Meningen

Shanghai is absoluut een sfeervolle film. De acteurs verrichten uitstekend werk. De shots zijn voortdurend erg mooi en alles ziet er authentiek uit. Vooral de combinatie van Amerikaanse, Britse, Duitse, Chinese en Japanse acteurs vond ik erg interessant. Het grootste minpunt van de film was toch wel het verhaal, wat een lading spanning miste voor mijn gevoel. Ik vond de situatie tussen Cusack en Li erg interessant. Maar de machtsspelletjes die door de verschillende partijen gespeeld worden tijdens de film beleef ik niet intens genoeg. Ik had ondanks alles het idee dat ik niet genoeg meegesleurd werd in het verhaal, maar had niet het idee dat dit door de acteurs kwam, die mij juist wel boeiden. Voor mensen die van sfeervolle films houden zeg ik: absoluut zien! Voor mensen die geïnteresseerd zijn in WOII in het verre oosten: ook zeker zien! Ik wist hier zelf nog betrekkelijk weinig over. Maar als je een film wilt zien die je beetpakt en niet meer los laat, dan is Shanghai niet aan te raden.

Een zeer kundig gemaakte film. Del Toro is zo´n regisseur die nog echt vakmanschap levert en betoverende, meeslepende verhalen weet te bedenken. Een soort Walt Disney voor volwassenen. The Shape of Water is vooral een mooie film om naar te kijken. Van de decors, tot de kostuums tot de prachtige score van Alexandre Desplat. En wat dacht je van de meerman. Geweldig ontworpen en laat maar weer eens zien hoe veel geloofwaardiger een goed ontworpen kostuum is dan een CGI meerman.

Het acteerwerk is een tweede sterkhouder. Sadie Hawkins weet mijn hart te veroveren. Doet best wel denken aan Amelie op momenten. Het is zeker een risico geweest om haar als hoofdrol te casten, maar het werkt wonderwel heel goed. Jenkins en Shannon leveren geweldige bijrollen. En laten we Doug Jones als de meerman niet vergeten!

Toch gaat er ergens iets mis, waardoor mijn aandacht wat verslapt tegen het einde van de film. Mogelijk is dit te zoeken in het verhaal, dat behoorlijk clichématig is en daardoor zeer voorspelbaar. Dat hoeft de pret in dit geval zeker niet te drukken, want er is genoeg moois, maar toch. Ik heb niet het idee dat ik deze film nog eens zou willen herzien. Iets wat ik wel heb met bijvoorbeeld Pan´s Labyrinth. Een film die best wat overeenkomsten heeft, maar toch meeslepender is en minder voorspelbaar.

Desalniettemin is dit een film die de echte liefhebber zeker niet mag missen. Ieder shot is een plaatje om in te lijsten. Een stukje ambachtswerk.

Geweldig bizarre komedie met een prachtig gegeven: Een kamer vol met engelepiemelknopjes die allen een ander voorwerp spuwen. Het is prachtig om te zien hoe de hulpeloze hoofdpersoon (met zijn prachtige pyama) zijn omgeving op voorspelbare wijze ontdekt. Enkele situaties zijn zo pijnlijk dat ze weer grappig worden. Van de scene met de sushi en de soja saus was mij de ernst in het begin niet volledig duidelijk, maar mijn Japanse vriendin heeft me verzekerd dat sushi zonder soja saus echt not done is ). Ook de situatie met de manga die een deeltje overslaat is zeer herkenbaar.

Tegelijkertijd vond ik het mooi hoe de andere situatie, de apathische worstelaar in Mexico, toch op een accepteerbare manier wordt verbonden aan de Japanner in de witte kamer. Ik heb mij het eerste uur rot gelachen. Het acteerwerk is uitstekend en de algehele plot is uitstekend. Richting het einde vind ik het ietwat overdreven worden, hoewel het idee dat de kleine kamer diende als een soort tutorial om God te kunnen spelen in de grote kamer wel weer mooi is.

Ik heb maar twee films gezien op het IFFR dit jaar, maar ik ben erg blij dat dit er één van is.

Wat was dit een teleurstelling zeg! Ik verheugde mij op voorhand op een detective thriller met Fassbender in de hoofdrol, maar wat ik kreeg was een verzameling scenes die als los zand aan elkaar hangen, een buslading personages waarvan het merendeel nauwelijks wordt uitgediept en geen rol van betekenis speelt in de plot, Noren die met Britse accenten praten, belachelijke special effects, slechte dubs waarbij je de mond duidelijk andere bewegingen ziet maken en soms beschamend slechte dialogen met als dieptepunt:

"Fassbender: Can I have that photo?
Random dude: No
[Stilte]
Fassbender: Can I have that photo?
Random dude: Yeah sure."

De film barst uit zijn voegen van de cliché's en weet een potentieel zeer spannend verhaal bijna lachwekkend in beeld te brengen. Wat was die halve seksscene met de ex van Fassbender zielig zeg. En wat de reden van die WWF move van Fassbender op Katrine als hij haar huis binnendringt? Waarom had Fassbender een team nodig om de zaak verder uit te zoeken? Die gasten hebben werkelijk niets te doen gehad/

Ik zie hier een paar mensen die de film nog enigszins verdedigen omdat het een deel uit een serie is waardoor het moeilijk is om alle benodigde informatie in één film te proppen. Het werkelijke probleem van deze film is echter dat het zeer onkundig gemaakt is. Van de montage, tot het script, tot de casting, tot de CGI. Een flut film. Met stip het slechtste wat ik dit jaar heb gezien, en ik heb ook Batman vs. Superman gezien.

Op een luie dag tijdens mijn rondreis door Zuid-Korea deze zomer kwam ik terecht bij het prachtige Busan Cinema Centre. De locatie van het BIFF, een filmfestival dat zich makkelijk kan meten met o.a. Rotterdam en andere wereldwijde subtop. De bioscoop is prachtig vormgegeven, daar kan Pathe Schouwburgplein nog wat van leren, als visitekaartje zijnde, en nodigde mij al snel uit tot het kijken van een filmpje. Ik had ruim een week door allerhande steden en prachtige natuur gebazuind en de aanhoudende hitte in deze kuststad deed me verlangen naar een luie ochtend.

Tussen alle Koreaanse films en niet-engelstalige arthouse met Koreaanse ondertiteling (waar ik hopeloos Babylonisch spraakverward in zou geraken) vond ik de eigenaardige titel Snowpiercer. De kassier legde mij in gebrekkig Engels uit dat het een Koreaans-Australische co-productie is en, jawel, Engels gesproken! Ik zette al mijn geld (slechts 5 euro!) in op een kaartje en ging geheel zonder voorkennis deze film aanschouwen.

Bij de intro werd ik al wat warmer. Regisseur Bong van The Host en producent Wook van de vengeance trilogy waren enkele van de breinen achter dit werk. Ik ging wat gemakkelijker onderuit zitten. De film speelt zich volledig af in een trein. Dat op zich is al gedurfd. De wereld is permanent bevroren en onleefbaar geworden voor mensen. Eén trein, ingenieus ontworpen door ene Wilford, blijft voor eeuwig rondtuffen op een gigantisch wereldwijd traject. Functionerend als een soort ark dat de mensen, dieren, kennis en cultuur van onze planeet dient te bewaren tot de dag dat het afkoelt. In de trein zelf vinden we echter een soort klassenmaatschappij, waarbij een zeer kleine groep mensen voor in de trein alle luxe heeft, terwijl achterin de trein de massa in armoede leeft. U raadt het natuurlijk al, deze massa pikt het niet langer en gaat het revolutiepad op.

De setting is origineel te noemen. Het verhaallijn allerminst, maar dat mag de pret niet drukken. Snowpiercer is een mooi gemaakte film met mooie decors, knap bedachte actiescenes en een onderhoudend verhaal. Met name de acteerprestaties van enkele Koreanen (de sleutelmaker en zijn aapachtige dochter) bleven me bij. De film speelt met veel ideeen maar had hier in misschien beter een selectie kunnen maken. Uiteindelijk leidt het tot een ietwat verwarrend slotstuk. Al met al wel een film die de moeite van het kijken waar is.

Nog meer zou ik u alleen aanraden het Busan Cinema Centre eens te bezoeken. Mocht u daar ooit in de buurt zijn.

Die scene met de brieven heb je niet helemaal goed begrepen. Christian heeft de coördinaten van zijn telefoon, maar dat blijkt een groot appartementengebouw te zijn. Daarom weten ze nog steeds niet precies waar de telefoon precies is en besluiten ze in iedere brievenbus een brief te stoppen om zo zeker te weten dat ze ook de dader te pakken hebben.

Verder denk ik de film niet gereduceerd kan worden tot een soort negatieve blik op de mensheid. Ik vind het onterecht dat je er een soort hoofdpunt van maakt. De scenes kunnen een beetje als los zand voelen, maar zijn thematisch sterk met elkaar verbonden. The Square is een kunstwerk waarin altruïsme centraal staat. De hoofdpersoon koopt het voor zijn museum vanuit een idealistisch motief, maar wordt vervolgens geconfronteerd met zijn eigen, lang niet altijd altruïstische persoonlijkheid.

De film is mijns inziens veel meer een karakterstudie dan een soort aanklacht tegen de maatschappij. In de meeste scenes kun je ontdekken dat vertrouwen het thema is. Christian is in dat opzicht een ongrijpbaar personage dat soms te veel vertrouwen heeft in de mensheid (de berovings scene in het begin bijvoorbeeld) en soms juist opvallend wantrouwig is (de hilarische scene met het condoompje). Hij lijkt op sommige momenten meer te vertrouwen op wildvreemden (de bedelaar in het winkelcentrum die op zijn tassen let) dan op zijn naasten.

Tegelijkertijd zien we hoe andere mensen moeite hebben om Christian te vertrouwen. Naarmate hij meer in beslag genomen raakt door persoonlijke kwesties, begint hij fouten te maken, waardoor zijn collega's hun vertrouwen in hun leider verliezen. De film laat in dat opzicht zien hoe zeer mensen geneigd zijn hun vertrouwen neer te leggen bij machthebbers. Want iedereen wist dat het promotie filmpje een ware PR-ramp zou worden, maar de baas heeft het goedgekeurd.

Het museum is in dat opzicht ook een machthebbend orgaan. Een instituut. De mensen in de diner zaal vertrouwen er op dat de aapmens act nooit een bepaalde grens over zal gaan, want ze zijn ten slotte in een museum. Hoewel het duidelijk is dat er vanaf het begin grenzen worden overschreden, laat het terechte protest van het publiek lang op zich wachten. Mensen kunnen dus ook heel lang te goed van vertrouwen zijn, afhankelijk van de context waarin zij zich bevinden.

In die adembenemende climax scene wil de regisseur dus wel iets zeggen over de maatschappij. Tussendoor zitten inderdaad momenten waarop hij een cynische knipoog maakt. Altruïsme kan niet bestaan zonder vertrouwen. En vertrouwen heeft een gecompliceerde relatie met macht. Waarom koopt Christian een broodje voor de bedelaar in de 7 Eleven in plaats van geld te geven? Veel mensen hebben vooroordelen dat hun gegeven geld niet goed gebruikt wordt. En waarom geeft hij, nadat hij zijn portemonnee terug heeft ineens wel geld aan dezelfde dame?

Uiteindelijk draait de film toch echt om Christian. Dat wordt vooral duidelijk als zijn kinderen in de tweede helft worden geïntroduceerd. De band tussen ouder en kind is er idealiter één van blind vertrouwen, maar zijn dochters hebben veel moeite om open tegen hem te zijn. Zij worden vervolgens ook geconfronteerd met de ongemakkelijke manier waarop Christian omgaat met het conflict met het jongetje dat excuses eist van hem. In de laatste scene van de film besluit hij toch het juiste te doen en zie je dat zijn dochters even opveren. Als het vervolgens te laat blijkt te zijn, is de blik van zijn jongste dochter open voor veel interpretaties, maar persoonlijk zie ik er vooral teleurstelling en ook wel bevestiging in.

Als ik mijn eigen verhaal zo teruglees, lijkt het of The Square een somber werkje is, maar de film weet de thema's op zo'n manier te brengen, dat je regelmatig in de lach schiet. De regisseur is erg goed in het opzetten van een ongemakkelijke situatie en deze net zo lang te laten uitwerken tot het publiek niet goed meer weet wat het er mee aan moet. En dat is misschien ook gelijk waarom The Square zulke wisselende recensies krijgt. Want wat moet je er mee? Is het slappe, pretentieuze arthouse of een psychologische, zwarte komedie? Voor mij is het de laatste en daar in slaagt Ostlund met vlag en wimpel.

Een geweldige en ontzettend herkenbare film. De positie van nerdy tienerjongens die ontmaagd willen worden is natuurlijk al vaak gedaan, maar ik heb het nog nooit zo absurdistisch, en tegelijkertijd zo realistisch gezien als bij deze film. De gesprekjes tussen Hill en Cera, twee niet al te populaire, maar goede vrienden van elkaar, zijn ontzettend sterk en ik denk dat veel jongeren zich kunnen herkennen in dit soort dialogen. Ik in ieder geval wel.

Daarnaast heeft de plot een enorme aantrekkingskracht. De nerds krijgen de kans de helden te worden door drank te regelen. Oppervlakkige assholes als ze zijn geloven ze ook echt dat dit hun enige kans is om aan de vrouw te komen, wat de missie bijna tot een heilige queeste maakt.

Het absurdistische deel komt door de personages mclovin en de hilarische agenten. Vooral het stukje wanneer ze aan het schieten zijn op een stop-bordje, de politie horen aankomen en schreeuwen: "Shit, it's the cops!" echt briljant gevonden.

Zo kan ik nog tientallen voorbeelden noemen van hilarische grappen. Het enige minpuntje van de film is dat hij iets te lang iets. Na een tijdje wordt de zoektocht naar drank ietwat te lang naar mijn idee, en begon ik erg uit te kijken naar de feestscene, die gelukkig wel weer ontzettend goed was.

De film portretteert ten slotte ook heel mooi de hechte vriendschap tussen twee jongens, die elkaar constant af lopen te zeiken, maar niet weten wat ze zonder elkaar zouden moeten. De vriendschap wordt ten slotte mooi in beeld gebracht als de vrienden elkaar de broederschapsliefde verklaren terwijl ze aan het bijkomen zijn van het feest.

Vandaag deze film dus voor de tweede keer gezien, en hij heeft bijzonder weinig aan kracht verloren bij de tweede viewing. Nogmaals een buiging voor een geweldige komedie, en ik kijk nu al uit naar Paul