Meningen

Als een fotograaf met zo een unieke, kleurrijke stijl als Mika Ninagawa zich aan een film waagt, dan ben ik zeker benieuwd. Eigenlijk had ik nooit enige twijfel of deze film mij visueel zou bevallen. Ik heb in Tokyo eens een expositie van haar werk gezien. Prachtige foto's met zeer intense kleuren. Dat is eigenlijk in Helter Skelter niet anders. Meteen ook het grote pluspunt van de film. De film staat bol van de prachtige shots en fantasierijke decors en is een genot voor het oog.

Echter vind ik Ninagawa op een aantal andere punten behoorlijk de plank misslaan. Het grootste probleem is dat er teveel verhaallijnen begonnen worden, waarvan er heel veel afgeraffeld worden. Het detective verhaal krijgt bijvoorbeeld veel te weinig ruimte, terwijl ik de filosofische rechercheur juist één van de interessantste personages vond. Het ontmoeten van Liliko en de rechercheur in het aquarium was dan ook een hoogtepuntje in de film, waar alles even samen kwam. Kom ik meteen op het volgende probleem, er zit te weinig diepgang in de meeste personages. Bovendien handelen ze soms op wel heel onrealistische wijze, wat voor een paar tenenkrommende scenes zorgt. Met name de scenes waarin Hada en haar vriend worden gedwongen van alles te doen voor Liliko gingen er bij mij niet in.

Het is allemaal een beetje teveel van het goede. Teveel personages, teveel manieren om het verhaal te vertellen (de interview scenes voegden niets toe aan het geheel). De muziek irriteerde me meer dan dat het de film aanvulde.

Helaas, maar ondanks de visuele pracht kan ik hier geen voldoende aan geven.