Meningen

Ik ben positief verrast door dit late vervolg op Jumanji, dat een heel andere kant op gaat dan het origineel en weet te verassen met een inventief plot, goed tempo en puik acteerwerk. De originele film heb ik vorig jaar toevallig nog eens herzien omdat mijn vrouw de film nog nooit had gezien. Bij herzien merk je enerzijds dat het een kinderfilm is, maar op momenten toch ook behoorlijk op drama leunt.

De nieuwe Jumanji doet gelijk een paar dingen heel resoluut anders, maar daarom misschien juist wel heel goed. Het spreekt het oude publiek aan door de vraag te beantwoorden: Wat gebeurt er nou eigenlijk als je in Jumanji gezogen wordt? Tegelijkertijd trekt het jong publiek door Jumanji te veranderen van een bordspel naar een computerspel. Want ja, wie speelt er nog bordspellen? De instagram generatie in ieder geval niet. En toch voelt het niet onnatuurlijk. Jumanji is een oerkracht dat mensen verleidt om te spelen, dus als tijden veranderen, dan ook het spel.

Dan de plot. Een zeer leuke vondst is de dubbelrol die alle hoofdpersonages hebben. Zij zijn zowel hun in-game persoonlijkheden als hun high-school tiener persoonlijkheden. Dit soort voor een aantal hilarische situaties. Het is oh zo simpel, maar het is gewoon heel grappig om The Rock te zien als een onzeker jongetje. Jack Black is een perfecte kast en weet zowaar te overtuigen als mooi tienermeisje, wie had dat ooit gedacht? Kevin Hart krijgt de kans om lekker Kevin Hart te zijn en dat is precies hoe je hem moet gebruiken. Alleen Karen Gillan vond ik wat minder goed uitgewerkt en (al dan niet ironisch bedoelt) toch te veel gebruikt worden voor haar uiterlijk.

Het plot is, net als de originele Jumanji, uiterst eenvoudig. De dieren zijn wat minder nadrukkelijk aanwezig en er wordt meer geleund op de 'game' elementen. Het hebben van meerdere levens geeft de gelegenheid voor wat grappig kill-scenes die nergens onsmakelijk worden, maar wel een aantal keer aanzetten tot lachen.

Minpuntje vond ik toch wel de slot scene. Waarom het nodig was om de oudere Jumanji speler, (ben zijn naam kwijt) terug te laten keren in de wereld van 1996 alsof er nooit iets gebeurd is, snap ik niet. Het is een flinke plot hole, want hoe werkt dat dan precies? En waarom ging Robin Williams in deel 1 dan niet terug naar zijn jeugd toen hij het spel had uitgespeeld? Bovendien had ik een herenigings scene met zijn oude vader veel mooier gevonden. Maar goed, Hollywood needs a happy ending.

Deze Jumanji is dan ook heel duidelijk een komedie, want gebruikt het goed gevonden uitgangspunt vooral als platform om veel gekkigheid met de personages uit te halen. Wonderwel zijn veel grappen ook nog eens erg geslaagd. En dat zonder ergens overdreven grof, seksistisch of juist kinderlijk te worden. De kracht zit hem dan ook vooral in Hart en Black die lekker op dreef zijn.

Jumanji is eigenlijk een film zoals ik hem al lang niet meer heb gezien en doet een beetje terugdenken aan de avonturenfilms uit de jaren 80 en 90. Genot voor het hele gezin, maar toch heel erg 'van nu'. Iets te veel CGI voor mijn doen, maar over het geheel genomen een zeer knap gemaakte film.

The Wachowskis heb ik altijd gezien als een uniek duo binnen de filmwereld. Filmmakers die niet bang zijn om een alternatieve wereldvisie te presenteren aan het grote publiek, en daar ook nog mee wegkomen. The Matrix trilogie is een reeks die uiteraard steeds terugkomt als wij over Andy en Lana spreken. Aan het oppervlak domineren de special effects en de actiescenes, maar daaronder ligt een enorm sterk verhaal, met eindeloze referenties naar religies, filosofen en een dikke maatschappelijke kritiek. Als je dat als Hollywood regisseur voor elkaar krijgt, ben je in mijn ogen fantastisch.

Maar los van The Matrix was ik ook enthousiast over het door hen geproduceerde V for Vendetta. Eveneens een slimme, maatschappijkritische film met grote acteurs en lekker veel spektakel. The Wachowskis zijn uiteindelijk moderne nerds, anime fans pur sang en dat gebruiken ze als inspiratie voor hun films, die zowel slim als aantrekkelijk zijn. Neem Cloud Atlas, zeker een controversiele film, maar opnieuw valt mij de typische aanpak van dit duo op. Grote acteurs in de hoofdrollen, visueel geweldig, maar zeker geen makkelijke film. Velen begrepen hem niet, anderen vonden hem juist te pseudo-filosofisch. Mij heeft Cloud Atlas vooral geraakt. Ik heb de film meerdere keren gezien en steeds weer weet het mij in vervoering te brengen. Een soort verlichting bijna.

Je kunt dus zeggen dat ik, in tegenstelling tot de teleurgestelde horde, want velen zijn al teleurgesteld in The Wachowskis sinds The Matrix Reloaded, best veel verwachtte van Jupiter Ascending. De grote acteurs in de hoofdrol deden geen alarmbellen rinkelen want dat is op zich niets nieuws (Keanu Reeves, Hugh Jackman, Tom Hanks en Halle Berry gingen hen immers voor) het schijnbaar oppervlakkige actiespektakel in de trailer zag ik ook slechts als deel van de typische Wachowski stijl dat er voor ging zorgen dat er veel een lading nietsvermoedende filmgangers een diepgaande filmervaring zou opdoen. Daar zat ik dus mooi mis.

Jupiter Ascending was een redelijk grote teleurstelling. De film probeert in een sneltreinvaart enerzijds een maatschappijkritisch sci-fi verhaal te vertellen en anderzijds een popcornflick te presenteren en faalt eigenlijk in beiden. De film voelt erg gehaast, maar valt tegelijkertijd steeds in herhaling. We kunnen er van op aan dat Kunis steeds in levensgevaar komt en dat Tatum haar steeds ternauwernood zal redden. Dit gebeurt zo vaak dat het zelfs de vele actiescenes saai maakt. Wat betreft het verhaal vind ik vooral een uitgekauwd samenraapsel van eerder behandelde thema's door Andy en Lana. Reïncarnatie hebben we al meerdere keren gezien, maar ook de mens die als vee gefokt wordt om te consumeren door machtigere mensen zagen we terug in Cloud Atlas. En hoewel je me dit soort verhalen meestal wel kunt voeren, vond ik het hier veel te mager en werd er nauwelijks in verdiept.

Daarnaast stoorde Jupiter Ascending mij ook op het filmtechnische vlak. Er gebeurt zo weinig interessants. Ja, her en der zie ik prachtige CGI landschappen, maar het resulteert zelden in mooie shots. Het camerawerk is saai, met veel teveel betekenisloze close-ups en actiescenes die zo druk worden dat je de draad kwijt raakt.. De montage, wat in Cloud Atlas van een enorm hoog niveau was en echt een extra laag aan het verhaal toevoegde, was hier niet bijzonder te noemen. De film is eigenlijk teveel CGI, waardoor je gewoon een stukje inleving vanuit de acteurs mist. Als je voortdurend voor een green-screen staat of hangt, voel je niet wat de personages moeten voelen. Dat brengt mij bij het acteerwerk. Kunis en Tatum in de hoofdrollen dus. Met name Kunis viel mij tegen. Ze speelt niet overtuigend en op het emotioneel vlak komt ze gewoon tekort. Hoewel dat ook met het script te maken kan hebben. Tatum deed op zich nog wel wat er van hem verwacht wordt. De verschillende bijrollen waar ik naar uitkeek (Redmayne, D'Arcy, Bae) waren allemaal te kort om goed te kunnen beoordelen en echt van te kunnen genieten.

Zijn er nog positieve punten te noemen? Dat wel. Jupiter Acending is in ieder geval in de special effects en CGI afdeling geslaagd te noemen. De buitenaardse landschappen zien er stuk voor stuk prachtig uit evenals de ruimteschepen. Daarnaast vielen mij de kostuums (net als in Cloud Atlas) weer in positieve zin op. De plot an sich is ook best interessant hoor. Het wordt alleen nauwelijks uitgewerkt. De film richt zich volledig op de keuzes van Jupiter en de band tussen haar en haar redder in nood. En zelfs in dat samenspel miste ik een stukje chemie.

Hoe nu verder met The Wachowskis? Ik mag dan voor het eerst teleurgesteld zijn in deze film, die voelt als een sell-out, maar voor anderen is dit al de zoveelste keer. Nu ook de critici de film de grond in boren en de verkopen in de eerste week tegenvallen ben ik bang dat zij hun stoeltjes in Hollywood kwijt zullen raken. Of dat daadwerkelijk iets negatiefs is moet ik nog zien. Cloud Atlas was ook volledig zonder hulp van Hollywood gemaakt en was voor mij een van de mooiste filmervaringen van de laatste jaren. Misschien is Jupiter Ascending wel een blessing in disguise voor alle fans van Andy en Lana Wachowski.

Met de beste wil van de wereld kan ik dit toch geen goede film noemen. Als Jurassic Park fan van het eerste uur heb ik veel krediet met deze serie. Want ook ik was een jaar of 8 toen ik de eerste legendarische telg uit de serie zag. The Lost World en JPIII heb ik dan ook vooral beleefd als toffe vervolgen. Ik was nog maar een jochie dat gewoon de T-rex wilde zien.

Jaren later zie ik wel in dat die vervolgen niet zo best waren (al valt JPIII best mee), maar blijft de serie een bijzondere plek in mijn herinneringen innemen. Jurassic World was een paar jaar geleden dan ook als thuiskomen. Eindelijk weer een JP in een park. Zo als het ooit bedoeld was. Dat het vervolgens weer grandioos fout ging, ook dat hoort erbij. Ik heb mij kostelijk vermaakt met deze film, die ook bij herziening nog leuk is.

Maar hoe ga je vervolgens verder? Dat is de vraag waarmee Hollywood al bijna 20 jaar worstelt. Juist het overzichtelijke park, strak afgekaderd, werkt zo goed in een wereld waarin dinosauriërs eigenlijk niet meer kunnen. Een fantasie eiland ergens ver weg in de stille oceaan. Het idee van een soort reservaat, waar Fallen Kingdom mee opent, vond ik dan ook best goed gevonden. Jurassic World National Park, zoiets. Daar kun je ook een leuke plot omheen bedenken. Een fijne survival film van een groepje avonturiers dat nietsvermoedend aanmeert op JWNP en na een flinke bergwandeling in de natuur kampeert. Om vervolgens gewerkt te worden door een velociraptor. Ik zou er zeker naar kijken.

Maar nee. Fallen Kingdom toont maar weer eens dat mensen moeilijk leren van hun fouten. De film is in meer opzichten dan het zou willen een evenbeeld van JP: The Lost World. Om te beginnen voelt Fallen Kingdom voortdurend als een B-film. Het plot krijgt nauwelijks de tijd om op gang te komen. Binnen een kwartier zitten we midden in de actie na een obligaat aanvoelende scene in het landhuis. Het script is her en der best slecht. De boeven kunnen zo uit een tekenfilm zijn weggelopen. Het voelt allemaal een beetje goedkoop.

Ten tweede maakt men in Fallen Kingdom opnieuw de fout naar het vasteland te gaan. Tuurlijk wil iedereen een T-rex in de grote stad zien denderen, maar hoe ga je vervolgens verder? Fallen Kingdom kiest er voor de beesten definitief aan land te laten komen. We gaan een echte Jurassic World beleven in de volgende film! Hoe dat precies werkt wordt niet uitgelegd. Volgens mij hebben ze van alle soorten slechts 1 beest meegenomen. Kwam op mij over als een flinke plot hole.

Ten derde maakt men in Fallen Kingdom opnieuw de "groter is beter" denkfout. De originele Jurassic Park was zo goed, juist omdat je de dino's niet te vaak ziet. De T-rex werd geïntroduceerd... met een geit aan een paaltje die er ineens niet meer was. Pas ergens halverwege de film krijgen we het dier in haar volle glorie te zien. Dan is ie ook goed eng! De werkelijkheid is, dat de formule voor dit soort monsterfilms omgekeerd werkt. Groter is slechter, dus. Des te vaker je de Indoraptor in beeld ziet, des te minder eng hij wordt. Dat komt omdat we keer op keer moeten zien hoe niet alleen Chris Pratt, maar ook een 10 jarig meisje weten te ontsnappen aan deze zogenaamde killing machine. Na een tijdje wordt het dus een saaie boel. Ook het klonen van steeds grotere, engere dino's heeft alles in zich om volledig te ontsporen. Het aloude Dragonball Z effect, zo je wilt.

De film doet nog veel meer fout. Het vermenselijken van de dino's (monsters moeten geen persoonlijkheden of emoties hebben) voelt kinderachtig en haalt veel spanning uit de film. Dinosauriers die elkaar bevechten om de mensen te redden staat mij ook erg tegen. De film wordt een soort Transformers, of Avengers hierdoor.

Zo heb ik Fallen World dan ook beleefd. Als ik nog steeds 8 jaar was, zou ik hem vast wel waarderen. Het is eigenlijk een kinderfilm geworden. Meer niet.