Meningen

Leuk debuut van Noh, waarvan ik eerder dit jaar op IFFR zijn tweede film heb gezien. Noh's wereld lijkt in sommige opzichten wel een beetje op een Koreaanse Seinfeld. Niemand is echt aardig en er zit altijd een addertje onder het gras. De meeste dingen zie je van mijlenver aankomen, maar dat maakt het niet minder grappig. Heb een aantal keer in een deuk gelegen. De personages komen goed over, ook de naieve hoofdpersoon. Visueel is de film heel braaf, waarbij het genot vooral komt van de prachtige Koreaanse natuur.

Groot minpunt vond ik dat de film te lang doorging. Na het moment dat hij door zijn maat wordt opgehaald met de auto was het verhaal in principe afgelopen. Het laatste half uur voelde ook een beetje als mosterd na de maaltijd. Intruders is in alle opzichten toch een betere film, hoewel er veel gelijkenissen te vinden zijn en Noh er nu al een typisch eigen stijl op na lijkt te houden. Dit is zeker een regisseur om in de gaten te houden.

Zeer matige film. Inderdaad ook een domme film. Waarom blijf je uberhaupt in zo'n huis wonen als je de eerste avond al zo'n bizar monstergeluid hoort? Ik zou meteen weg zijn. Los daarvan is de film ook een behoorlijke cliche generator, waarbij alleen het einde een beetje interessant is. De slot seconden zijn dan weer afschuwelijk. Wat een bar einde! Het leek wel alsof de regisseur ook besefte dat op basis van het eerste uur iedereen deze film voorgoed zou vergeten, en dus daarom maar een shock-ending erin stopte.

En dat meisje he, is dat nu dezelfde als die in Pan's Labyrinth? Werkelijk beeldschoon!

Het begin is inderdaad ietwat ongemakkelijk. Het gaat allemaal wat snel. Gelukkig komen we snel in een rustiger vaarwater en kan het genieten beginnen. Want er valt een hoop te genieten in de eerste film die ik zie van Tranh (als ik de 30 minuten Cyclo op een zaterdagnacht even niet meereken).

Een van de grootste angsten die ik had als lezer en groot bewonderaar van het boek was dat de acteurs het niet zouden doen voor me. Behalve dat ik me Naoko heel anders had voorgesteld in mijn gedachten viel dat me reuze mee! Enkele karakters vind ik eigenlijk perfect gecast. Nieuwkomer Kiko Mizuhara doet het wat mij betreft uitstekend als Midori, precies hoe ik haar had voorgesteld. Bloedmooi en eigenwijs. Mijn favoriete personage en een meisje om verliefd op te worden! Daarnaast vind ik ook Nagasawa een perfecte cast. Een echte klootzak die naar niemand luistert. Ik heb trouwens uit Japanse bronnen vernomen dat deze acteur in het echt ook een klootzak is, dus dat maakt het wellicht makkelijker voor hem. Ten slotte Watanabe en Naoko. Met de hoofdrol spelers had ik in eerste instantie wat meer moeite, maar ze acteerden beiden uitstekend. Met name mijn complimenten voor Rinko Kikuchi, die toch weer een zware rol op zich neemt en laat zien het aan te kunnen. Wat mij betreft meer dan een talent inmiddels. Ook Matsuyama zet een geloofwaardige Murakami neer. Een van de grootste acteer talenten uit Japan van dit moment maakt het dus waar.

Tranh weet naast zijn goede casting ook op filmtechnische manieren het Murakami sfeertje te versterken. Het kleurgebruik viel me al tijdens de film op omdat het zo zacht was en een dromerig sfeertje gaf, en na de film werd dat bevestigd toen mij verteld werd dat er gebruik gemaakt wordt van Fujicolor, wat veel zachter is dan normaal. Daarnaast vond ik de locaties vaak goed gekozen (hoewel het wel jammer is dat er niet zoveel stadsscenes in zitten als in het boek) en de decor's waren helemaal sixties. Ook de acteurs zagen er erg stijlvol uit qua kleding e.d.

Camera werk vond ik ook uitstekend met als hoogtepunt het moment dat Watanabe de brief van Naoko leest en de trap op rent en de camera dan beneden achterblijft en rondjes draait om hem te volgen. Ten slotte de soundtrack. Johnny Greenwood doet het niet slecht, sommige muziek is erg treffend (bijv. bij de scenes na de dood van Naoko, het leek net een horrorfilm. Op andere momenten echter een beetje nietszeggend. Ik vond de sixties muziek een stuk aangenamer om te horen.

Wat betreft de keuzes van Tranh welke scenes te gebruiken heb ik weinig te klagen. Midori misschien een klein beetje onderbelicht, en de geschiedenis van Kizuki en Watanabe was wel wat kort, waardoor het begin wat moeilijk was, maar voor de rest niets op aan te merken. Goed vond ik bijvoorbeeld de tijd die genomen werd voor de seksscenes, die ook in het boek centraal staan. Daarnaast was het begrijpelijk dat de scenes waarin het verleden van Reiko wordt uitgelegd uit de film is gelaten. Mede ook omdat het gewoon te bizar zou zijn om te verfilmen.

Maar naast dit alles, was het allerbelangrijkste en sterkste punt van deze film, dat het me weer raakte. Het raakte me weer net zo als het boek dat deed. Op momenten staan de tranen in mn ogen, vooral de scenes met Naoko zijn zo in en in triest dat het pijn doen. Daar tegenover zijn de scenes met Midori zo heerlijk luchtig. En zo grappig ook. Ik heb het idee dat Tranh de kern van de zaak goed heeft begrepen met zijn zeer goede verfilming van Norwegian Wood. Ik ben benieuwd of dit het taboe verder zal doorbreken en of we dus in de komende jaren nog meer Murakami verfilmingen kunnen verwachten.