World Cinema Challenge 2025 – De Festivals en Werelddelen Rond

Mooi om te horen!

Voor onderdeel A is het voldoende dat hij op dat festival vertoond is. Hij hoeft dus niet gewonnen te hebben of in de officiële nominaties van een Gouden Palm of Une Certain Regard selectie of wat dan ook te hebben gezeten

Het is natuurlijk wel leuk om een film te kiezen die meegedongen heeft naar de prijzen, maar dat is geen verplichting.

Aankondiging ingezonden voor op de voorpagina. Iets later dan ik had gewild, maar soit.

Dion reageerde direct, dus dat is fijn

Ik ga waarschijnlijk meedoen peoples, ik zit zelf effe in een internet dipje, maar ik ga het allemaal uitgebreid lezen vanaf maandag.

Fijn Number23! Rustig aan, komt niet op een dagje hoor, take your time en we zien je vanzelf verschijnen!

Vanavond om 00:00 mogen de registraties beginnen. Wat je vandaag na je ontbijtje kijkt mag vanaf dan worden geregistreerd

In huize Milton zitten de bammetjes met kaas en een gekookt eitje in de mik, dus we kunnen!

Met The Wild Robot (2024) heb ik voorlopig even mijn laatste film uit de VS gekeken. Tijdens deze World Cinema Challenge staan alleen maar landen op het menu waar ik nog nooit eerder een filmbezoekje aan heb gebracht. Ik zal dus niet iedere categorie gaan afvinken. Al een mooie lijst kunnen samenstellen met een slordige 20 titels.

Het plan is om in de maanden juni en juli hier vrolijk mee door te gaan. Dan pak ik ook landen mee die niet nieuw zijn, maar die wel een keer wat verder uitgediept mogen worden. Zo zag ik pas twaalf films uit zes verschillende Afrikaanse landen (daar komen deze maand volgens planning alvast vijf nieuwe landen bij). En ook in Zuid-Amerika en Azië is nog meer dan genoeg te ontdekken. Een groot (film)land als India staat bijvoorbeeld erg laag op mijn ranglijst. Alleen in de IMDB Top 250 staan al 7 (!) ongeziene Bollywoodfilms te popelen. Tot nu nog geen prio aan gegeven, ook omdat die krengen natuurlijk allemaal weer minimaal 2,5 uur moeten duren.

Landen als IJsland, China, Japan (mijn favo filmland), Tsjechoslowakije en Sovjet-Unie gaan ook zeker de nodige aandacht krijgen. En wat te denken van een land als Afghanistan? Uit buurland Iran zag ik richting de 30 films. Afghanistan staat nog troosteloos op 0. Ook daar ga ik eens verandering in aanbrengen!

Restrictie de komende drie maanden: ik kan uit alle landen films kijken, behalve de USA. Oftewel 'de USNEE'-challenge Aanvullend probeer ik ook zo min mogelijk films te kijken uit Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, respectievelijk land nr. 2 en 3 op mijn ranglijst.

Ik heb hier eigenlijk wel heel veel zin in!

Mogen we al? Mogen we al?

Nog een klein verduidelijkingsvraagje. Voor de regio's zag ik staan: " -eerste productieland op MovieMeter of IMDb is leidend voor onderdeel B van de challenge". Dus één van de twee is voldoende, toch? Bv, bij MM is deze niet Singaporees, maar op IMDb wel - dus die zou mogen gelden voor Singapore, toch?

Klopt Woland, dan mag je kiezen welke je het beste uitkomt

Ik ga die trouwens aanpassen op MM (in je voordeel) want Akanga films (dat eerstgenoemd wordt op de poster) is wel degelijk een Singaporese toko, niet Frans.

Toevallig heb ik net een film uit Singapore gezien het afgelopen uur: Kopi Julia (2013). Nog een horror ook! Maar ja, met 7 minuten speelduur komt die niet voor de challenge in aanmerking

Ik heb net een beetje door de lijsten van onderdeel A gebladerd en een plan de campagne gemaakt. Ook geselecteerd op films waar ik een beetje goed aan kan komen. Dus de eerste 10 staan klaar!

1. Francesco: Un Anno di Pontificato (2014) - 50 minuten

Land: Vaticaanstad (nieuw)

Categorie: 31. Klein maar fijn

FTV (2): totaal aantal punten = 2

Bron: Netflix

Voor deze categorie een film opgezocht uit het kleinste land ter wereld: Vaticaanstad. Heel klein, maar niet perse zo fijn is deze korte docu over paus Ratzinger en zijn opvolger Francesco, die onlangs zijn laatste adem heeft uitgeblazen. We zien Ratzinger afscheid nemen van zijn kardinalen en de hele entourage eromheen. Veel (herhalende) afscheidswoorden. En ook wat stichtelijke speeches van Francesco.

Het is slechts bij vlagen enigszins interessant om een zeer hoogover inkijkje in het leven van de paus te krijgen, maar echt boeiend gaat het geen moment worden. De muzikale ondersteuning lijkt zo uit de jaren 80 gevlogen te zijn, dat helpt ook niet mee. Persoonlijk heb ik wel wat moeite met het bijna slaafse gedrag van zijn volgelingen. Alles bij elkaar is het een behoorlijke ver-van-mijn-bedshow. Wellicht dat Conclave (2024) , die ik nog moet zien, een wat informatiever licht op het geheel weet te schijnen.

Hele kleine 2,5*

---

Daarnaast zag ik uit Slovenië (nieuw) nog Untouched Project 2: Sunny Side of the Alps (2014) . Voldoet met 37 minuutjes niet aan de criteria voor deze challenge. Maar mocht iemand dit land ook nog af willen vinken: deze eveneens niet heel erg boeiende en vrij eentonige docu over Sloveense skiërs en snowboarders die verzot zijn op gevaarlijke afdelingen en maffe stunts is te zien op Netflix. Mooie plaatjes in de sneeuw, dat wel. 2,5*.

Movie World Challenge. Neen, het heeft niet dezelfde aantrekkingskracht als de horror challenge voor me, maar ik kon het toch niet laten om bij het kiezen van een film dit in mijn achterhoofd te houden. Dus selecteerde ik bewust op mijn Plex de landen-lijst als criteria en koos ik vandaag als eerste voor ... Mexico

1. La Misma Luna (2007)

109 minuten

Land : Mexico

Categorie 12. Latijns-Amerika: van Mexico tot Argentinië

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2

https://revista.drclas.harvard.edu/files/2023/03/La-Misma-Luna-Carlitos-and-Rosario.jpeg

Mooie, ontroerende en ook wel een beetje een zoetsappige film. Toch een gepaste keuze om mee te beginnen. Ook al is het soms wat onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig. Een telefooncel zoeken in L.A. lijkt me toch een schier onmogelijke taak. Het einde zie je ook van mijlenver aankomen. Prachtige vertolkingen van Kate del Castillo en zeker Adrian Alonso. Ik moet zeggen dat het moment dat Enrique op de proppen komt het wel een amusantere toon krijgt. Er waren een paar echte grinnikmomenten.

De kop is eraf!

3.5*

2. Matrimonio all'Italiana (1964)

102 minuten

Land : Italië

Categorie 26. De Middellandse Zee: van Portugal tot Griekenland

Voltooide categorieën : 12, 26

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 4

https://assets.mubicdn.net/images/artworks/61584/images-original.png?1621545766

Een leuke mix van komedie en dramatiek. Passend voor een Italiaanse film. Veel gesticuleren, pathetiek en schreeuwerige conversaties. De spaghetti Bolognaise hier thuis smaakte er voortreffelijk bij. Sophia Loren en Marcello Mastroianni zijn een perfect bij elkaar horend acteerkoppel. En die Loren was toch een vurige vamp in die tijd. Zwoele lippen, prachtige ogen en wellustige vormen. Met die vuurrode wilde haardos zag ze er oogverblindend uit. Toch wel een genietbare film.

3*

En we zijn vertrokken. Niet met de rugzak en een rechtlijnige traject van ter land, ter zee en in de lucht zoals de vorige keer in Movie World Challenge maar ditmaal de Deluxe versie. Kris kras met het vliegtuig de wereld rondreizen, inchecken in majesteuze 5 sterren hotels met welness, zwembad, room service ... enfin, je zal het wel zien. Momenteel zit ik nog op het vliegtuig richting Oslo waar mijn eerste film zich afspeelt, we gaan dadelijk landen dus vermeld ik nog vlug de titel van de film en dat is ................….Oeps er ging iets verkeerd. Controleer de verbinding

1. Huan Tu (Film, 2018)
Land: Singapore
Categorie 31: Klein maar fijn (compleet 31)
FTV, 95 minuten
Punten: 2 (totaal 2)

https://image.tmdb.org/t/p/w780/kggZE13OTL7iztfvZruqv6N8FzX.jpg

Een wat aparte film. De bouwvakker Wang verdwijnt op een gegeven moment spoorloos, en een politie-inspecteur gaat op onderzoek uit. Klinkt als de standaardingrediënten van een misdaadthriller, of een noir, maar een rechttoe rechtaan politiethriller is dit niet bepaald. Fraai gefilmd, sfeervol, maar ook vaag - we volgen vooral Wang, die ook z'n nachten doorbrengt in een gamecafé. Maar ik vond het lastig om nou eigenlijk iets zinnigs van het plot te maken - veel slaapproblemen, realiteit en dromen die in elkaar overlopen, de verdwenen bouwvakker die als een orakel vooruitblikt op het toekomstige onderzoek naar zijn verdwijning en in de virtuele wereld belandt. Erg Twin Peaks allemaal. Verder ook nog wat sociaal commentaar over de uitbuiting van de migranten op de Singaporese bouwplaatsen. Fraai gemaakt en ook zeker op een bepaalde manier wel van genoten, maar iets behapbaarders om mee te beginnen was ook wel lekker geweest.

2. 20 Days in Mariupol (2023) - 95 minuten

Land: Oekraïne (nieuw)

Categorie: 2. Bafta’s

Voltooide categorieën: 2, 31

FTV (2): totaal aantal punten = 4

Bron: NPO Start Plus

Enkele beelden uit deze docu waren mij al wel bekend. Maar dan nog maakt dit flinke indruk. Wat een ongekende narigheid krijg je te zien. Rauw, ongecensureerd en behoorlijk 'in your face'. Mstyslav Chernov heeft zijn leven op het spel gezet om de buitenwereld het ware beeld van deze krankzinnige oorlog te laten zien.

20 Days in Mariupol won in 2024 de BAFTA voor Beste Documentaire.

4*

Ik belandde gisteravond een beetje in de lappenmand (nog steeds trouwens), dus ik kon de kick-off niet verzorgen. Gelukkig heeft Oup dat reeds gedaan, en beginnen de registraties een beetje binnen te lopen. De aankondiging heeft echt maar heel kort op de voorpagina gestaan, dus ik verwacht daar eigenlijk geen nieuwkomers van. Dus laat de oudgedienden zich maar lekker gelden! Ziekig als ik ben kan ik natuurlijk wel een paar filmpjes pakken. Ieder nadeel hep ze voordeel.

1. La Ciociara (1960)
Land: Italië
Categorie 1. Academy Awards / Oscars - 100 minuten
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 2

https://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge/3/sophia-loren-in-two-women-1960-original-title-la-ciociara--directed-by-vittorio-de-sica-album.jpg

De aantrekkelijke weduwe Cesira (Loren) is een succesvolle eigenaresse van een kruidenierswinkel in Rome. De Tweede Wereldoorlog woedt en ze vreest voor haar geliefde dochter, de 13-jarige Rosetta, te midden van de dagelijkse bombardementen. Ze reizen naar het dorp waar Cesira is geboren, waar ze gelooft dat ze veiliger zullen zijn. Ze zijn gelukkig op deze plek, zelfs als het voedsel op begint te raken. Een jonge intellectueel, Michele (Belmondo), wordt verliefd op Cesira, maar die is te veel bezig met overleven en het welzijn van haar dochter om zijn schuchtere avances te beantwoorden. Als de geallieerden oprukken, besluit Cesira terug te keren naar Rome en om toch uiteindelijk de verschrikkingen van de oorlog te trotseren.

Sophia Loren ging er in 1962 voor deze film met de prijs voor Beste actrice bij de Oscars, de BAFTA’s en op Cannes vandoor. Daarmee schreef ze geschiedenis, want het was de eerste keer dat een Oscar voor acteerwerk werd toegekend aan een niet Engelstalige film. Het op een roman van Alberto Moravia gebaseerde ‘La Ciociara’ werd geregisseerd door Vittorio De Sica, die in de jaren ’40 en ’50 neorealistische meesterwerkjes als Ladri di Biciclette (1948) en Umberto D. (1952) afleverde. Dat niveau haalt hij hier wat mij betreft niet helemaal, maar dat is nauwelijks een schande. De meester is zijn vakmanschap overigens niet verleerd, wat hij met name in de sterke tweede helft van de film laat zien.

https://assets.mubicdn.net/images/artworks/554776/images-original.png?1686642738

Hoewel opgeleid als historicus, had ik nog nooit van de massaverkrachtingen van het Marocchinate gehoord. Vreselijke daden. Laat het maar aan de Sica over om het menselijke drama van zulke oorlogsverschrikkingen op een indrukwekkende manier te verfilmen. Loren gaf met deze Oscarwinnende performance de eveneens genomineerde Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany’s het nakijken. Wat mij betreft heeft ze terecht gewonnen.

4*

- - - - - - - -

2. Hunger (2008)
Land: Ierland / Verenigd Koninkrijk
Categorie 2. BAFTAs - 96 minuten
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 4

https://cdn.filmtotaal.nl/images/original/14393-hunger.jpg

Hunger gaat over de laatste zes weken uit het leven van de Ierse hongerstaker Bobby Sands. Het verhaal vertelt de gebeurtenissen aan het eind van The Troubles in 1981, toen 500 Ierse republikeinen in Noord-Ierse gevangenissen in hongerstaking gingen om erkenning als politieke gevangenen af te dwingen, waarbij tien van hen de hongerdood stierven. Sands zat in 1981 in de beruchte H-blokken van de Maze-gevangenis in Noord-Ierland. De politieke gevangenen kwamen hiermee eveneens in opstand tegen de barre omstandigheden in de gevangenis.

Hunger ligt vanaf het zien van Shame in 2011 al op de kijkstapel, maar terwijl ook Steve McQueens volgende films 12 years a Slave (2013) en Widows (2018) direct bekeken werden, bleef deze een beetje liggen on onduidelijke redenen. Hetzelfde gebeurde vervolgens met het bejubelde Small Axe (2020) en wat lauwer ontvangen Blitz (2024). Wellicht mijn favoriete element van dit soort challenges is dat ze me uitnodigen om bij iedere categorie even kritisch te kijken naar wat ik nu ècht het liefste (of hoognodig!) wil zien dat daar goed bij past. In het geval van de BAFTAs was die keuze heel snel gemaakt toen ik Hunger tegenkwam in de lijst met BAFTA nominaties. En anders had ik hem wellicht voor de categorie Cannes gekeken, waar McQueen een Gouden Camera in ontvangst mocht nemen voor dit fenomenale debuut.

https://i.guim.co.uk/img/media/02f03f16eb3989c8c04bb58c67b30003716d38b0/0_77_3504_2102/master/3504.jpg?width=1200&quality=85&auto=format&fit=max&s=fd08401f964326e5162afb0b6b9c2cc5

Maar wat een vreselijke film. Naar. En vies! Mensen met een zwakke maag kunnen Hunger wellicht beter mijden… Toch ben ik blij dat ik dit indrukwekkende staaltje cinema eindelijk gezien heb. McQueen toont zich een meester in de montage en de kracht van beeld, en Fassbender speelt de pannen van het dak. De long take met de door Liam Cunningham gespeelde priester die hoopt Bobby Sands op andere gedachten te brengen, kan niet anders dan respect afdwingen. De film als geheel, hoewel niet persé aangenaam om te zien, doet dat zondermeer ook.

4,1*

- - - - - - - - - - -

3. La Pianiste (2001)
Land: Oostenrijk
Categorie 3. Cannes - 131 minuten
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 6

https://cdn.filmtotaal.nl/images/original/7992-la-pianiste.jpg

Erika Kohut is een veertigjarige pianolerares die met haar moeder samenwoont in een appartement in Wenen. De twee hebben een haat-liefde verhouding en vliegen elkaar voortdurend in de haren. Erika's leven lijkt net zo strak georganiseerd als een compositie van Bach, maar in werkelijkheid leidt ze een dubbelbestaan. Achter haar onbewogen uiterlijk gaan gecompliceerde emoties schuil, waaraan zij alleen 's avonds uiting weet te geven in buurten waar ze zich overdag niet zou vertonen. Als een bezoeker van een van Erika's pianorecitals verliefd op haar wordt, schrijft hij zich in op het conservatorium om in haar buurt te kunnen zijn. De veel jongere Walter is echter niet voorbereid op Erika's masochistische verlangens en ingewikkelde persoonlijkheid. Er ontstaat een gevaarlijk spel waarin ze hem uitnodigt in haar fantasieën. Hoe zal hij reageren; hoe heeft seks macht over onze andere vermogens?

Nog eentje die al langer op de kijklijst staat dan ik een account heb op MovieMeter. Haneke kan ik over het algemeen waarderen, al heeft hij ook enkele zesjes gescoord. Maar vooral 3,5*, 4* en voor Amour zelfs 4,5*. La Pianiste is mijn tiende film van deze bijzondere filmmaker die afgelopen maart 83 is geworden. Ik was na mijn bewondering voor Amour wat huiverig voor het wat lauwer ontvangen Happy End (2017), en ik schrik er zowat van dat die film alweer bijna 8 jaar oud is. Maar zoals het er nu uitziet zou het zomaar kunnen dat die titel de laatste film laatste film van Haneke zal blijken. Maar je weet nooit.

https://www.europeanfilmawards.eu/wp-content/uploads/2024/09/pic_1501593032_c8fc984556dc8236dd98748f01b3bff2.webp

Haneke won met La Pianiste in Cannes de Grand Prix, en hoofdrolspelers Huppert en Magimel mochten beiden de prijs voor beste acteur in ontvangst nemen. Ik had beter moeten weten bij deze filmmaker, maar ik dacht dat La Pianiste een simpeler film was over een verboden relatie tussen docent en student. Dat Huppert’s rol als Erika zo complex was, had ik niet vermoed. Mijn verrassing was dan ook groot toen ze in een groezelig sekshol porno ging kijken op zo’n plek waar je muntjes in een automaat gooit en dan een scène kan kiezen (je moest wat als muziekdocent voor Pornhub een ding werd), terwijl ze gulzig snuift aan een volgespoten tissue die ze wellustig uit het prullenbakje graait. Iew! Later bespiedt ze een stel in een auto dat vol passie van bil gaat, en nog voordat je je af hebt kunnen vragen wat ze gaat doen, gaat Huppert door de knieën om leunend tegen de auto te hurkplassen, terwijl de tranen over haar wangen lopen. Owkee...? En vlot daarna is ze weer de strenge muziekdocent waarvan je je amper voor kunt stellen dat er seksueel verlangen inzit. Fascinerend. Beware the quiet ones, for they are the most perverted... Uiteraard maken dit soort uitspattingen nog geen psychologisch gelaagd karakter, maar daar zorgt Haneke met de dialogen wel voor.

La Pianiste is absoluut niet voor iedereen, zoals de meeste van Michael Haneke’s films. Maar ik vond het een bijzonder sterk geacteerde psychologische studie van een regisseur die precies weet wat hij doet. Of je dat ook kunt waarderen zal van de kijker afhangen. Ik zat redelijk aan het scherm gekluisterd. Dat ik klassieke muziek wel kan waarderen scheelde wellicht ook.

4,2*

Vandaag begin ik ook, ben benieuwd naar jullie registraties. Iedereen veel kijkplezier!

4. The Room Next Door (2024)

Land: Spanje

Categorie 4. Venice Film Festival - 110 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 8

https://www.lab111.nl/wp-content/uploads/2024/12/banner-ing-stanza.jpg

Ingrid (Julianne Moore) en Martha (Tilda Swinton) waren goede vriendinnen in hun jeugd, toen ze samen bij hetzelfde tijdschrift werkten. Ingrid werd een gevierd auteur terwijl Martha oorlogsverslaggeefster werd. Hierna verloren ze elkaar door de omstandigheden van het leven wat uit het oog. Na jaren geen contact te hebben gehad, ontmoeten ze elkaar weer in een extreme, maar vreemd genoeg ook vertederende situatie. Al snel worden de herinneringen opgehaald.

The Room Next Door is mijn veertiende film van Pedro Almodóvar. Het spreekt misschien voor zich dat ik me daarmee tot de liefhebbers van de Spaanse filmmaker reken. Toegegeven, zijn laatste film Extraña Forma de Vida (Film, 2023) kon me niet heel erg bekoren, maar ik tel zeven 4* waarderingen onder de films die ik zag, en dan nog een handvol 3,5*. Zesjes zijn zeldzaam tussen Pedro en mij, maar ze zijn er wel. Gelukkig hoort deze film daar niet bij. Vanaf de openingsscène zoog de oude meester (75 is hij alweer) me meteen het verhaal in van zijn eerste Engelstalige film. Dat hij kan rekenen op fenomenale actrices als Swinton en Moore helpt daar natuurlijk flink bij. Onvoorstelbaar dat Moore 60 is...

https://www.broadway.org.uk/sites/default/files/styles/banner_crop/public/2024-09/TRND-banner.png?h=b0beab5b&itok=NwrCYP4X

Edelkitsch. Arthousesoap. Almodóvar wil nog wel eens dat soort labels toebedeeld krijgen, en ik moet zeggen dat ik ze best snap. Ik zou het zelf geen pretenties noemen, maar de filmmaker is bepaalde niet vies van een fikse stilering, de nodige operaschwung. Lekkere felle kleuren. Je hoeft een shot als dit maar te zien, en een beetje filmkenner hoeft geen moment te twijfelen van wiens hand de film is. Zelf moest ik even wennen aan zijn stijl als beginnend filmliefhebber, maar dat duurde niet lang. Ook nu heb ik me lekker laten onderdompelen in de muziek, de beeldvoering en de acteerprestaties. Ja, de film is overduidelijk arty, en is dat zonder gêne. Als dat je ding niet is, of eerdere Almodóvars lagen je niet, dan zal The Room Next Door je waarschijnlijk niet van gedachten doen veranderen.

https://i.ibb.co/d01kYDv1/image.png

Het lijkt alsof Almodóvar nu hij een gevorderde leeftijd heeft bereikt, begonnen is met terugkijken. Dat idee had ik vier jaar geleden al sterk Dolor y Gloria (2019), wat voelde als een terugkijken op zijn eigen carrière. The Room Next Door mijmert zowel terug als vooruit, contemplerend over het onvermijdelijke waar de meesten van ons liever niet aan denken… En Almodóvar vindt daar een vorm van schoonheid en berusting in. Deze Gouden Leeuw winnaar is niet zijn beste film, maar de Maestro van het Melodrama stelt geenszins teleur.

Laten we hopen dat de Pedro nog een lange tijd bij ons is, en in die tijd frequent met een film van zich laat horen.

3,8*

Ik raad aan:

-Frame by Frame (2015)

-Syngué Sabour, Pierre de Patience (2012)

-Osama (2003)

Als ik moet helpen iets te vinden, let me know. Ik moet zelf ook op zoek, ik wil dit jaar weer iets nieuws zien uit dit land.

2. Údolí Vcel (Film, 1968)
Land: Tsjechoslowakije
Categorie 30: Voormalige landen (compleet 30-31)
FTV, 97 minuten
Punten: 2 (totaal 4)

https://image.tmdb.org/t/p/w780/8YkY17aORYhjYpjNOv9jcLR9z5P.jpg

Dit is gemaakt rond de Praagse Lente, maar voelt toch wat anders aan dan de Tsjechische new wave die ik eerder gezien heb. The Valley of the Bees is een vrij serieus historisch drama dat speelt in de Middeleeuwen, met veel religieuze thema's. Tiener Ondrej wordt min of meer uit huis geschopt als zijn vader een behoorlijke jonge vrouw aan de haak slaat, en komt in een religieuze orde terecht - de Teutoonse Orde, voor de geschiedenisnerds wellicht bekend van de kruistochten. Hoe dan ook, de film is een sfeervolle, maar ook trage meditatie over het leven van Ondrej - hoe hij in de Orde bevriend raakt met Armin, en hoe zijn geloof evolueert van nauwelijks gelovig, tot streng gelovig, tot zondig als hij terugkomt in zijn oude stadje waar zijn voormalige stiefmoeder hem verleidt, en ze ook Armin tot zonde proberen te drijven. Het voelt best wel Bergman-achtig aan, vooral the Seventh Seal. Maker Frantisek Vlacil heeft ook Marketa Lazarova geregisseerd die al jaren op mijn watchlist staat, en schijnbaar is deze film ook deels een voortvloeisel daarvan doordat middeleeuwse sets hergebruikt moesten worden. Hoe dan ook, de kwaliteit zie ik er wel aan af, maar het is ondanks de narigheden die af en toe voorbijkomen ook zeker trage, zware, meditatieve kost. 3.5*

Stiekeme dodo! die komt van mijn lijstje

Maar Marketa Lazarova moet je echt een keer tijd voor maken wanneer je de rust in de kop heb voor een lange film. Erg sterk.

Haha, ik heb 'm serieus niet van jou gejat . Great minds think alike dan maar.

En ja, het is ook vooral de lengte die me vaak heeft tegengehouden om Marketa Lazarova te kijken. Ooit gaat het er van komen!

01. Gojira -1.0 (Film, 2023)

Land: Japan

Categorie: 01. Academy Awards / Oscars

Speelduur: 124 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 2

https://image.tmdb.org/t/p/w780/bWIIWhnaoWx3FTVXv6GkYDv3djL.jpg

Japan, na de Tweede Wereldoorlog. Door de vele gevechten is er weinig over van het land. Tot overmaat van ramp krijgen de inwoners van Japan te maken met een nieuwe terreur: het grote monster Godzilla. Zal het verwoeste volk in staat zijn om te overleven tijdens de meest wanhopige situatie in de geschiedenis van Japan?

Zo... ik trap af met deze Japanse film. Hij stond al langer op mijn lijstje en kon 'm nu mooi kijken voor deze challenge. Deze Japanse versie van Godzilla vond ik oké. Het draait hier niet alleen om het monster, maar er is ook meer diepgang bij de personages. Toch vond ik sommige stukken een beetje langdradig. De special effects waren dan wel weer meer dan oké. Toch een ietwat kleine teleurstelling hier. 🫣

Beoordeling: 3,0*

5. Dahomey (2024)

Land: Frankrijk / Senegal / Benin

Categorie 5. Berlijn Film Festival - 68 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 10

https://picl.nl/_next/image?url=https%3A%2F%2Fstorage.googleapis.com%2Fpicl-prod-cms-assets%2FDahomey_st_1_jpg_sd_low_ddb511b52b%2FDahomey_st_1_jpg_sd_low_ddb511b52b.jpg&w=1920&q=75

"In de 19e eeuw zijn honderden historische en culturele kunstvoorwerpen uit het West-Afrikaanse koninkrijk Dahomey geplunderd door Franse koloniale troepen. In november 2021 staan 26 van die schatten op het punt om Parijs te verlaten en terug te keren naar hun land van herkomst, de huidige Republiek Benin. Maar hoe moet je je verhouden ten opzichte van de schatten van je voorouders, in een land dat tijdens hun afwezigheid zo is veranderd? De studenten van Benin gaan het gesprek aan en proberen het verleden een plek in het heden te geven."

Als niet-praktiserende historicus die geïnteresseerd is in kunst en de koloniale erfenis, was ik erg benieuwd naar wat Mati Diop hier over te zeggen had, en misschien nog wel meer naar hoe ze dat ging zeggen. Met het bejubelde Atlantique (2019) liet Diop al zien geen standaard filmmaker te zijn, maar iemand met een duidelijke eigen stem en stijl. Niet bevreesd om af te wijken van narratief veilige paden voor het grote publiek.

https://www.cinemaritcs.be/wp-content/uploads/2024/12/Dahomey_Still_8.jpg

De kunstschatten van een land zijn een onlosmakelijk onderdeel van diens geschiedenis, maar ook een bindende factor in de culturele identiteit. En dat is een van de dingen die Diop's film op artistieke wijze onderstreept. Dahomey is eerder poëtisch dan prekend, al blijft het onvermijdelijk een beetje een intellectuele exercitie die wellicht weinig verder rijkt dan het publiek dat zich reeds bij deze kwesties betrokken voelt. Maar hopelijk heb ik dat mis; ik kan me ook voorstellen dat iemand opeens nieuwe inzichten krijgt wanneer diegene ziet wat de terugkeer van deze historische artefacten met studenten in het huidige Benin doet, en de discussie die het teweeg brengt.

Van de 7000 geroofde objecten zien we er in deze film 26 teruggaan naar de rechtmatige erfgenamen: het land van herkomst. Wat mij betreft gaat alles terug, en daar hoeven geen comités jaren over te vergaderen, als er een stabiele situatie is en een veilige overdracht kan worden gegarandeerd. Diop's film duurt met 68 minuten niet lang, maar kan zelfs met die speelduur een zit zijn, als bovenstaande je niet prikkelt om hem te gaan zien.

Diop won afgelopen editie van het filmfestival van Berlijn de Gouden Beer met Dahomey.

3,9*

Check, die tweede staat al op de lijst

3. Hive (2021) - 84 minuten

Land: Kosovo (nieuw)

Categorie: 28. Joegoslavië/Balkan

Voltooide categorieën: 2, 28, 31

FTV (2): totaal aantal punten = 6

Bron: online

Alleraardigste film uit Kosovo. De man van Fahrije is spoorloos sinds de oorlog. Ze doet pogingen om haar leven opnieuw op te bouwen, maar krijgt de nodige tegenwerking van de weinig vooruitstrevende bewoners van haar dorp.

Toch slaagt ze erin om haar handeltje in ajvar (nog even opgezocht wat dat nou precies is: een smaakmaker die hoofdzakelijk bestaat uit geroosterde rode paprika, aubergine, zout, plantaardige olie en specerijen) aardig op poten te zetten.

Ik was niet helemaal mee met deze prent. Daarvoor was het acteerwerk net iets te vlak en het tempo te kabbelend. Maar zeker leuk om eens gezien te hebben!

Ruime 3*

Ga ik op mijn beurt zeer binnenkort eens Valley of the Bees kijken (die al erg lang op mijn lijst staat).

02. Under the Shadow (Film, 2016)

Land: Verenigd Koninkrijk / Jordanië / Qatar / Iran

Categorie: 02. Bafta's

Gekeken categorieën: 1, 2

Speelduur: 84 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 4

https://image.tmdb.org/t/p/w780/ZxvwJew62hZOHXzGvQQ18WL4zQ.jpg

Teheran, 1988. Gedurende de oorlog tussen Iran en Irak leeft Shideh te midden van de chaos. Ze is beschuldigd van subversie en staat op de zwarte lijst van de medische universiteit. Bovendien staat ze alleen voor de zorg van dochter Dorsa doordat haar man als dokter werkt in de oorlog. Wanneer een raket hun flatgebouw raakt, maar niet explodeert, wordt Dorsa ziek. Shideh hoort van een bijgelovige buurman dat de onontplofte raket vervloekt is.

Mja... wel een oke filmpje. Dacht alleen dat ik een spannende horrorfilm zou krijgen, maar dat viel dus reuze mee. Zitten wel een aantal redelijke stukken in, dus heb mij er wel mee vermaakt.

Wel al films gekeken maar registreren is altijd wel wat lastiger, als je vrij ben. Maar he tis me gelukt om een gaatje te vinden. Dus we zijn nu officieel begonnen. Doe het lekker overzichtelijk door gewoon op volgorde te beginnen!

01. 7 Faces of Dr. Lao (1964)

Land: VS.

Categorie: 01. Academy Awards / Oscars

Speelduur: 100 minuten

Waardering 2,5*

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 2

https://reel-librarians.com/wp-content/uploads/2014/11/7facesangela-8-e1550101305293.jpg

Een curiositeit die de moeite waard was om te kijken! Oftewel een enigszins eigenzinnig ,maar sentimenteel moraliteitsverhaal waar men met 7 mythen (christelijke traditie of niet?) en een paar lompe Hollywoodstereotypen een ambitieuze mix van fantasie en komedie probeert te tonen. Het tempo is echter traag, de humor gedeeltelijk flauw en bepaalde elementen (met name de vertolking van Dr. Lao) zijn niet goed verouderd. Maar een film waarin een hitsige scene zit waar een faun de lust van een preutse lerares opwekt, en een slang met snor die zijn menselijke gelijkenis vertelt dat de man het meest onvolmaakte wezen is dat hij ooit heeft gezien, heeft het zeker zo zijn momenten. Sommige visuele effecten, zoals het stop-motionmonster van Loch Ness, houden ook verrassend goed stand. Gelijke delen geweldig maf en ouderwets.

02. Kneecap (2024)

Land: Ierland

Categorie: 02. Bafta’s

Speelduur: 105 minuten

Waardering 3,5*

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 2 + 2 = 4

https://borrowingtape.com/wp-content/uploads/2024/08/Kneecap-2024-1.jpg Biografische films over artiesten zijn meestal een terugblik op een carrière. Als tenminste de artiest in kwestie relatieve bekendheid heeft verworven. Echter deze biografische vertelling gaat over het ontstaan van de band Kneecap. Een hiphop-band die bestaat uit Móglaí Bap (ook wel: Naoise), Mo Chara (ook wel: Liam Óg) en Dj Próvai (ook wel: JJ) en die tot voor het uitbrengen van deze film eigenlijk alleen in Noord-Ierland bekendheid bezat.

De film zelf doet eigenlijk veelal hetzelfde als elke andere muziek-biopic. Het is hier het bekende verhaal van de opkomst van een Ierse groep. Twee jongens uit een moeilijke buurt en een muziekleraar vinden elkaar in hiphop mede doordat de Ierse taal onder vuur ligt. Dit anarchistische trio uit Belfast wordt het onwaarschijnlijke boegbeeld van een burgerrechtenbeweging die de moedertaal wil redden. Die culturele strijd, de humor, overmatig drugsgebruik en een energieke montage maken van deze film net wat meer, dan de standaard. Dat en de bereidheid om het visueel iets vreemder te doen (zoals een klei-animatie). Muziek van The Prodigy, Bicep , Fontaines DC Orbital en nummers van Kneecap zelf maken de film op smaak. Erg leuk, rebels en onbeschaamd zichzelf!