Meningen

Het ergste van alles is natuurlijk dat dit een waargebeurd verhaal is. Ondanks dat misselijk makende feit in mijn achterhoofd heb ik toch genoten van deze film. De lange speelduur komt de film ten goede. Zo kun je de verpaupering op een realistische manier zien plaatsvinden. De haartjes van de kinderen die steeds langer groeien. De kleren die steeds viezer worden. De woonkamer vol met afval, voornamelijk lege potjes cup noodle. Je ziet de boel achteruit gaan, maar op een acceptabele wijze.

De kinderen maken, ondanks het gebrek aan gezonde voeding, opvoeding en opleiding, toch het beste van de situatie. Wat misschien wel de enige hoopvolle boodschap was uit deze film. Zo er al een boodschap was om er uit mee te nemen. Ik heb het meer ervaren als een documentaire, of een verslag.

Wat me vooral nog sterk bijstaat zijn enkele hartverscheurende momenten, die vooral te maken hebben met de ambities van de kinderen, die toch zo naar je hart gaan staan in de loop van de film. Het oudste meisje dat steeds maar op het kleine pianootje speelt, en niets liever zou willen dan op pianolessen gaan, het is juist dat contrast dat zo ontzettend zielig is. Een moment is voor mij nog veel erger. Als ik er nu weer over nadenk springen de tranen in mijn ogen. Het stuk wanneer Akira zijn jongste zusje meeneemt naar het treinstation, en zij besluit haar mooiste schoentjes, met een lief piepgeluidje mee te nemen. Vervolgens komt moeder natuurlijk niet opdagen, waarna ze teleurgesteld afdruipen. De piepschoentjes voelen opdat moment als een totaal misplaatst geluid, afkomstig uit een gelukkige tijd en nu eigenlijk gewoon gênant. Het toont hoe de naïeve hoop van deze lieve kinderen genadeloos bestraft wordt.

Buiten het feit dat ik enkele keren heb verafschuwd wat zich op het beeld voordeed, natuurlijk ook het verschrikkelijke einde, blijft toch vooral het respect over. Respect voor deze regisseur die een balans heeft weten te vinden tussen de momenten van afschuw en de momenten van berusting die ik ervoer tijdens het zien van deze film. Ik heb deze film bewust gekeken omdat ik veel goeds had gehoord over Kore-eda en hij heeft de verwachtingen absoluut waargemaakt. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de rest uit het oeuvre van deze man. Voor nu echter geeft Dare mo Shiranai me nog altijd genoeg stof tot nadenken.

Dit is een zeer slechte film, dat moet ik tot mijn grote spijt concluderen. Op papier is dit natuurlijk een prachtige combinatie. Een van mijn grootste hedendaagse comedie helden (Carell) samen met de ster van 30 Rock (Fey). Daarnaast worden de meeste overige rollen ook ingevuld door acteurs en actrices van naam. Het verhaal is niet zo sterk. Okee, dat is ook niet nodig. Het verhaal is inderdaad het podium waarop de acteurs en schrijvers hun gang kunnen gaan. Dat is vooral waar het probleem ligt in deze film: Het is bagger geschreven! Het gros van de dialogen is of te simpel, of te overdreven. Het vele gekibbel tussen verschillende stelletjes in deze film is irritant, ongrappig en bovendien op de verkeerde momenten aanwezig. Het verhaal wordt ook nog eens vrij rommelig uit de doeken gedaan. Tina Fey acteerde niet bijzonder goed en had geen enkel grappig moment. Carell bleef als enige nog enigzins overeind met een aantal geslaagde grappen. Probleem met Carell is dat, als hij geen extreme rol mag spelen, zoals in The Office of 40 YO Virgin, hij nogal een saaie, anonieme persoon is. Anders gezegd: Ik vind het niet geschikt voor rollen buiten het pure komedie genre. Geniaal moment was wel zijn Fat Albert stemmetje: "Just a second, I'm having sex" o.i.d. over de intercom. Een van de weinige momenten dat ik even in de lach schoot. Nee, helaas, het script is bizar slecht, en dat is toch echt cruciaal in een film als deze, die leunt op de dialogen en grappen.

Mooie biopic over de jonge Che Guevara. De film doet snakken naar reizen over het ruige Zuid-Amerikaanse landschap, achterop de oude motor. Wat ik vooral fijn vindt aan deze film is dat de communistische inslag heel subtiel wordt gebracht. Ernesto heeft geen eureka moment maar de verzameling ervaringen die hij opdoet veranderen hem langzaam als mens. Daarnaast is Garcia Bernal weer sterk zoals altijd. Echt een geweldig acteur. De film is technisch gezien niet heel bijzonder, maar ademt genoeg sfeer om de hele lengte te blijven boeien.

Wat een ontzettend matige film. Ik ben geen fan van dit genre, maar soms kan een luchtige romcom best te doen zijn hoor. Zeker met Hugh Grant die ik ook wel kan waarderen op zijn tijd (hoewel hij altijd dezelfde rol speelt). Ik vind hem hier echter vrij anoniem. S.J. Parker speelt zwaar overdreven en gewoon niet goed. Het plot is uiterst zwak en had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Ik heb nergens het gevoel alsof ze echt aan het afzien zijn in hun nieuwe bizarre situatie. Als ze nu op een afrikaans platteland terechtkwamen waar ze tussen hun eigen uitwerpselen moeten leven dan had je echt van afzien kunnen spreken. Nu zitten ze gewoon in een bungalow op de prairie in de V.S. Where do I sign up? Zoals hierboven gezegd ontbreekt elke vorm van chemie tussen Grant en Parker wat natuurlijk essentieel is in dit soort films. Ook de moordenaar zie je al van mijlenver aankomen. Er bestond voor mij in ieder geval geen enkele twijfel toen hij voor het eerst in beeld verscheen. Verder volgt deze film gewoon zeer braaf de formule die in alle romcoms te vinden zijn: Je hebt een vrij slechte beginsituatie, die wordt nog een stapje slechter door een cruciale gebeurtenis, in de loop van de film gaat men wennen aan de nieuwe situatie en het zelfs waarderen, dan komt de grote onthulling van een geheim waardoor de situatie een dieptepunt bereikt, waarna men door een gebeurtenis waarbij men samen dient te werken om te overwinnen, elkaar weer gaat waarderen.

Gaap.