Meningen

Mad Max: Fury Road is een verademing in het huidige mainstream filmlandschap. Een actiefilm zoals er eigenlijk veel te weinig meer gemaakt worden. De trailer beloofde al veel goeds en de film maakt mijn verwachtingen bijna volledig waar. Het is een knotsgekke, maar oh zo mooie actiefilm geworden die bijna twee uur lang bol staat van de spanning. Ik moet toegeven dat ik, als relatief jonkie, nooit de oude Mad Max films heb gezien en het alleen ken van horen zeggen. Wat ik echter begrepen heb is dat de regisseur redelijk trouw is gebleven aan zijn zelf gemaakte wereld. Het is dan ook de verrotte wereld die de hoofdpersonage is, en niet zozeer Max zelf. Hij neemt je slechts mee de wereld in.

Een aantal dingen die mij positief opvallen aan Mad Max. Allereerst is de film werkelijk prachtig geschoten. Er zitten zoveel goede shots in en de actiescenes blijven, met uitzondering van de slotscene altijd overzichtelijk. Daarnaast natuurlijk het feit dat er vrij weinig CGI te pas is gekomen aan deze film. Het voelt daardoor gelijk een stuk natuurlijker. Ik keek vorige week nog naar Avengers: Age of Ultron, dat is ook geen foute film, maar dit voelt zo veel echter aan. Bovendien wordt er geen tijd verspilt aan te veel dialoog, one-liners en achtergrondverhaal. We krijgen door middel van een paar PTSS-achtige flashbacks te zien dat Max iets verpest heeft in het verleden en dat is genoeg. Miller is daarin een echte cineast. Hij laat de beelden spreken en begrijpt dat een actiefilm op die manier veel beter werkt.

Ik vond het kleurenpallet ook een succes. De prachtige oranje lichtscenes t.o.v. de blauwe schaduwscenes werkten heel goed. Sowieso was de hele film een plaatje door het sublieme oog voor detail dat je overal terugziet. Van de personages, tot de kostuums, tot de auto's (mijn god, de auto's!). Alles ziet er zo strak uit. Neem daarbij de achteloze manier waarop alles en iedereen in beeld komt. Groothoeklens shots van Hardy die aan een auto vastgebonden zit. De heerlijk trippy openingsscene, die misschien wel meteen mijn favoriet was.

Toch blijf ik steken op een 4*, er zit wel groeipotentie in deze film, maar een perfecte score zal hij niet bij me halen. Ik vond een minpunt toch wel dat er te weinig rustmomenten in Mad Max zaten. Bij de slotscene, die ik ook net iets over the top vond, was ik wel een beetje murw geworden. Ach, het is detail. Mad Max is een actiefilm zoals we ze al lang niet meer hebben gezien. Het doet me terugverlangen naar de tijd van Jurassic Park en Terminator 2. Deze zomer krijgen we ook van die klassiekers weer een paar CGI vervolgen waarbij je je hart weer vast mag houden. Ik hoop dat deze film een wake-up call is voor Hollywood dat het publiek het echte vakmanschap nog weet te waarderen. Ik ben zeker in voor nog twee Mad Max films en ga ook eens op zoek naar de oude trilogie.

Het was een fijne verassing toen ik kort na het zien van La Vie d'Adele, pas enkele maanden geleden, er achter kwam dat regisseur Kechiche met een nieuw, sensueel project op de proppen kwam. Opnieuw van een opvallend lange speelduur. Dat was nog voordat ik iets wist van alle negativiteit rondom Adele. Lea Seydoux die de regisseur in een kwaad daglicht plaatste vanwege zijn tirannieke houding op de set en het eindeloos moeten overdoen van de sex scenes. Ik kan mij zo voorstellen dat, dat geen pretje was. Anderzijds, er zijn zo veel regisseurs die op het vervelende af perfectionistisch zijn. Dat Kechiche alles compromisloos in beeld wil hebben, is iets wat de actrices van tevoren konden weten. Enfin, ik was er niet bij op de set. Misschien was het wel exploitatie en verdiende Kechiche de kritiek. Het eindresultaat van de film was echter hoe dan ook een fenomenale ervaring. Niet vaak ben ik zo ontroerd achtergelaten door een film.

Mektoub, My Love kreeg op het film festival van Cannes alweer een boel stront over zich heen. Kechiche zijn voyeuristische filmstijl zou wel erg extreem gericht zijn op het vrouwelijke lichaamsdeel. Nu neem ik dergelijke berichten in de huidige tijdsgeest wel met een korreltje zout. We zijn in de (overigens terechte) heksenjacht op mannen die hun macht in filmwereld misbruiken, misschien wel iets te ver aan het doorslaan. Met die houding ging ik zitten voor 3 uurtjes Mektoub.

Laat ik voorop stellen dat ik heb genoten van deze film. Kechiche zijn zinderende, kleurrijke, dynamische filmstijl kan mij zeer bekoren. Levensvreugd doordrenkt iedere scene. En ja, het is oeverloos gekibbel en gekwebbel, over jongens en meisjes, koetjes en kalfjes, schapen en lammetjes, maar volgens mij maakt het plot zich in deze film ondergeschikt aan de visuele pracht. Niet eerder werd het zomergevoel zo scherp in beeld gebracht.

Dat geldt echter ook voor de billen. Bij Adele vond ik dat de sex scenes te lang duurden en te dicht langs porno aanschuurden. Ondanks dat de sex scenes hier op één vinger te tellen zijn worden de vrouwenlichamen overdadig in beeld gebracht. Nu wil ik wel duidelijk maken dat het mij niet zo zeer om de 'male gaze' gaat. Deze film gaat over zomerliefde. Over een jongeman die door zijn geile neef mee wordt getrokken in het uitgaansleven van een Franse badplaats. Waar denk je dat jonge mannen naar kijken? Inderdaad.

Bovendien is dit gewoon de filmstijl van de regisseur. Kechiche zijn voyeurisme is grenzeloos. Niet alleen dans of sexscenes, maar ook eetscenes en intieme gesprekken worden zo lang in beeld gebracht dat je er emotioneel gezien niet meer omheen kan. Ik vermoed dat Kechiche hier een bewuste middelvinger opsteekt naar zijn criticasters. De man heeft een visie en lijkt hier aan te geven voor niemand af te wijken van die visie. Toch moet ook ik toegeven dat overdaad op een gegeven moment schaadt. Tijdens de spetterende, lang uitgesponnen nachtclub scene hing de camera nog net niet tussen de benen van de dames. Dat hoeft van mij niet, maar het moet wel kunnen. Zodoende begrijp ik het gebaar (lees: de middelvinger) van de regisseur, maar vind ik de vele borsten en billen toch wel een minpuntje die te veel afleiden van het verhaal.

Want ja, er is een verhaal. Recensenten klagen hier en daar over het gebrek aan ontwikkeling dat onze hoofdpersoon doormaakt. Ik vermoed dat dit komt doordaat Mektoub in twee delen is geknipt. We zien echter wel degelijk een belangrijk omslagpunt aan het einde van de film. Als Amin beseft dat Charlotte, die hij toevallig op het strand tegenkomt, veel meer op zijn golflengte zit dan de feestende, beestende jeugdvrienden uit Sete en hij samen met haar op de horizon af loopt. Of je dat in minder dan 3 uur had kunnen vertellen? Als je die vraag moet stellen, dan doe je er goed aan om films van deze regisseur voortaan links te laten liggen.

Voor het grootste deel heb ik kunnen genieten van Mektoub, My Love. Van het onbezonnen, pre-digitale 1994. Een tijd waarin mensen nog echt met elkaar praatten, waar de smartphone en het internet nog niet bemiddelden in de sociale interactie. Een tijd waarin de clubmuziek nog vrolijk en dansbaar was. Ook heb ik genoten van de vrijheid van deze liberale Tunesische familie. Een verfrissend beeld in deze tijd waarin de media ons maar al te graag een beeld van conservatieve arabieren voorschotelt. Toch ben ik minder enthusiast dan ik was bij Adele. Mogelijk komt dit omdat het verhaal vrij abrupt en onbevredigend eindigt. Ook weet het personage Amin mij onvoldoende te betrekken. Als afwachtend muurbloempje met een mooie glimlach is het eigenlijk maar raden of er daadwerkelijk iets in zijn hoofd omgaat. Tegenspeelster Ophelia overtuigt trouwens wel als complete nieuwkomer.

3.5* en ik wacht op het aanstaand vervolg.

Aronofsky maakt met Mother! een donkere, soms lugubere film die her en der flink over de top is. Hoewel ik dit inmiddels gewend ben van deze regisseur en de bekende afdwaling in krankzinnigheid goed kan waarderen in eerdere films als Pi, Black Swan, Requiem... welke Aronofsky film gaat eigenlijk niet over obsessies en welke voelt eigenlijk niet aan als een nare droom? The Wrestler misschien? Enfin, Mother! gaat wat mij betreft soms flink uit de bocht en dat zal de voornaamste reden zijn dat deze film een blockbuster release heeft gekregen, maar dat zorgde er wel voor dat ik op een gegeven moment afhaakte in mijn betrokkenheid bij de tragische gebeurtenissen die Lawrence meemaakt.

Oh, het ontging mij tijdens het zien van Mother! volledig dat dit een Bijbelse allegorie is. Achteraf gezien ligt het er allemaal enorm dik boven op en vraag ik me een beetje af hoe ik dat heb kunnen missen, maar ik geloof dat het hierdoor wel een positievere filmervaring is geworden voor mij. Kijkende vanuit het perspectief van de Bijbel wordt dit ineens een hele simpele film met een afgekloven boodschap: moeder aarde goed, mensen slecht.

Zonder de Bijbel in het achterhoofd zie ik vooral een sterke Bardem, die geobsedeerd is met het behalen van een nieuw schrijverssucces en een degelijke Lawrence, die met de beste bedoelingen door alles en iedereen volledig voorbij wordt gelopen en uiteindelijk haar geduld op ziet raken. Ed Harris en met name Pfeiffer spelen fantastisch als de fans die Lawrence doen beseffen dat haar man zich meer om hen bekommert dan om haar.

De film dankt zijn uiteindelijke positieve beoordeling vooral aan de visuele pracht die Mother! biedt. Donkere tinten, gruizige shots, het bekende nerveuze camerawerk en de claustrofobische close-ups die in eerdere werken alom aanwezig zijn, maken Mother! zeer genietbaar. De film is eng zonder jump-scares en sfeervol zonder soundtrack en dat is in deze tijd een puike prestatie. Daarbij vind ik de terugkerende thema's zoals obsessie, hopeloosheid en het gevoel dat je in een nachtmerrie zit eigenlijk altijd wel genietbaar en hier in is Aronofsky echt meester.

De film is op momenten pervers en onnodig schockerend. Dit vind ik enerzijds een zwakte, maar anderzijds past het wel weer bij het, blijkbaar, grootse gebaar dat de regisseur heeft proberen te maken met Mother! Als je de film dan, zoals ik, hebt bekeken zonder dat gebaar in je achterhoofd, voelt het wel een beetje als doelloos de grenzen opzoeken.

Ga Mother! vooral een keer zien in de bioscoop als je dat nog niet heb gedaan en trek je niet te veel aan van mijn of andermans recensies. Het is hoe dan ook een intense en memorabele ervaring.