Meningen

Een film met een goed plot, maar ontzettend matig uitgewerkt. Dat is in een zin mijn gevoel bij Passengers. De film begint heel aardig, met een mooi vormgegeven ruimteschip, waarin de niet overtuigend acterende, of zeg maar gerust niet invoelbaar acterence, Chris Pratt te vroeg wakker wordt op een ruimteschip die hem naar een nieuwe wereld brengt. Een interessant uitgangspunt dat voor enkele humoristische scenes zorgt. Langzaam maar zeker volgt de logische depressie als gevolg van de eenzaamheid. Wat er vervolgens gebeurt was voor mij redelijk onverwacht en één van de meest gedurfde zetten van deze film.

Chris kan zijn eenzame bestaan niet langer verdragen en wanneer hij op zijn dieptepunt belandt overweegt hij suïcide, maar vindt hoop in de slapende vrouwelijk medepassagier Jennifer Lawrence. In een onvergeeflijk egoïstisch moment maakt hij haar wakker, doet alsof zij door eenzelfde storing als hij wakker is geworden en samen leven ze vrolijk verder. Met dit gegeven had de regisseur veel interessante wendingen kunnen bedenken, maar helaas koos hij voor de meest saaie en bovendien de minst begrijpelijke. Want zelfs nadat Chris de kans krijgt om de held van de dag te worden, is zijn daad in mijn ogen onvergeeflijk. Dat Jennifer en Chris samen oud worden en sterven is bijna als trouwen met je verkrachter. Misschien een grove vergelijking, maar deze film had wat dat betreft een hoog Beauty and the Beast gehalte.

Er zijn nog veel meer dingen die mij niet bevielen, zoals de nutteloze bijdrage van het personage van Lawrence Fishburne die feitelijk moet opdraven om de all access toegangspas aan Chris te geven en vervolgens z.s.m. weer te sterven. Volgens mij had men wel andere manieren hiervoor kunnen bedenken. De film maakt een hoop van dit soort knullige keuzes die Passengers een B-film gevoel geven, maar dan wel met de vervelende Hollywood neiging tot een Happy End waar deze totaal misplaatst is. Sterker nog, dit einde had een nare bittere nasmaak voor mij.

Peninsula blijkt best een geslaagd vervolg te zijn op het zinderende Train to Busan. Enigszins verrassend was het wel dat er zo weinig aanknopingspunten zijn met Train to Busan, maar volgens mij is dit wel de juiste keuze geweest. Zombies in een trein is een fantastisch concept, maar wellicht niet voor herhaling vatbaar. Peninsula heeft ook een nieuwe cast en we zijn een stukje verder in de toekomst. De veilige haven Busan blijkt niet te bestaan en heel Zuid-Korea is overlopen door zombies en door de rest van de wereld aan haar lot overgelaten. Het blijkt het uitgangspunt te zijn voor een snelle actie/horror film die mij nog wel het meest doet denken aan het post-apocalyptische Mad Max universum, maar ook aan Jurassic Park: The Lost World

Wat Peninsula een sterke film maakt is het eenvoudige plot. Gelukszoekers worden gedropt in Incheon op zoek naar de waardevolle spullen die zijn achtergelaten door de slachtoffers van het zombievirus. Tegelijkertijd blijken er nog best wat overlevenden in Korea te wonen die ook het eiland willen verlaten. Hierdoor is het doel van de film, ondanks het flinke aantal excentrieke personages, altijd duidelijk: Wie de buit vindt, is niet alleen rijk, maar heeft ook een ticket om Korea te mogen verlaten. Ik hou wel van dit type actiefilms. Het verhaal verloopt meestal logisch en steekt goed in elkaar. Af en toe wordt het wel wat ongeloofwaardig, maar dit is niet storend. Wat me wel stoorde was het sentimentele en lang uitgesponnen einde. Dit verwacht ik bij een Hollywoord film maar niet van een Koreaan.

De gevechtsscenes zijn fraai, de auto achtervolgingen zijn vermakelijk, maar in zulke scenes wordt de CGI, die in overmaat aanwezig, is wel storend. Dat is dat wel een enorm verschil met Mad Max: Fury Road. Ik heb een gigantische voorkeur voor zo min mogelijk CGI, dus graag echte auto's, botsingen en explosies, maar ik snap dat zulke dingen ook geld kosten. Het grootste minpunt van de film is misschien nog wel het beperkte aantal zombie gevechtsscenes.

Concluderend is Peninsula gewoon een leuke actiefilm, die door de eenvoudige opzet en leuke personages zeker het kijken waard is, maar minder impact maakt dan de voorganger.

Pixels is een van de slechtste films die ik dit jaar in de bioscoop heb gezien. Net als velen ben ik hopeloos misleid door het originele concept en de geinige trailer. Nietsvermoedende filmfanaten opgelet: Alle hoogtepunten zitten in de trailer verwerkt! Pixels wil enerzijds een ode aan de arcade-game zijn, anderzijds een typische Adam Sandler film en ook nog eens een feel good familie film. Het eindresultaat is een rommelige, kinderachtige en soms gewoon tenenkrommend slechte film, die het puur en alleen moet hebben van de gave scenes waarin de arcaders het opnemen tegen o.a. Pac-Man, Centipede en Donkey Kong.

De film begint nog best redelijk. De scenes waarin de jonge Sandler en James de arcade hal ontdekken hebben wel een zekere charme. Vanaf de komst van de Pixels gaat het wat mij betreft mis. Men probeert alles veel te veel uit te leggen, terwijl ik denk dat het veel beter zou hebben gewerkt als we helemaal niets wisten over waar deze gevaartes vandaan kwamen. Het zou niets veranderen aan de manier waarop ze bevochten moeten worden. Een van de positieve punten van het concept is dat de Pixels namelijk op dezelfde manier overwonnen moeten worden als op de arcade machine. Ze hebben dezelfde zwakheden en krachten. Het hele achtergrond verhaal is er, zo dunkt mij, alleen om de verwarde filmkijker uit de randgemeente een handvat te geven want dient verder geen enkele functie.

Het feit dat Adam Sandler en zijn kroegmaten hier de hoofdrollen mogen verdelen werkt uiteindelijk ook niet mee. Sandler moet er toch zoals altijd zijn Sandler plasje over doen, wat een enkele keer goed uitpakt, maar vooral verwarrend werkt. Ik denk dat Pixels veel meer had kunnen en moeten doen met visuele humor. Ik ben benieuwd hoe een Edgar Wright deze film had aangepakt bijvoorbeeld. Nu worden de flitsende actiescenes afgewisseld door de slome humor van Sandler en ook dat werkt niet. Tel daar bij op de werkelijk verschrikkelijke Q-Bert, die er waarschijnlijk is voor de kleine bioscoopganger, of iets dergelijks. Ik krijg nu weer rillingen als ik er aan terug denk. Vooral het moment dat Q-Bert een plasje deed uit angst voor Donkey Kong. Mijn God, wat was dat slecht. Toen wist ik zeker dat ik naar troep zat te kijken. En toen vervolgens die moeder van dat irritante kind uit het niets een ninja bleek te zijn en Q-Bert van zekere ondergang wist te redden. Oh en waarom veranderden de Pixels vanuit het niets de regels van het spel? Ze hadden toch al verloren? De mensheid had toch gefaald omdat we vals hadden gespeeld? En waarom kon Q-Bert op het einde zichzelf transformeren in Lady Lisa om die dikke een happy end te geven? Aargh! De film ontspoort dus behoorlijk na het Pac-Man gevecht.

Mijn advies? Vermijd deze film. Ook al ben je een arcade liefhebber. Deze film is niet gemaakt uit liefde voor de oude klassiekers. Deze film is een poging om drie verschillende crowds (gamers, adam sandler fans en families) naar dezelfde film te lokken en is daarom een mutant gedrocht geworden die ik zo snel mogelijk wil vergeten.