Meningen

In reactie op de poster boven mij. Dit is een film waar juist best veel te analyseren valt. Call Me By Your Name klinkt misschien als een typisch coming of age verhaaltje, maar doet veel dingen toch anders dan je zou verwachten. Juist daarom is het zo´n pareltje geworden.

Een andere gebruiker boven mij vindt dat er een te overdreven en idyllisch sfeertje wordt gezet. Volgens mij is dit een duidelijke stijlkeuze van de regisseur. Call Me By Your Name is gebaseerd op een boek die als het ware de memoires zijn van de jonge Elio en de zomer die hij doorbracht met Oliver. Het zijn dus herinneringen. Jaren na dato zie je dat herinneringen vaak gefragmenteerd en overdreven positief dan wel negatief zijn. We onthouden vaak alleen wat wij wensen te onthouden. De gebeurtenissen die deel uitmaken van onze identiteit. Zo ook Elio.

In deze film wordt inderdaad een haast idyllisch sfeertje neergezet. De perfecte luie zomer in Italië. Heren en dames die de hele dag door halfnaakt staan te poseren, abrikozen (en perziken) oh zo sappig. En iedereen was aardig en begripvol voor jouw coming-out. Wat een perfecte wereld. Het acteren schuurt soms tegen overacting aan. Armie Hammer danst net te uitbundig. Volgens mij is het allemaal heel bewust zo gedaan om duidelijk te maken dat het hier om een herinnering gaat.

Een ander technisch aspect dat opvalt is de montage. Er wordt veel geknipt op onverwachte momenten. Scenes die ogenschijnlijk niets toevoegen aan het plot worden lang uitgesponnen. Soms wordt er geknipt wanneer de geweldige score net lekker aanzwelt. Dit geeft de film een fragmentarische sfeer. Net zo als een herinnering is het verhaal niet compleet. De momenten die het meeste indruk hebben gemaakt, die blijven bij en die zien wij terug op het doek.

Dit is een stijlkeuze die je natuurlijk niet mooi mag vinden, maar zegt wel veel over het personage Elio. In de herinnering van Elio was de zomer waarin hij zichzelf ontdekte een zomer waarin iedereen hem hier in steunde en waarin hij de volledige vrijheid kreeg om dit te doen. Dat Elio buitengewoon veel geluk heeft wordt duidelijk door het behoorlijk tragische einde. Als Oliver bekend maakt dat hij (met een vrouw) zal gaan trouwen. Ook de indrukwekkende speech van zijn vader, die bijzonder ernstig is tussen de andere scenes, geeft je een vermoeden over hoe de samenleving toen echt in elkaar stak.

Dat Call Me By Your Name zo'n bemoedigende en bekrachtigende herinnering is geworden is een klein wonder als je het in de context van de tijd waarin het zich afspeelt plaatst. Dat is gelijk de prachtige tragiek in deze film Oliver en de vader van Elio worden keihard geconfronteerd door de vrijheid die Elio krijgt om zichzelf te zijn. Vrijheid die zij zelf niet hebben gekregen toen zij zeventien jaar oud waren.

Zo goed was hij nou ook weer niet. Het gegeven was natuurlijk wel interessant. De acteurs deden het prima. Malamadre vond ik zelfs fantastisch spelen. Er zit naast de actie ook genoeg humor in de film. Tot daar aan toe beviel het me. Echter, de uitwerking van het verhaal duurde soms wel erg lang. Het ging allemaal vrij traag en de reden daarvan was me niet helemaal duidelijk. Het midden gedeelte was vooral wachten op het slotstuk. Dat mevrouw uiteindelijk zo dom was om met een baby in haar buik tussen een boze menigte te gaan staan vond ik eerder irritant dan zielig. Dat meneer dan alle controle verliest, is dan weer wel voor te stellen. Maar dat hij dan uiteindelijk ook sterft vond ik wel weer teveel van het goede. Het werd zo allemaal wel overdreven tragisch. Wat ik dan wel weer interessant vond, waren de scenes buiten de gevangenis, waar de politieke spelletjes gespeeld werden. Helaas bleef dit aspect een beetje onderbelicht.

Wel een boeiende film dus, maar de uitwerking had beter mogen zijn. Ik twijfel nog tussen 3 en 3.5, voorlopig ga ik voor het laatste.

Comrade Kim Goes Flying is een bijzonder project. Een Noord-Koreaanse film, geregiseerd door twee Europeanen en een Noord-Koreaan. Gefinancierd door de DPRK. Ik heb de film op het IFFR gezien en tekst en uitleg van de Europese regie gekregen. Zij hebben jaren aan dit project gewerkt. Voorafgaand en tijdens de film had ik eigenlijk het idee naar een echte Noord-Koreaanse film te kijken.

De film is echter niet typisch Noord-Koreaans. Sommige mensen in het publiek ergerden zich aan de socialistische elementen in de film. De principes van het communistische land komen voortdurend naar voren. De kracht van het collectief, het belang van de arbeider, de eer om je leven te weiden aan het opbouwen van de maatschappij.Persoonlijk had ik niets anders verwacht. Comrade Kim maakt echter geen enkele keer melding van de revolutionaire leiders of andere politieke ongein. In dat opzicht was het dus al een veel luchtiger film dan ik had verwacht. De socialistische elementen vallen ons op zoals het streven naar individuele welvaart in Hollywood films een Noord-Koreaanse bioscoopganger zou opvallen.

Het doel van Comrade Kim was, volgens regisseur Bonner, het maken van een feel good film voor Noord-Koreanen. Een lieve, gezellige familiefilm. Dit soort films bestaat nog nauwelijks in het land. Daarnaast is de kwaliteit van films lager dan wat wij in het westen gewend zijn. Met Comrade Kim hebben zij een prachtproduct afgeleverd. Heerlijke, felle kleuren, een leuk verhaal met hele lieve, onschuldige humor, en leuke acteurs.

Daarnaast probeert de film toch enkele barrieres te doorbreken. Ze doen dit op een vriendelijk wijze, maar voor Noord-Koreanen zal het toch behoorlijk onconventioneel aavoelen. Hoofdrolspeelster Kim is een fijn personage. Qua uiterlijk echt een schatje, maar haar brutale, assertieve houding is ongekend in Noord-Korea en zal voor hen als een schok aankomen. Sowieso is het ongehoord dat een vrouw zich zo sterk opstelt in deze cultuur. Daarnaast is het streven van Kim om zich los te rukken uit de kolenmijn, waar haar familie al generaties werkt, een onconventioneel idee.

Zo proberen de regisseurs toch taboes te doorbreken met deze film. Zij het op een vriendelijke manier. Alles met goedkeuring van de regering dus. De film is in het thuisland en op verschijdene festivals met succes ontvangen. Persoonlijk vond ik het ook een erg fijne film. Je moet hierbij écht je vooroordelen over het land laten varen. Comrade Kim nauwelijks een propaganda film te noemen. In ieder geval niet meer dan dat Battleship en The Hurt Locker Amerikaanse propagandafilms zijn.