Anno 2021 is de rol van vrouwen in horror nog altijd een punt van discussie. Maar niet per sé vóór de camera. Uit onderzoek van het Geena Davis Institute is namelijk gebleken dat mannen twee keer zo veel worden gezien en gehoord in films (berekend op basis van screentime). De enige uitzondering? Horrorfilms. 

Achter de camera heeft het iets langer geduurd, maar we kunnen inmiddels voorzichtig spreken van een vrouwelijke revolutie in het horrorgenre. Met een new wave aan 'estethische gevoelshorror' maken ze een statement binnen de industrie. De recent verschenen Candyman van Nia DaCosta zorgde voor een mooi unicum: zij is de eerste zwarte vrouwelijke filmmaker die op de #1 plek debuteert in de Amerikaanse box office charts. Zo is ook 2021 weer een jaar waarin stappen worden gezet wat betreft de representatie van vrouwelijke filmmakers binnen het horrorgenre. Dit zijn elf essentiële horrorfilms geregisseerd door vrouwen:

Revenge (2017)

Jen wordt door haar geliefde uitgenodigd voor de start van de traditionele jacht die hij jaarlijks organiseert met twee vrienden. Geïsoleerd van alles en iedereen in de Grand Canyon, wordt Jen het object van verlangen en de jacht neemt een onverwachte wending wanneer ze door de drie wordt misbruikt. De dualiteit van de rape & revenge-film is de vrouwonvriendelijke aard van het subgenre, maar het is anderzijds ook onmiskenbaar doordrenkt met female empowerment. Vrouwen die het recht in eigen hand nemen en uit zijn op zoete wraak. Revenge biedt een verfrissende blik op dit gegeven vanuit een meer feministische lens, maar de Franse regisseuse Coralie Fargeat is uiteindelijk compleet compromisloos in de uitvoering. Een bloody good time.

Raw (2016)

Later dit jaar verschijnt Julia Ducournau's tweede feature film Titane, maar in 2016 maakte ze al furore met de indringende kannibalen coming-of-age film Raw. Over de vegetariër Justine, die tijdens het begin van haar opleiding als dierenarts voor het eerst rauw vlees eet. Dit indrukwekkende debuut heeft genoeg inhoud, maar imponeert met name op visueel vlak en beklijft door middel haar sterke acteerwerk. 

The Love Witch (2016)

Anna Biller´s The Love Witch is een liefdesbrief aan het adres van de kleurrijke jaren 60 horror. Met de haast romantische Technicolor look spat de klassieke hekserij van het scherm. Samanta Robinson speelt een, op meerdere manieren, betoverende heks 
die met haar mysterieuze brouwsel haar minnaars van hun mannelijkheid ontdoet. Een krachtige metafoor voor vrouwen die de machtsverhouding willen omdraaien.

The Babadook (2014)

Exemplarisch voor de feminine horror is dat het de basis legt via drama. The Babadook is daar een schoolvoorbeeld van. In de film wordt een alleenstaande moeder geplaagd door de gewelddadige dood van haar echtgenoot. Bovendien heeft ze te kampen met haar zoon Samuel die een nachtelijke angst voor een schimmig monster heeft ontwikkeld. De gelaagde aanpak van Jennifer Kent kende groot succes onder zowel critici als het grote publiek.

Evolution (2015)

Lucile Hadzihalilovic werkte begin jaren 90 samen met inmiddels gerenommeerd filmmaker Gaspar Noé voor zijn kortfilm Carne en later I Stand Alone. Dat was als editor, maar gedurende die periode werkte ze ook al aan haar eigen werk als regisseuse.
Dat leidde in 2004 tot het prachtige Innocence en 11 jaar later verscheen Evolution, een film die met slechts één been in het horrorgenre staat en verder rijk met invloeden die moeilijk definieerbaar zijn en ook direct haar grote kracht belichamen. Een unieke, uiterst sfeervolle mix van genres. Artistiek geschoten slow burner die absoluut niet voor iedereen is. Met bovendien veel zware thema's, maar een onmisbare toevoeging voor deze lijst.

American Mary (2012)

Je kunt geen lijst met vrouwelijke filmmakers binnen dit genre maken zonder daarin de Soska sisters te betrekken. Deze tweelingzusjes maakte in 2009 indruk met hun indie-debuut Dead Hooker in a Trunk en zouden later nog zorgen voor een segment in de populaire ABC's of Death reeks, een vervolg regisseren op de bescheiden culthit See No Evil en een remake van de David Cronenberg klassieker Rabid maken. Maar voor hun beste werk doe ik een stapje terug naar hun tweede feature film, namelijk American Mary. Medische studente Mary Mason is blut en breekt met de chirurgische wereld die ze ooit bewonderde. Ze komt te weten dat er veel geld te verdienen is met illegale chirurgische praktijken, maar al snel beseft ze dat haar vreemde cliënteel niet het enige probleem is. Een auteursfilm die met interessante thema's en de nodige smerigheden de perfecte stap vooruit was ten opzichte van hun eerste film. 

Zombie Girl the Movie (2008)

Een vreemde eend in de bijt, maar ééntje die je gezien moet hebben. Hilarische, aandoenlijke en bovenal aanstekelijke documentaire over de 12-jarige Emily Hagins die graag een zombie-film wil maken. Ondanks de hulp van vrienden en familie, blijkt dit toch lastiger dan gedacht. 

Censor (2021)

Video nasty is een term die in Groot-Brittannië tijdens met name het begin van jaren 80 werd gebruikt om gewelddadige films mee aan te duiden. Dat resulteerde in 39 'verboden' films die niet ongecensureerd op de markt mochten verschijnen. Enid is zo'n filmcensor die, in dit feature film debuut van Prano Bailey-Bond, een verontrustende film uit de archieven onder ogen krijgt. De film heeft iets weg van haar jeugdherinneringen en Enid gaat erop uit om het verband te onderzoeken. Haar zoektocht brengt haar op de dunne scheidslijn tussen fictie en realiteit. Met interessante thema's zoals traumaverwerking en de worstelingen met die fragiliteit, is er een sterke dramatische basis die in combinatie met het interessante kijkje achter de schermen, haast vergelijkbaar met een Berberian Sound Studio (over een foleyartiest van horrorfilms). Een sleeperhit van dit huidige jaar.

Strange Colors of Your Body's Tears (2013)

Na hun indrukwekkende debuut Amer in 2009, kwam het duo Hélène Cattet en Bruno Forzani in 2013 misschien nog wel krachtiger terug met het hypnotiserende Strange Color of Your Body´s Tears. Het is compromisloos artistiek, hypergestilleerd en de elementen die worden geleend uit met name de Giallo´s van de jaren 70, worden op geheel authentieke wijze naar een hoger niveau getild. De dood wordt tot een sensuele kunst verheven, met een indrukwekkende samenhang tussen cinematografie, editing en sounddesign. En het verwilderde narratief, over een man die zijn verdwenen vriendin zoekt, staat vooral daarvan in dienst. 

Goodnight Mommy (2014)

Zenuwslopende film over de onbreekbare band die bestaat tussen een moeder en haar kinderen. Dit regiedebuut van het Oostenrijkse duo Severin Fiala en Veronika Franz was meteen raak. Het vertelt het verhaal over een negenjarige tweeling die wachten op de terugkeer van hun moeder, die na een behandeling aan haar gezicht haast onherkenbaar is. De twee jongens twijfelen of de persoon die terugkwam, wel hun moeder is. Een film die in dezelfde vijver lijkt te vissen als The Babadook, maar zich helemaal op eigen kracht staande weet te houden. Ook de in 2019 verschenen The Lodge is een aanrader. 

A Girl Walks Home Alone at Night (2014)

Ook de veelgeprezen debuutfilm van Ana Lily Amirpour is een bijzondere mix van genres. Een artsy vampier neo-western, dat dekt de lading wel aardig. In Iran is een spookstad genaamd 'Bad City'. Het is een plaats die stinkt naar eenzaamheid en de dood. De inwoners hebben desondanks niet in de gaten dat ze worden gestalkt door een eenzame vampier. Stijlvol, uniek en de scene met het nummer Death van White Lies is er één die je niet snel vergeet.