The Shining (1980)

De sfeer zat er al meteen in dankzij Danny met zijn visioenen en de horrorsfeer werd maar beter en beter. De spanning die tot een enorme climax werd opgebouwd in een relatief grote en lichte setting is erg intens. Vooral van de tweelingzusjes kreeg ik ontzettend te kriebels. Daarnaast vond ik de overgangen van de scenes (door tijdssprongen te maken)) erg prettig, dit kan een hoop 'opvul' scenes voorkomen wat geen overbodige luxe is bij deze speelduur (ik heb de lange versie gekeken).

Ondanks de enorme spanning die dit voor mij toch een zeer sterke film maakt heb ik toch niet het gevoel dat ik zojuist een echte topfilm gezien heb. Een duidelijke reden hiervoor heb ik eigenlijk niet, het is slechts een gevoel achteraf. Shelley Duvall vond ik wel duidelijk een zwakte, haar rol vond ik voornamelijk vervelend.

Ondanks deze negatieve punten geef ik de film toch vier sterren, voor de spanning die het met zich meebracht. Dit is toch een zeer belangrijk aspect van een horror en beter ga ik het deze challenge niet zien ben ik bang. Wel heb ik besloten om maar even een tijdje te wachten met de volgende Kubrick, het zou namelijk zomaar een 'leeftijdsdingetje' kunnen zijn.

Minder eng dan verwacht, maar wat een meesterwerk qua cinematografie!

The Shining

De film komt erg traag op gang, maar het eerste halfuur dacht ik wel van dit is wel een interessante plaats voor een horror/thriller. Spijtig genoeg zakt de film echt weg, tot de laatste 20 minuten. De doolhofscène is goed geregisseerd met een uitstekende Jack Nicholson. Duvall is echt erg slecht, Danny Lloyd vind ik matig en hierdoor had ik ook maar weinig sympathie voor de 'slachtoffers'.

Als dit dan zogezegd de engste film aller tijden is, welke film ga ik dan wel eng vinden?

2,5* voor Jack Nicholson

. Dit is psychologische horror, waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurt en waar de horror zich grotendeels in de hoofden van de hoofdrolspelers afspeelt. Maar Kubrick weet, onder anderen door middel van prachtige fotografie en revolutionair gebruik van de steadicam, een onderhuidse spanning te creëren en op te bouwen tot ondraaglijke proporties. Als kijker weet je dat er iets gruwelijks staat te gebeuren en dat het op ieder moment los kan barsten, maar Kubrick stelt dat moment uit tot de legendarische finale. The Shining is mijn beste argument in de oeverloze discussie over de vraag of een film beter kan zijn dan een boek. Het antwoord is duidelijk: nee, omdat het een andere kunstvorm is. Je kunt een schilderij van Mondriaan toch ook niet vergelijken met een foto van Vivian Maier? Het boek The Shining van Stephen King, waarop dit is gebaseerd, is een meesterwerk. De film van Stanley Kubrick is ook een meesterwerk, maar omdat film een ander medium is, bracht Kubrick een aantal veranderingen aan in het scenario die ik hier overigens niet ga benoemen. Ik raad je aan om zelf de film te kijken en het boek te lezen, ze zijn allebei absoluut de moeite waard.

De film betreft een gezin, bestaande uit schrijver met een writer’s block Jack Torrance [Jack Nicholson], zijn vrouw Wendy [Shelley Duvall] en hun zoontje Danny [Danny Lloyd], die gedurende de wintermaanden het dagelijks onderhoud van een afgelegen en ingesneeuwd hotel op zich nemen, in de hoop dat Jack zich zo kan richten op zijn nieuwe boek. De eigenaar vertelt weliswaar dat het hotel gebouwd is op een oude Indiaanse begraafplaats [een belangrijk element in het boek], maar belangrijker is het verhaal van een eerdere opzichter van het hotel, die in zijn isolement tot waanzin werd gedreven, zijn vrouw en dochters in stukjes hakte en vervolgens zelfmoord pleegde. Dit schrikt de familie Torrance niet af, het intrigeert ze juist! Maar Tony – ‘het kleine jongetje dat in mijn mond woont’, aldus Danny – waarschuwt Danny en laat hem gruwelijke beelden zien die Danny niet goed kan plaatsen. Een gesprek met Halloran [Scatman Crothers], de kok van het hotel die dezelfde bijzondere gave heeft , probeert hem gerust te stellen maar wanneer Danny vraagt naar Room 237, blijkt dat het hotel wel degelijk duistere geheimen te verbergen heeft en dat de Torrances zichzelf in gevaar brengen.

Kubrick liet zijn cameramensen een grote hoeveelheid verschillende lenzen gebruiken, waardoor veel shots er licht vervormd uitzien. Dat heeft een vervreemdend en benauwend effect dat je steeds doet afvragen of wat we zien wel de werkelijkheid is, of dat het hallucunaties of waanbeelden zijn. De film is een technische triomf, met prachtige sets, wondermooie belichting en een uiterst effectief gebruik van de steadicam, die drie jaar eerder zijn intrede in Hollywood deed in de eerste Rocky. De scène waarin Danny op een driewielertje door het hotel richting de myserieuze kamer 237 rijdt is één van de beroemdste shots uit de film, omdat zo’n shot tot dan toe technisch simpelweg onmogelijk was. Nicholson geeft een vertolking weg die veel critici omschrijven als ‘verontrustend’, omdat de waanzin in zijn ogen volstrekt overtuigend is, vooral in het geniale shot waarin Kubrick Nicholson vanaf de grond filmt terwijl Nicholson, opgesloten in een koelcel, zijn vrouw probeert over te halen hem te laten gaan. Duvall kreeg het zwaar te verduren en Kubricks veeleisende houding ten opzichte van haar bracht haar aan de rand van waanzin, maar – zoals Duvall niet veel later zou erkennen – het levert een haast onmogelijk ingeleefde vertolking op die nimmer meer is geëvenaard. Danny Lloyd, die uitstekend kon opschieten met Kubrick en het hele proces als een spel zag en derhalve altijd bereid was om nog een take te doen, geeft één van de beste kindervertolkingen ooit weg. Hij houdt zich moeiteloos staande tussen het acteergeweld van Nicholson en Duvall. De slagroom op de ijstaart is de effectieve muzikale score, van de opening – een duistere variant op de Latijnse hymne ‘Dies Irae’ – tot de dromerige, melancholieke klanken van “Midnight, The Stars And You”, gezongen door Al Bowlly. De rest van de score bestaat meer uit muzikale geluidseffecten die je nekharen overeind doen staan en dit maken tot een gruwelrit die zijn gelijke nog steeds niet kent!

Dit is en blijft ook bij een herziening een briljante film! Natuurlijk wel de directors cut met een extra half uur! Niet alleen Jack is op zijn hoogtepunt hier maar de hele setting in het hotel is heerlijk en creepy! Daarbij komt ook nog eens het feit dat Stanley Kubrick de regisseur is van deze film en alles tot in de perfectie wou uitwerken, zelfs als dit 100 takes in beslag nam! Samen met Psycho van Alfred Hitchcock het betere thriller/horror werk in de filmgeschiedenis, veel films vandaag de dag proberen hier mee te concurreren maar falen in de meeste gevallen. Een film is niet goed door goede special effects, een film is goed als het je van begin tot einde grijpt en de sfeer die gecreëerd wordt in de film je het gevoel geeft als of je er middenin zit. Deze film is close to perfection! Over een maandje komt deze classic terug in de bios en daar probeer ik zeker bij te zijn!

4,5 sterren die ik hier eerder aan gaf, blijven vanzelfsprekend staan waar ze staan.

Ik had deze klassieker nog nooit gezien, dus de kans met de speciale vertoning deze avond gegrepen om hem dan toch eens - en gelijk in de bios - te zien. Ik hou normaal niet zo van oudere films (mijn 'verlangen' qua verhaal en montage zijn natuurlijk door alle hedendaagse films compleet veranderd), maar ik wilde hem toch een kans geven.

Helaas bleek mijn voorgevoel toch enigszins uit te komen. Je merkte wel dat het een oudje was.
Het verhaal kwam moeizaam op gang en stelde in de kern niet heel veel voor. Aanvankelijk vond ik het jammer dat ze de 25 minuten korter durende Europese versie vertoonden (je wilt toch liever het origineel zien), maar achteraf gezien konden er nog wel 25 minuten af; de vaart mocht er in het begin en in het middenstuk wel iets meer in. Pas in het laatste halfuur werd het echt leuk.
Er zaten ook wat scènes in die misschien het doordraaien wel aandikten, maar eigenlijk nergens op sloegen - of ik moet iets van symboliek gemist hebben (bijvoorbeeld dat Weendy iemand in een onesie in een kamer zag).
De soundtrack dan... erg oubollig en vaak veel te aanwezig. Alsof ze geforceerd iets dat niet eng was, eng wilden laten lijken. Dat lukte helaas niet; het leek zo juist overdreven.

Waren er dan geen pluspunten? Jawel, hoor. De cinematografie was erg goed, vooral voor de tijd. Ook het acteerwerk van Jack was erg overtuigend. Dat van Ween-dy trouwens niet, die kon de halve film alleen maar janken. Oh, toch weer een minpunt. Nog een pluspunt zou zijn dat ik ondanks alles over de hele linie de sfeer toch wel goed vond - het was leuk om te zien hoe Jack steeds verder doordraaide, en je wilde toch weten hoe het afliep.

Slechte ondertiteling trouwens onder deze versie vanavond. Mijn hoofd explodeerde zowat door de grote hoeveelheden uitroeptekens. Ook werden normale zinnen vaak over drie ondertitels verspreid; de ondertitelaar werd blijkbaar per titel betaald.

Al met al blijven er toch niet heel veel pluspunten over. Voor de tijd en objectief gezien was het misschien goed, maar in mijn persoonlijke oordeel kom ik helaas niet hoger dan een 5,5/10. De film bevat zeker goede ingrediënten, maar zou wel een nieuw likje verf kunnen gebruiken. Waarschijnlijk kom ik met een modernere soundtrack al twee punten hoger uit.

“All work and no play makes Jack a dull boy.”

The Shining blijft één van de beste horrorfilms. Wat de film zo goed maakt is de mysterieuze en ijzingwekkende sfeer die er al gelijk in het begin van de film hangt. De lange beginshot van Kubrick is adembenemend en samen met de muziek zorgt het gelijk voor een gevoel van naderend onheil. De muziek is sowieso fantastisch, en tilt de film zelfs naar een hoger niveau.

Het camerawerk van Kubrick is sowieso geweldig (de camera die Danny volgt wanneer hij door het hotel fiets blijft een huzarenstukje). Nicholson is fenomenaal en weet de gekte van Jack goed over te laten komen. Ook Duvall is erg sterk als labiele vrouw die steeds eenzamer wordt in dat grote verlaten hotel, en Lloyd is voor een kindacteur echt waanzinnig goed. The Shining moet het niet hebben van veel schrikmomenten, maar het is vooral de sfeer en de toename van de gekte en paranoia die de film zo sterk maakt. Met de magistrale laatste 20 minuten als kers op de taart.

Wanneer je Stanley Kubrick achter de schermen hebt staan, dan weet je dat je geen doordeweekse ‘normale’ film voorgeschoteld krijgt. Ook ‘The shining’ – vreemd dat die steeds door de mazen van het net is geglipt – past binnen dat rijtje. Hitchcock wordt – mede door de verschillende producties die hij maakte in het genre – the master of suspence genoemd, maar wat ik gisteren zag van Kubrick moet daar alles behalve voor onderdoen, integendeel zelfs.

The shining is een vreemde thriller-psychologische film. Verhaaltechnisch was ik niet altijd helemaal mee. Verklaringen of ideeën over de hallucinaties of dromen heb ik niet. Misschien is het wat te wijten aan de kortere (Europese) filmduur dat ik het minder samenhangend vond. Tegelijk zijn de hallucinaties één van de sterke punten van The shining. Het geeft de film een zeer beklemmende ondertoon. De metamorfose van Jack Torrance is huiveringwekkend. Jack Nicholson kwijt zich zo subliem van zijn taak dat het echt beangstigend werd. Wat een performance (en mimiek) kan die man neerzetten! Zijn grimas en blik waren des duivels. Hij leek er geen enkele moeite mee te hebben…

De gehele film straalt een sfeer van onheil uit. Het begint al bij de begingeneriek waarbij Jack’s auto vanuit de lucht gevolgd wordt in het desolate berglandschap. De ondersteunende muziek onderstreept deze sfeer. Maar ook de rondcrossende driewieler, de tweeling, de stem van Hallorann en eigenlijk het gehele lege hotel gaven creepy gevoelens. De dreigende achtergrondmuziek en –geluiden versterkten dit alleen maar (ik kan het niet genoeg zeggen). Puur kippenvel bij momenten!

Naast de creepy fragmenten is de film eigenlijk in zijn geheel cinematografisch top. Bepaalde shots tillen de film naar een hoog niveau en geven blijk van het talent en de zorgvuldigheid van Kubrick (bvb de achtervolgingsscène van Danny, Jack close-up in de koelcel, enz …

Ook Shelley Duvall was top net als de kleine Danny. Als je weet dat Kubrick bij Duvall tot het uiterste is gegaan om de angst en de emotie zo puur mogelijk te houden, chapeau. Aan de andere kant, waar ligt de grens van het toelaatbare? Dit is geen Bertolucci, maar je kan je toch ook vragen stellen. Desalniettemin mag het resultaat er absoluut zijn!

Er is al veel gezegd over deze klassieker. Ik ben niet bepaald fan van de stijl van Kubrick, al kan ik wel begrijpen waarom veel mensen toch kunnen genieten van zijn films. De film van The Shining verschilt wel iets van het boek dat toch ook een klassieker is. Qua verhaal is het boek zeker beter. Maar Kubrick brengt zeker wat sfeer. Nicholson en Duvall passen in dit geheel, al komen ze voor mij wat te karikaturaal over. De creepy sfeer van het hotel zit dan weer wel goed. Het rammelt hier en daar wat. De overgang van Jack die stilaan gek wordt is niet bepaald uitgewerkt en ook het einde is in het boek toch beter. Toch met voorsprong de beste film van Kubrick.

Ook na deze tweede kijkbeurt kan ik hier helaas geen meesterwerk in terug zien.

Laat ik vooropstellen dat de cinematografie magnifiek is. De film staat bol van geweldige tracking shots. Het is telkens weer genieten wanneer Danny op zijn driewieler door de lange hallen van het hotel fietst. De hallucinaties zijn ook erg sterk uitgebeeld en zijn zonder twijfel mijn favoriete onderdeel van de film. Het sound design is uitmuntend en ik heb zelden zo'n zenuwslopende score gehoord. Het Overlook Hotel is ook nog eens uitermate sfeervol en de perfecte setting voor een film als deze. Dat soort dingen kun je allemaal wel aan Kubrick overlaten, perfectionistisch als hij is.

Waar ik me echter aan stoorde was de karakterontwikkeling, die eigenlijk gewoon amper aanwezig is. Het idee van een hoofdpersoon die vanwege zijn isolement langzaam maar zeker compleet doordraait kan ik zeker waarderen, maar Jack Torrance is van begin af aan al een doorgedraaide kwal waardoor dit principe totaal niet uit de verf komt. Het is een verdomd eendimensionaal karakter zonder enige redeeming quality. Daarnaast legt Jack Nicholson het er veel te dik bovenop wat mij betreft. Zo'n rol is veel meer gebaat bij nuance en subtiliteit. Daar is Nicholson gewoonweg niet de juiste acteur voor met zijn irritante maniertjes. Het karakter van Duvall brengt het er niet veel beter vanaf. Het enige wat zij mag doen is verontwaardigd zijn en de boel bij elkaar krijsen. Wat een ondankbare rol zeg. Van enige chemie tussen die twee personages is ook geen enkele sprake. Eeuwig zonde, want als dat van zulke kwaliteit was als het filmtechnische aspect had The Shining ongetwijfeld tot een van mijn favorieten behoord. Nu blijft die op een magere 3.5* steken.

In 1980 had ik de film een 5 gegeven. Vanavond herzag ik hem (op TV, eerlijk is eerlijk) en wat houdt-ie niet stand na bijna 40 jaar. Veel geschmier, pretentieuze griezelmuziek en beelden. Veel hysterie en ja, geweldige art direction.

In mijn herinnering zie ik alleen maar griezelbeelden voor me, maar nu slechts uitgesponnen scènes en veel would-be gedoe tot en met de achtervolging in het doolhof. De driewieler en natuurlijk de rijers die het ding volgen door de gangen van het hotel blijven klassiek. Maar verder?

Wat jammer, wat jammer. Je moet favoriete films van lang geleden ook niet terug willen zien. Les geleerd.

Aardige film, deze horror klassieker!

Het verhaal komt van mystery/suspense bestseller schrijver Stephen King.

Dat is om te beginnen al een mooi pluspunt, voor mij.

Deze film bevat prachtige shots op mooie sets, die erg op de verbeelding doen inwerken .

Opmerkelijk is ook de begeleiding van valse , monotone muziek daarbij,die zeer intens op de zenuwen werkt.

De altijd even maniakale Jack Nicholson acteert hier vrij doorzichtig . Soms teveel zichzelf ( vooral als hij weer overdreven articuleert) , soms weer bijna lachwekkend serieus, maar weet eenmaal als schizo toch leuk te overtuigen.

Ook leuk om te zien is , hoe deze man drama met humor kan combineren door middel van zijn onmiskenbare mimiek en gevoel voor timing.

Shelley Duvall speelt de lijzige echtgenote, (die emotioneel instabiel is en zich ondergeschikt opstelt naar haar man) en zit daarbij prima in haar rol.

Haar veelvuldige, diep ellendige gejammer schraapt werkelijk door merg en been, en ze schept daarmee verbluffend veel drama, iets wat goed van pas komt als ingrediënt voor deze geslaagde psychologische horror-thriller .

Minpunt vind ik de manier waarop bepaalde (slow-motion) beelden telkens weer herhaald worden , gedurende de film, met name de liftscène.

Slechte truc van regisseur Stanley Kubrick

en ook slecht edit werk.

Al met al een vermakelijke film.

3.5*

5 jaar geleden zag ik deze angstaanjagende, intense film. In die periode 2013-14 heb ik vrijwel alles van de grootmeester gezien en geen enkele film stelde me teleur. Nu, een paar honderd films verder, was het tijd om er weer eens eentje te herzien. Mijn vriendin zou ook meekijken, zij vindt films van voor de jaren '70 niet leuk om te kijken en houdt wel van wat horror. Dus welke Kubrick is dan het meest geschikt om mee te beginnen...?

Ik was destijds totaal omver geblazen na het zien van dit werk. Hoezeer een film ook indruk maakt -- enkele scènes staan op je netvlies, andere vervagen toch weer wat. De meesterlijke opbouw van spanning, de algehele sfeer die de film weet te presenteren en de onnavolgbare verweving van wat surreëel is en wat echt is, maakte deze keer nog veel meer indruk op mij. Ik heb zo'n voorgevoel dat als ik Full Metal Jacket en Eyes Wide Shut ga durven herzien, precies het zelfde gebeurt. Kubrick drukt een stempel op je ziel met zijn cinema. Wat ik zo fantastisch vind aan zijn stijl is dat al zijn films zo uitblinken in het tonen van het absurde en de complexiteit van de mens, het onderzoeken van wat goed en kwaad is, het uitnodigende karakter om de content beter te proberen begrijpen (zaken open laten voor interpretatie).

De drie grootheden in hun vakgebied samengebracht. Voor wie niet weet op wie ik doel: Stephen King, Stanley Kubrick en Jack Nicholson. Die grootheid voel ik echter nergens in deze The Shining. Het boek heb ik nooit gelezen en nu ik de film gezien heb, denk ik ook niet dat ik daar het geduld voor zou kunnen opbrengen (tenzij het zodanig verschilt van de film).

The Shining kent een zeer langdradige aanloop. Het loopt erg stroef en het lukt Kubrick niet om de aandacht vast te houden. Het eerste anderhalf uur wordt tegenwoordig verteld op minder dan een halfuur. Ik kan me niet voorstellen dat dit deel bij een herziening beter wordt. Jack Nicholson zijn personage kent best een voorspelbare evolutie. Vanaf de eerste minuut dat hij in beeld komt, merk je al dat er iets mee scheelt. De evolutie die zijn personage doormaakt is dus eerder klein. Dat Kubrick daar zolang voor nodig heeft, begrijp ik niet. Het maakt dan ook dat het enorm saai wordt. Je merkt ook dat hij dit soort film niet in de vingers heeft. Nu moet ik wel toegeven dat films over getormenteerde zielen mij meestal minder liggen. Het hoefde niet vanzelfsprekend te zijn dat dit ook bij The Shining het geval is, maar het blijkt dus toch geen uitzondering te zijn.

Op het einde komt er dan nog zo'n Psycho-achtige tune (al is die beduidend minder goed) aan op momenten die amper spannend zijn. Dit laatste halfuur mag dan wel het beste zijn wat de film te bieden heeft, het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om hier te geraken. Jack Nicholson acteert niet geweldig, hij overdrijft meermaals. Net zoals Sherry Duvall die in de meeste horrorfilms als eerste zou sterven. Ook Danny Lloyd acteert zwak, om van die Redrum stem nog maar te zwijgen. Misschien was de korte versie iets draaglijker geweest, maar voor de lange versie geef ik 1.5*.

Opnieuw gezien deze week, de reden zal vast wel helder zijn met Doctor Sleep die komende week gaat draaien. Mijn mening van ruim 10 jaar geleden blijft wel staan. Ik vind het een prima film met een lange, maar behoorlijke aanloop en als het eenmaal los gaat wordt het nog best spannend. Jack Nicholson is fantastisch, Shelly Duvall speelt een van de grootste kutrollen ooit in een film. Wat een vreselijk irritante actrice, zeker hier. Dat gegil, de domme opmerkingen, haar ergernis opwekkende hoofd, haar beroerde acteerwerk. Tergend. Het haalde geregeld een hoop charme bij de film weg. Gelukkig zitten er een paar iconische scènes in die de film veel klasse mee geven en die geregeld in andere films over zijn genomen. The Shining is verder wel een tikje overhyped moet ik bekennen. Een meer dan goede film, maar ook weer niet eentje die na het kijken nog weken in mijn hoofd blijft hangen.

Een kleine 4 sterren is het waard. Net als toen.

Nog even opnieuw bekeken voordat ik naar Doctor Sleep ga ?. Misschien wel de meest spannende film die ik ooit gezien hebt, die tweeling lijken ook rechtstreeks uit een nachtmerrie te komen. Ook ontzettend goede acteerprestaties, vooral van Jack Nicholson die langzaamaan steeds gekker wordt (ookal kwam die vanaf het begin al een beetje gek over). De trage opbouw heb ik zelf geen problemen mee, er gebeurt zat en het past ook bij het verhaal. En de soundtrack is ook super, maakt de film nog creepier en dat deuntje blijft altijd in mijn hoofd zitten. Een van mijn favoriete films, er zitten voor mij geen opnoembare minpunten aan, slechts sommige stukjes waren wel verwarrend, zoals het stukje waar een gozer gepijpt word door een vent in een berenpak, wtf? En vet dat er tot vandaag nog getheoretiseerd word over het einde! Persoonlijk denk ik dat het feit dat Jack op die foto stond, betekent dat zijn ziel na elke reincarnatie weer opnieuw bij het hotel terecht komt, waar hij telkens weer dezelfde misdaad begaat, tenslotte vertelde Grady hem ook nog dat Jack altijd opzichter geweest. 5,0!

Een paar dagen verlof tussen oud en nieuw en een moment om films in te halen maar Stanley Kubrick heeft er anders over beslist want ik heb The Shining herbekeken (nieuwe 4K blu ray release met de 144 minuten) en dat was genoeg stof om de vakantie op te vullen. Het is immers een film die verschillende interpretaties en theorieën herbergt. Terwijl iedereen al een lijstje aan het opmaken was met goede voornemens heb ik me dus ondergedompeld in die metafysische reflectie van heden en verleden, bewonderd toegekeken hoe Kubrick langzaam die family meltdown observeerde en ook ik liep verloren in de als labyrint geconstrueerd hotel. Kon ik deze keer bepaalde interpretaties die door velen aan de film worden gegeven als een feit beschouwen ? Want over wat gaat dit nu ? Over de native (Indiaanse) American genocide ? Kubrick wentelt zich met The Shining graag in geheimzinnigheid. Volgens tegenstanders van de film om mist te spuien zodat niemand kan zien dat de film een lege doos is. Wat te denken over die al of niet opzettelijke continuïteitsfoutjes ? Je kan ze allemaal terugvinden op youtube of IMDB maar ik pik er één (1 maar) uit omdat dit toch volgens mij de richting inslaat van bewuste keuze voor een controlefreak als Kubrick nl vb Danny speelt met zijn autootjes, patroon van het tapijt wijzigt nadat de tennisbal bij Danny is aangerold. Hoe zit het nu met die man in het berenpak ? En met de plattegrond van het hotel ? Blijkbaar zou het kantoor van de office manager onmogelijk te betreden zijn ? Dagen en nachten gaan voorbij maar duidelijkheid komt er niet. In de verte hoor ik reeds mensen aftellen. Het jaar 2019 loopt dood maar de geest van The shining is nog springlevend en laat me niet los. Is dit nu een film met 100 deuren en geen enkele exit ?

Fantastische film van Kubrick die niet onderdoet voor twee van zijn andere pareltjes in de vorm van FMJ en ACO. The Shining maakte ooit als film in mijn jeugd een diepte impact op mij, praktisch een litteken met zeker een week slapeloze nachten, ten eerste omdat ik hoog sensitief ben en ten tweeden vanwege de indringende sfeer. Minstens twintig jaar lang had ik praktisch een fobie en peinsde ik er niet over de film te gaan kijken. Inmiddels is het al heel wat jaren geleden dat ik toch op een middag de moed vond om toch eens te proberen hoe ik nu op de film reageerde. En ik moet zeggen dat de film nog steeds enorme indruk maakt maar gelukkig geen slapeloze nachten meer veroorzaakt.

De film begint al met een fantastische sfeer. De behoorlijke onheilspellende muziek die de auto begeleid creëert onmiddellijk een soort spanningsboog om daarna naar twee vrij normale situaties terug te keren. Hoewel de scene tussen moeder en zoon normaal oogt volgt daarop een inkijkje in een sinister talent dat het jongetje lijkt te hebben en meteen worden daar drie best wel memorabele momenten in gemonteerd die weinig goeds betekenen. De aanloop verder in en rond het hotel gaat gemoedelijk en vrij normaal, op de kok na die kleine Danny het nodige uitlegt. Tot daar geen vuiltje aan de lucht....althans, zo lijkt het.

Naast de geweldige sfeer van de eenzaamheid in dat enorme pand, de afgelegenheid en wat sommigen zouden kunnen ervaren als eng zo geïsoleerd, ziet Danny al snel het nodige. Nog beter, in het verhaal wordt tegelijk verweven niet alleen hoe Nicholson langzaam vast begint te lopen, zo is er ook oog voor de falende relatie tussen Jack en Wendy. Terwijl Jack zijn eigen frustraties botviert op zijn vrouw raakt Danny steeds verder in de ban en begint te lijden onder de verschijningen. Overigens, wat die verschijningen betreft, hoe te beschrijven op wat voor manier die eng zijn vraag ik me af. De tweeling is bijvoorbeeld het beste te beschrijven als sinister en psychologisch dan dat het doodeng is. Een aantal geweldige scenes komen voorbij zoals de kok die als het ware liggend in bed een 'seintje' krijgt, die mimiek alleen al met een hele mooie overgang terug naar het hotel. Dan valt de scene op waarin Jack Wendy de trap opdrijft als erg goed geacteerd en een mooie lange one take. De scene met de vrouw in de badkamer is zinnenprikkelend en ook weer niet van het bovengenoemd doodeng maar juist ook weer van het psychologische en sinistere.

De stijl valt heel erg op, de voor Kubrick gebruikelijke aparte camera standpunten komen voorbij, zo nu en dan zit je als kijker vanuit een hoekje te gluren en lijk je maar de helft te zien, dan wordt er weer voor een uniek standpunt gekozen om de schrik in de ogen van iemand nog beter naar voren te laten komen. De muziek is normaal niet iets wat bijblijft of waar je een soundtrack van koopt, toch slaagt het geniaal in zijn opzet als toevoeging en weet het overal een deken van geheimzinnigheid, mysterie of onzekerheid over dingen te leggen en is het op de 'griezel' momenten briljant als verhogend element. De acteurs zijn allen prima, en ik persoonlijk heb dan toch het meeste oog voor zo'n jongetje die ik erg goed vind.

De film ontaard bewust in een soort totale chaos waar Wendy ook dingen begint te zien. Het lelijke karakter van het hotel, het kwaad om het zomaar te noemen, laat zich in die zin zien. Stijlvol zijn de opnames van Jack zwalkend in al dat wit, blauw en zwart in dat doolhof. De verschijning op de foto en die ene kort zin van Grady kunnen maar een simpele verklaring hebben, dat zielen die al eerder in het hotel waren en daar stierven zelfs na een mogelijke reïncarnatie terugkeren. Andere verklaring zou kunnen zijn dat Jack als het ware na zijn dood tot het hotel toe behoort, maar ja waarom zou Grady dan zeggen dat hij altijd al de caretaker was?

The Shinig is tot op heden nog altijd een memorabel griezelfilm die het vooral van zijn psychologische en sfeeraspect met hebben. Het boek wordt overigens veel meer uitgesponnen en de tijd genomen om de gekte te laten naderen, toch pakt de benadering van de film waar het veel sneller gaat meer dan goed uit. Geweldig zijn bepaalde opnames en bijna memorabel de opnames van het bloed uit de lift en de lugubere tweeling. De Shining is wat mij betreft ondanks zijn 40 jarige leeftijd een topfilm en een product die ik denk ik in mijn top tien ga zetten. Iets wat ik overigens 20 jaar geleden ook niet had durven denken.

The Shining is een sterke film in het uitbeelden van Stephen King 's novel. Het sfeertje past er prima bij en je ziet de protagonist langzaam afglijden. Echt een zeer sterk optreden van Jack Nicholson maar zeker ook Shelley Duvall. Stanley Kubrick levert hier wel een meesterwerkje!

“Wendy? Darling? Light, of my life. I'm not gonna hurt ya. You didn't let me finish my sentence. I said, I'm not gonna hurt ya. I'm just going to bash your brains in!”

Het is denk ik zo’n twee jaar geleden dat ik met een maatje van mij de ‘beste’ horror film op de wereld (zo word beweerd door menig film/horror fan) te kijken. We waren vrij snel afgehaakt, destijds met de woorden: “Wat een k*t film” en “dit was echt niks aan”. Daarna heb ik de film heel lang afgeschoven omdat mijn interesse vrij snel vervlogen was op deze film en elke keer als ik die bepaalde lift scene met bloed zag moest ik alleen maar denken aan onze negativiteit en had ik geen zin om de film aan te zetten. Maar, dan dat daar de huidige ‘Horrordraft KO’ zich afspeelt in de ‘filmgames’ sectie op het forum en deze wederom voorbij wist te komen heb ik hem toch maar aangezet. Mijn eerste gedachten waren dus niet al te best toen ik hem aanzette en wederom leek hij mij tegen te vallen, tot ik door had wat er nou precies gebeurde en toen werd de film stukje bij stukje steeds interessanter om te volgen.

De film is moeilijk om te volgen, en zijn excentrieke manier van vertellen komt niet altijd even goed binnnen. De film is voor mij zowaar geen horror, maar het psychedelic thriller aspect heeft de film zeker goed in de hand en dat maakt deze film ontzettend sterk. Al is het gelijk de introductie in de film, het mooie landschap en het enorme kasteel op de berg wat de film aantrekkelijk weet te maken, het is ook het gebruik van materiaal door ‘Kubrick’. Elke scene, elke locatie heeft zijn charmes en zijn doel, we worden eigenlijk zelden op de zelfde locatie gezet dus het gebruik van het grote horrorkasteel is zeker in zijn voordeel. Toch was ik zelf niet gecharmeerd hoe de film soms werd verteld aan het publiek, bepaalde activiteiten in de film zijn nog steeds voor mij een beetje onverklaarbaar en dat haalde mij wel vaak uit de concentratie.

Dus nee, ik was zelf niet heel erg fan van de opbouw en ik vond het soms erg lang duren hoe sommige scenes uitgepakt werden. Toch is het de sfeer wat deze film maakt, gelijk eigenlijk al in de beginscènes voelt het sfeertje totaal niet fijn om te kijken. De doolhof is leuk, de rondleiding is interessant en toch voel je iets dat er niet klopt. Al is het bij het jongetje ‘Danny’ en zijn ‘denkbeeldige’ vriend ‘Tony’ die het al niet weten te verbeteren. Langzaam dat de film veranderd in een horrorgebied veranderen ook alle personages. Zo vond ik het vet hoe langzaam ‘Jack Torrance’ transformeert in een gestoorde gek maar wel erg op de achtergrond. Of hoe je de lach van (de helaas niet zo aantrekkelijke) ‘Wendy Torrance’ ziet veranderen naar een gezicht vol met angst en verdriet. Dit is één van die dingen die deze film toch wel ongelooflijk goed wist te maken.

Maar na een uur werd de zit voor mij iets te lang om het nog interessanter te kunnen vinden. En ik keek daarom ook erg uit naar dat laatste half uur vol met actie, spanning en deels wat horror. De kat en muisspel tussen ‘Jack’ en ‘Wendy’ met de legendarische quote:

“Here’s Johnny!”

Ja dat maakte de film toch wel merendeels af. Alleen is het niet mijn favoriete horrorfilm, dat kan ik je sowieso al wel garanderen ik snap zeker waarom voor sommigen wel en dat deze vroeger echt eng was om te zien. En trouwens hoe mooi het was om ‘Danny’ rond te zien fietsen op zijn driewieler door zo’n enorm hotel. Dat zou ik vroeger ook wel geweldig vinden en me uren mee kunnen vermaken. En zijn laatste scene waar hij constant het woordje ‘Redrum’ loopt te roepen wat in spiegelbeeld lijdt naar ‘Murder’, leuke kleine details vind ik dat.

Dus ja, de film is zeker verbeterd sinds mijn eerste kijkbeurt en ik heb er meer waardering voor gekregen. Echter vond ik zelf de film soms niet zo pakkend als sommigen hier op de site wel ervaren, vind ik er te vaak inkakkers in voor komen en was ik blij dat ik naar 2-urige versie mocht kijken want die andere zou mij te lang zijn. Al om al, prima zit dat is sowieso een ding.

4.0*

Uitstekende film waarin een man met zijn gezin opzichter is van een gesloten hotel tijdens het winterseizoen. Uitstekend camerawerk met een aantal prachtige trackingshots. Samen met de muziek levert dit een onheilspellende sfeer op. Het enorme hotel in de bergen vormt een mooie locatie. De krankzinnigheid van het personage gaat Jack Nicholson prima af.

In de herziening, maar wel de eerste keer de Amerikaanse cut, met een volle ster verhoogd.

De mens is een wonderlijk wezen. En helaas regelmatig niet in positieve zin van het woord. Als ik het “wijze” commentaar van bounze lees, vraag ik me hardop af of dit weer een zoveelste geval is van aanschoppen tegen de (mening van de) gevestigde orde. De gebruiker gooit er wat krachttermen tegenaan die in mijn ogen, en gelukkig met mij in de ogen van vele, vele filmkenners, klinkklare nonsens zijn. Als er érgens goed geacteerd wordt in een horrorfilm, dan is het wel in dit meesterwerk. En dan met name door een onnavolgbare Nicholson. De spanning in de film en de sfeer die wordt gecreëerd (hulde aan legende Kubrick) zijn werkelijk weergaloos. Naar deze film zou ik iedere dag wel willen kijken. Sorry hoor (of eigenlijk helemáál geen sorry), maar mensen die hier een waardering van 0,5 aan gaan hangen, nee, die kan en wil ik niet serieus nemen.

Some places are like people: some shine and some don't [...]Well... you know Doc, when something happens it can leave a trace of itself behind. Say like... it's when someone burns toast. When some things happen, it can leave other traces behind.

Vanmiddag The Shining (1980) herzien, nu in Blue-Ray. Dat verdient deze film echt want wat is hij mooi. Al is het een horrorfilm, heel eng vind ik hem niet. Spannend is hij wel en Kubrick zet net als in Eyes Wide Shut (EWS) (1999) een erg mysterieuze sfeer neer (met een mysterieus hoogtepunt aan het einde die ik bij EWS miste).

Allereerst is dit een film die uitblinkt in esthetiek. Het begint al met een prachtige helikoptershot met een geweldig onheilspellende tune. Daarna volgen geweldige shots in het hotel waarin je meteen Kubrick in herkent. De acteurs lopen mee met de langzaam bewegende camera door de eindeloze gangen van het hotel. Jack loopt vervaarlijk naar de camera toe. De uitzoomende camera (heel prominent aanwezig bij Barry Lyndon (1975)) word natuurlijk ook weer gebruikt. Ten slotte zien we het jongetje op een driewieler door het hotel racen, Kubrick gebruikte hiervoor een camera op wielen om dit prachtig in beeld te krijgen, de kijker wordt net zo klein als het jongetje en het hotel wordt nog imposanter.

De mysterieuze sfeer wordt gecreëerd door: de muziek, de veranderende inrichting van het hotel, de eenzaamheid binnen en buiten het hotel, de hallucinante verschijningen, het bijzondere jongetje (en de kok), de transformatie van Jack en de verwijzingen naar het gruwelijke verleden van het hotel.

Wat mij betreft loopt het thema trauma (zie ook bovenstaande quote) als rode draad door de film (soms latent verscholen achter paranormale verschijnselen). Jack, Dannie en het hotel zelf zijn getraumatiseerd. Jack heeft een kort lontje, een cynische blik op het leven (vanaf het begin van de film, dit wordt geleidelijk steeds erger) en een laag zelfbeeld (hij zegt (impliciet) als ik thuis kom zonder geschreven boek ben ik een mislukking). Tevens wordt agressiviteit al vroeg gesuggereerd met de tennisbal tegen de muur, een alcoholprobleem en uitvallen tegen zijn vrouw. Danny voelt die agressie aan (gevolg trauma uit verleden) en is extreem voorzichtig bij het benaderen van Jack. Ook het feit dat hij geen vrienden heeft en dat hij tegen zijn vinger praat (lijkt op dissociatieve stoornis vanuit psychiatrisch oogpunt). Ten slotte is er het hotel met een traumatisch verleden. Het is gebouwd op een begraafplaats van Indianen ("White man's burden, Loyd"), er is een gezinsmoord gepleegd (dit krijgt de nadruk in de film) en er is een kannibalistisch incident geweest door kolonisten (wordt verteld in de auto). Deze drie trauma's symboliseren naar mijn interpretatie het traumatische verleden van de Verenigde Staten die van generatie tot generatie wordt doorgegeven.

Samen met de topprestatie van Nicholson en sterk spel van Loyd, Duvall en Crothers maakt Kubrick met The Shining (1980) een prachtig mysterieuze horrorfilm met meer diepgang dan de hoge hoed van een goochelaar. Mijn 5* waardering blijft gehandhaafd.

Voor mijn part is "Here Comes Johnny" en de bijhorende scène slechts een voetnoot in een film die vooral in het begin qua estethiek en stilistiek, maar vooral qua suspens me gebiologeerd deed kijken. Eyes Wide Shut is niet voor niets mijn favoriete prent. Maar ondanks de prachtige beelden zakte mijn interesse wat weg in het laatste uur. Horror is vermoedelijk niet mijn favoriet genre maar ook het zijne niet.

Omdat er een vervolg is gekomen op deze legendarische film heb ik me beiden aangeschaft op blu-ray.

En bijgevolg deze opnieuw bekeken eerst.

Blijft een prachtige film die inmiddels een van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis is geworden.

Benieuwd of de tweede film dat ook kan waar maken?

Sterke film waarin de locatie haast net zo belangrijk is als de personages. Het filmwerk is fraai gedaan met rustige, wijde shots en ook de aankleding mag er zijn. Zelfs de voorraadkamer en de keuken zijn het aanzien waard.

De cast is goed bezig, met Danny voor mij als meest interessante personage.

Zeker een aanrader deze klassieker.

Goeie film natuurlijk. Setting, verhaal, cinematografie etc. Maar ultieme horror zit 'm m.i. in dat het gewone en alledaagse kan veranderen in een nachtmerrie. Ter illustratie van deze steling: het leutige deuntje uit de Roaring Twenties dat de afsluiter is van een ware verschrikking: "Midnight, the Stars and You" - YouTube

Om die reden is, hoe goed ie ook is als acteur, Jack Nicholson verkeerd gecast. Da's een man, met standaard al een maniakale uitstraling, waarvan het gewoon wachten is dat ie helemaal ontspoort. kZou bijv. een Matt Damon wel eens in deze rol willen zien.

uw 10 laatste films geef je : 0.5 sterren, (8 x), 1 ster, (1 x), 2.5 sterren (ook 1 x), geen idee waarmee u uw tijd verdoet, trollen misschien?

The Shining in de bioscoop, dat kon ik niet laten liggen. Het was ook al een tijd geleden dat ik 'm überhaupt gezien had, dus alleen daarom al de moeite waard. Dat deze klassieker de moeite waard is, geldt gelukkig nog steeds, en het was ook interessant om te zien dat dit nog veel meer een mysterieuze slow-burner was dan wat ik me kon herinneren. Want wat er nou precies aan de hand is, is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Hoe dan ook, we zien de langzame mentale ontrafeling van Jack Torrance, die met zijn gezin een winter lang het Overlook Hotel onderhoudt, geïnduceerd door de donkere geschiedenis van het hotel dat een soort van paranormale connectie heeft met hem en o.a. zijn zoontje. Toevallig heb ik recent ook het vrij obscure The Stone Tape (1972) gekeken, en daar moest ik toch wel heel erg aan denken toen kok Hallorann begon over dat ook gebouwen, zoals het hotel, de Shining kunnen bezitten en hun verleden met zich meedragen. En ook de fysieke manier waarop het bezeten gebouw zich op momenten manifesteert, lijkt er heel erg op.

Het is een heel fraai geschoten, claustrofobische film - bijvoorbeeld de shots achter een fietsende Danny aan zijn geweldig. Langzaamaan gebeuren er verontrustender dingen, en ook langzaamaan wordt Jack steeds horkeriger, aggressiever en ziet hij steeds meer manifestaties van het verleden. En ook Danny krijgt steeds meer donkere vibes mee van het hotel. Jack had al voor hun verblijf in het hotel een duistere kant met alcoholisme en kindermishandeling, en dat wordt er in het hotel niet beter op. De centrale cast is vrij klein maar doet het behoorlijk goed; Shelley Duvall is wat irritant maar speelt dan ook een beïnvloedbare neurotische vrouw, zoontje Danny speelt sterk, en Jack Nicholson is weliswaar overtuigend maniakaal maar ook wel wat schmierend. Met veel dreiging, claustrofobie en manie maar ook een hele lage body count gaan we naar de ontknoping toe, waar ik eerlijk gezegd behoorlijk verward werd door het laatste shot. Dat het hotel 'bezeten' is en zijn bloederige verleden naspeelt en zelfs fysiek manifesteert (immers, de vorige caretaker Grady doet fysiek de deur open als Jack opgesloten zit), dat was me wel duidelijk. Dat Danny en Jack daar ontvankelijker voor zijn dan Wendy, bij wie het pas op het laatst gebeurt, daar wil ik ook nog wel inkomen. Maar wat betekent het nou dat Jack al 50 jaar bij het hotel hoort? Misschien is dit een goede reden om binnenkort ook Doctor Sleep weer eens te herbekijken, dan wordt het wellicht duidelijker.

Topper voor zijn tijd, het jammere aan deze film is dat je hem maar 1 keer voor het eerst kan zien. In mijn geval als tiener op tv toen ik 12 was, en wat was hij toen spannend. Nu herbekeken in de bioscoop. Wat dan meer dan ooit opvalt is dat de film op zich niet heel bijzonder of echt spannend is, maar wat Kubrick enorm goed doet is het gebruik van filmstijl en voornamelijk muziek, dat draagt samen met Jack Nicholson en zijn bizarre vrouw de hele film. Zeer apart, ietwat gedateerd, je moet hem dan ook zien als film liefhebber, niet als liefhebber van schrikeffecten of special effects.