierig naar het anonieme gezicht bij de bedenker van deze zwakteboden, maar onder de eerste écht dramatische scene zit een ballad van Anouk. Ach, laat ik er verder ook maar niks over zeggen.
7. Waarom eindigt de film niet gewoon waar hij moet eindigen? Waarom moeten er weer een paar geijkte scenes achteraan zodat de film eindigt met dezelfde “up” als pak ‘m beet Volle maan?
Als het geen geldbejag is, en ook geen minachting voor het publiek, dan kan ik nog maar één ding bedenken: gemakzucht. Want zoveel wansmaak heeft toch niemand? En ik geloof werkelijk niet dat de bovenstaande vragen raken aan de toegankelijkheid van de film. Neem het publiek wat serieuzer. Dat is toch niet elitair?
Op bepaalde punten (in ieder geval 4, 5, 6 en 7) heb je zeker gelijk. Maar bepaalde films hoef je niet onder de 'high culture' meetlat te leggen, daar vragen ze ook helemaal niet om. Ik kan me heel goed voorstellen dat je meer voldoening haalt uit een film die dieper gaat, verrassender is en in de breedte meer te bieden heeft. Dat herken ik absoluut. Maar zo af en toe is het ook wel eens fijn om niet te hoeven nadenken bij een film.
Veel heeft ook te maken met je verwachtingspatroon. Van tevoren had ik bijvoorbeeld heel lage verwachtingen van deze film (om dezelfde redenen als jij denk ik). Dan kan het alleen maar meevallen. En dat deed 'De gelukkige huisvrouw' dus ook. Heb me zeker vermaakt in elk geval. Grootste pluspunten: het acteerwerk (Van Houten en Spijkers!) en de leuke grappen. Grootste minpunt: de voorspelbaarheid.
'De gelukkige huisvrouw' is sowieso beter dan 'De Storm', 'De Hel van '63' en 'Terug naar de Kust'.
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010)
Alternatieve titel: The Deathly Hallows
De eerste reactie die ik lees: Heb net de nieuwe Harry Potter doorstaan. Wat duurt die laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaannnnnnn nnnnnnnnnnnnnnnnggggggggggg
Heb 'm ook vanmiddag gezien (persvoorstelling) en er zit inderdaad een langdradig middenstuk in. Hoogtepunt was voor mij een animatie waarin Hermione de legende van de deathly hallows uitlegt. Ook de scènes in de Ministry of Magic is zeer geslaagd, net als de scène met de zeven Potters. Ben toch niet onverdeeld enthousiast, omdat de saaie scènes in de bossen zo uitgerekt worden en daarmee een stempel drukken op de film als geheel. Zo bekeken hadden ze misschien toch beter één film kunnen maken, of flink kunnen knippen natuurlijk, want met 146 minuten is de film echt aan de lange kant. Toch, het blijft Potter. Al voelt (en oogt) deze film anders dan zijn voorgangers omdat Hogwarts geheel buiten beschouwing blijft. Veel bekende personages komen nog een keertje terug - al is het vaak voor één enkele scène. Zelfs Snape zien we nauwelijks... Jammer. Het geeft de drie jonge hoofdrolspelers, die meer dan ooit de film (moeten) dragen, wél de mogelijkheid zich wat meer te profileren. Ze weten het echter niet voor elkaar te boksen om het al eerder genoemde trage middendeel een beetje spannend te maken.
'n Rommelige review, dat zegt wel iets over het feit dat ik nog niet goed weet wat ik van deze HP moet vinden. Daarom voorlopig maar even 3*.
Herbstgold (2010)
Alternatieve titel: Autumn Gold
Herbert, fantastisch! 
Die oprechte animositeit die hij voelde met zijn Italiaanse tegenstander, schitterend!
I aim to survive you, heb ik krom om gelegen!
En Alfred dan, de honderdjarige die nog altijd flirt met de vrouwen (het moest er van komen, maar hij is begin januari op 102-jarige leeftijd overleden).
Gabre en Ilse verbaasden ook. Gabre, wat een energieke vrouw nog. Ze wilde haar leeftijd niet verklappen maar haar tegenstandster Olga floepte er toch uit dat ze al 94 (!) is. Wat een levenslust! Ilse, die met haar 85 jaar haar benen nog in haar nek kan leggen en oprecht baalt dat ze die ene centimeter mist, schitterend.
Opmerkelijk dat uitgerekend de jongste van het stel, Jiri, de meeste kwaaltjes leek te hebben. Prachtig, die genegenheid tussen hem en zijn vrouw.
Heb echt genoten van deze documentaire. Heel fijn! 4*
Intouchables (2011)
Alternatieve titel: The Intouchables
bij Pathé de kuip overigens een staande ovatie voor de film na afloop van de vertoning tijdens het PAC festival
Bij ons in Tuschinski was dat precies hetzelfde. Wat een heerlijke film is dit. Heb sinds tijden weer eens ongecompliceerd kunnen lachen. Geweldige chemie tussen beide hoofdrolspelers. Intouchables is het levende bewijs dat een film geen ingewikkeld verhaal nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Zeker een aanrader!
Kids Are All Right, The (2010)
Wat ik al eerder gescheven heb: Moore in een film maakt de helft al goed. En in deze film was ze voor mij wel nodig. Want zonder Moore had ik deze film een lagere waardering gegeven.
maar goed, de film:
Het eerste uur was voor de hand liggend en niet echt spannend. De cast was zeker goed en de sfeer prima, maar het was te makkelijk en ging te snel. Pas toen de crisis kwam, die prima aangekondigd werd, sprong de film naar een hoger niveau en begon het te lopen, maar toch niet ver genoeg. Hier had de film volgepropt kunnen worden met meesterlijke emotionele scenes, maar daar in tegen bleef het bij een aardige scene zo hier en daar.
Aan het einde had ik op eens moeite met de kinderen. niet hun kunnen, maar hun rol. Zoon was een bijrol en dochter net iets meer. En dat was jammer, want ze deden het zo goed.
Vader die de spil was (en waar ik op het einde het meeste medelijden mee had, want wat kon hij er aan doen? ze komen naar hem, hij is vrij man, zij kust hem, zij geniet van hem, hij krijgt de shit over hem heen... etc.) kreeg aan het einde ook te weinig ruimte...
maargoed, al met al...
een aardige onderhoudende film die zeker niet slecht was, maar had hem 20 minuten langer laten duren, en alles wat in mijn ogen minimaal was, had beter kunnen zijn.
toch kijken als ik jouw was!
3.5
Hoef hier weinig meer aan toe te voegen.
Leuke film, sterk geacteerd ook. Maar ook ik miste iets wat het écht goed maakte. De film gaat nergens echt de diepte in. Een minuut of twintig extra had het net wat boven de oppervlakte uit kunnen tillen wellicht.
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011)
Ik was benieuwd of On Stranger Tides de boel nog een beetje kon redden na het rommelige At World's End. Want Curse of the Black Pearl was destijds een erg aangename verrassing en nog steeds één van de leukere grote blockbusters. Het is daarom jammer dat On Stranger Tides op de platgetrapte paden van de vorige delen blijft wandelen. Het voelt nergens als een nieuw begin, maar gewoon het zoveelste vervolg en Rob Marshall kan niet voorkomen dat er een Pirates- moeheid ontstaat. Want nee, die zoveelste (veel te lang durende) zwaardgevechten doen me echt weinig meer. En die soundtrack van Zimmer heb ik nu ook wel gehoord. Zelfs Depp en zijn geschmier gaan vervelen.
En daarbij komt, ook de nieuwe elementen van de film zijn niet echt overtuigend. Ik was blij dat Bloom en Knightley weg waren, maar hun plaats wordt ingenomen door onder andere de oninteressante en vervelende rol van Cruz. Zo'n rol met echt veel te veel screentijd, als je het mij vraagt. Zeker als je naast haar Ian McShane als Blackbeard hebt lopen. Dat personage had op zich heel erg tof kunnen zijn, maar hij blijft een beetje oppervlakkig de schurk uithangen, hij mist de charme van een Barbossa uit de eerste film of een Davy Jones uit het eerste vervolg. En als laatste stoorde ik me bijzonder aan het geforceerde stukje romantiek dat weer in het geheel verwerkt moest worden. Een romance tussen twee oersaaie karakters, waar ik geen moment ook maar iets om zou geven, die uit het niets komt en ook helemaal nergens naar toegaat.
Gelukkig zit er ook een positief tintje aan de film. En dat is eigenlijk met twee woorden samen te vatten; Geoffrey Rush. Zijn karakter Barbossa zorgt ongetwijfeld voor de leukste momenten in de film, vooral als deze rauwe, doorgewinterde piraat zijn beschaafde kant moet laten zien en hier eigenlijk niet in slaagt. En zet je Depp naast Rush, dan merk je dat ook Depp nog prima kan functioneren als Sparrow. Mijn gedachte was; maak een film rond die twee en laat die belabberde bordkartonnen bijpersonages eens achterwege. Verder is de film redelijk goed qua spektakel, met name de scène met de zeemeerminnen was erg sterk. Die sprong er als enige echt bovenuit. Verder is het allemaal gewoon aardig en redelijk amusant, maar alles behalve bijzonder of vernieuwend.
3 kleine sterren.
Ik had het niet beter kunnen zeggen. De scènes tussen Jack Sparrow en Captain Barbossa redden de film (Georffrey Rush is zolangzamerhand voor mij de belangrijkste reden om de Pirates-reeks te blijven volgen). Vond ook Ian McShane een aardige toevoeging en kijk sowieso liever naar Penelope Cruz dan naar Keira Knightley. Dat romantische subplotje rond die predikant en die zeemeermin hadden ze wat mij betreft weg mogen laten, oersaai! De scène met de zeemeerminnen was daarentegen dan wel weer goed gedaan en visueel vond ik het ook heel aardig allemaal. Ik heb me in ieder geval niet hoeven vervelen, maar echt hoogstaand was het allemaal niet. Maar toch 3*.
Polanski (2009)
Alternatieve titel: Polanski Unauthorized
Een zeer negatief beeld wordt er ook niet van hem gegeven, eerder een aandoenlijke, van een beschadigd man, die achtervolgt word door zijn demonen.
Vind het toch wel een vrij ongenuanceerd beeld geven van de man Polanski hoor. Gecharcheerd vind ik het ook. Chapa brengt het alsof Polanski door de verschrikkingen die hij in de oorlog heeft meegemaakt (waarvan de beelden mij overigens persoonlijk nooit wisten te raken, helaas - zou het door het verschrikkelijke acteerwerk komen?), dusdanig verknipt is geraakt dat hij een pact met de duivel sluit, achter alles met een rok aanloopt en minderjarige meisjes onheus bejegent. Ik ben van mening dat het allemaal wel wat subtieler had gekund. Wie verder niet zo veel weet van Polanski denkt na het zien van deze film niet, goh wat een leuke vent.
De documentaire 'Roman Polanski: Wanted and Desired' is dan een stuk genuanceerder. En bovendien stukken beter gefilmd.
Rango (2011)
Geweldig genoten van Rango, een gedurfde parodie op het fenomeen western. Verbinski stopte zijn film vol knipogen (en niet alleen naar westerns) en kleurrijke personages die lekker wacky zijn. Geniale vondst zijn de vier muzikale Mexicaanse uiltjes die het verhaal van toelichting voorzien. De animaties vond ik ook prima, weer even wat anders dan wat we gewend zijn, maar zeker origineel. Nu eens niet de aaibare zachte dieren maar smoezelige ratten, buideldieren en reptielen, die toch iets sympathieks krijgen. De stemmencast was eveneens prima (Depp is prima op zijn plaats, maar ook de bijrollen worden goed ingevuld door o.a. Alfred Molina, Abigail Breslin, Ned Beatty, Isla Fisher, Bill Nighy en Harry Dean Stanton. De score van Hans Zimmer sluit er prima op aan.
Mijn vriend en ik hebben ons allebei erg vermaakt met deze film en waren het er na afloop over eens dat dit een betere western is dan True Grit. Misschien vloeken in de kerk, maar de Coens hebben dit keer mijn (hoge) verwachtingen niet waar kunnen maken, terwijl Rango, waar ik veel minder hoge verwachtingen van had, bleek buitengewoon vermakelijk. 4*
Rocksteady: The Roots of Reggae (2009)
Alternatieve titel: Get Ready to Rocksteady
De muziek is heerlijk, maar ik vond het toch een vrij standaard (en dus saaie) docu. Leuk hoor, al die herinneringen die worden opgehaald, maar het ging nergens echt de diepte in. Dat miste ik 'n beetje. Maar omdat de muziek en de mensen me wel konden bekoren toch 3*.
Scream 4 (2011)
Alternatieve titel: Scre4m
Juist omdat je bij een vierde deel doorgaans niet meer van die hoge verwachtingen hebt, valt Scre4m ontzettend mee, vond ik. De timing - na elf jaar radiostilte - pakt uitstekend uit. Het afgelopen decennium hebben we alleen maar onnodige remakes en reboots gehad en Craven en Williamson wilden hier op hun eigen wijze mee afrekenen. Daarin slagen ze prima, want Scre4m is na het origineel het beste deel uit de reeks. Origineel is het natuurlijk allemaal niet, want de kenners weten wat ze kunnen verwachten (al gaat men in een vervolgfilm natuurlijk altijd een stapje verder...), maar het pakt zeer vermakelijk uit. Ik denk dat dat vooral te maken heeft met het feit dat Williamson weer aan boord is gesprongen. Net als Scream (het eerste deel dus) zit dit vierde deel boordevol spitsvondigheden, insiders jokes en referenties naar genreklassiekers. Het fijne aan de Scream-reeks is dat de makers zichzelf nauwelijks serieus nemen en dat werkt verfrissend. In het tweede en vooral het derde deel leek dat trucje een beetje uitgewerkt, maar Scre4m krijgt toch de handen weer op elkaar. In amusementswaarde alleen overtroffen door het eerste deel. 3,5*
Sterke Verhalen (2010)
Misschien handig om iets over de achtergrond van dit project te weten, vooraleer je je mening geeft: Sterke Verhalen is geschreven en geregisseerd door twee 22-jarige filmstudenten, zonder financiële steun van het Filmfonds, een oproep of distributeur. Ze hebben zelf voldoende geld en sponsors bij elkaar gezocht om hun droom - een eigen speelfilm maken - te realiseren. Zoveel inzet en enthousiasme alleen al is een dikke pluim waard.
Dan de film zelf: dit is duidelijk een film voor jongeren, door jongeren. Duidelijk gericht op een specifieke doelgroep dus (met mijn 28 jaar kon ik de straattaal ook niet volgen, ben ik dan oud? 
).Het verhaal is bizar en origineel, helaas werkt niet elk grappig bedoeld momentje, maar over het geheel genomen is het allemaal best vermakelijk. De jonge cast kent hoogte- (Akkabi, Weisz) en dieptepunten (Broekman) en uiteraard duiken de nodige BN'ers op. Hier en daar vliegt het verhaal uit de bocht, zeker tegen het einde, maar dat hoort nu eenmaal een beetje bij dit soort films. De muziek was ook af en toe té veel aanwezig, maar ach. De jeugdige branie spat er vanaf en dat is mooi om te zien.
De piepjonge regisseurs zijn er nog lang niet, maar ze hebben nog alle tijd om hun talent verder te ontwikkelen. De kop is er in ieder geval af!
2,5*
Tourist, The (2010)
Tegenvaller. Typisch voorbeeld van 'style over substance'. Jolie loopt alleen maar mooi te wezen, Depp loopt alleen maar maf te wezen, maar ondertussen wordt het verhaal compleet ondergesneeuwd. De ontknoping zie je al mijlenver aankomen, de actiescènes zijn mat. Gelukkig dat de film mooi geschoten is (kan ook niet anders met mooie mensen op een mooie locatie, zou je denken) en goed gemonteerd, maar veel meer heeft dit niemendalletje niet te bieden. Zonde van al het talent dat ermee gemoeid is.
Toch nog 2,5 * vanwege de mooie fotografie. Maar dan rond ik het naar boven af.
True Grit (2010)
Ik had hier hoge verwachtingen van, maar die worden slechts ten dele waargemaakt. Zoals anderen al eerder opmerkten, was de eerste helft van de film beter (want meer 'Coen' en dus meer absurde humor) dan de tweede helft. Ik ben niet per se een liefhebber van westerns, hoewel ik een goede westerns als Unforgiven of het werk van Leone zeker kan waarderen. Een western van de Coens, dat schept hoge verwachtingen. Acteerwerk is dik in orde, zeker van Bridges en de jonge Steinfeld, en ook het camerawerk en de muziek zijn uitstekend. Toch vond ik de film naar 'Coen-begrippen' te conventioneel (zeker het slot). What you see is what you get, er zit niet meer achter. Of ik moet het niet goed begrepen hebben... Ter vergelijking: vorige week zag ik Black Swan en die film liet me na afloop niet meer los. En ook andere films van de Coens (waaronder No Country for Old Men en Barton Fink) wisten mij meer te prikkelen. Bij True Grit blijft eigenlijk alleen het briljante personage van Jeff Bridges na afloop in mijn gedachten achter.
Ik kom uiteindelijk tot 3,5*.
