The Shining (1980)

Heb de Amerikaanse release van The Shining gezien, dus zonder de cuts.

Wat een meesterwerk blijft het toch. Een echte klassieker in zijn genre en een voorbeeld van hoe je een spannende, enge horrorfilm maakt. En dit zonder veel meer nodig te hebben dan een verlaten hotel en een gezin van 3 mensen, hoedje af voor Stanley Kubrick.

En dan Jack Nicholson.. Wat een acteerwerk.. Zo natuurlijk hoe hij deze rol neerzet. Zeer tevreden ook over Shelley Duvall die erg goed is haar angst neer te zetten (de scene op de trap met de knuppel is briljant) en natuurlijk de kleine Danny Lloyd die het toch erg knap doet terwijl hij amper 7 was toen.

De omgevingen: het eenzame hotel, het doolhof wekken steeds een creepy gevoel op, wat heel de film lang een enge sfeer bezorgd.

Tot slot nog een grote pluim voor Herbert von Karajan die de soundtrack verzorgde, de muziek is bloedstollend spannend en op het lijf van deze film geschreven.

5 sterren, natuurlijk.

Ik ben al niet echt een Kubrick-fan, maar dit is het minste dat ik tot nu toe van hem gezien heb. Kan er ook mee te maken hebben dat dit niet echt mijn genre is. Ik heb de lange versie gekeken, en die duurde voor mijn gevoel ook echt een eeuwigheid. Er zaten een paar interessante scenes tussen, maar ook veel trage scenes, waarbij ik moeite had om mijn aandacht erbij te houden.

Acteerwerk was wisselend. Jack Nicholson deed het aardig. Shelley Duvall vond ik echter ronduit slecht. De sfeer in het verlaten hotel werd goed neergezet (wat mij betreft een van de weinige sterke punten). Dit werd soms echter verpest door de ongepaste begeleidende muziek. Waarschijnlijk bedoeld om spanning op te wekken, maar dat werkte lang niet altijd.

Het verhaal kon mij ook niet echt boeien. Ik kan er niet heel veel meer uit halen dan een weinig bijzondere horror.

Na deze film vanmorgen opnieuw bekeken te hebben begin ik toch wel echt te twijfelen of "The Clockwork Orange" voor mij nog steeds de beste film is van Kubrick, want deze film "The Shining" is toch echt wel een genot om naar te kijken. Nog nooit heb ik zulke mooie shots gezien van de gangen van een hotel en ook de beelden van de rennende Danny door het besneeuwde doolhof zijn toch om je vingers bij af te likken. De spanningsopbouw, de voortdurend onheilspellende sfeer en de geweldige soundtrack maken voor mij dit meesterwerk van de grootste regisseur aller tijden compleet. En dan heb ik het nog niet gehad over Jack Nicholsen. Zijn rol als de psychopatische Jack is natuurlijk fenominaal en voor mij zonder meer JN's beste rol uit zijn filmcarrière.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

btw De versie die ik gezien heb is de Europese. Of de Amerikaanse versie beter is weet ik niet - ik heb die nooit gezien -, maar de ervaring heeft mij geleerd dat een 'uncut' versie niet altijd beter hoeft te zijn. Vaak bevat die overbodige scènes.

Beetje overrated.

Heb de Amerikaanse release gezien en duurde mij iets te lang. De film heeft een rustige opbouw, waar je veel te weten komt over het jongetje en de hotel. Het duurt ook wel even voordat de film echt spannend film wordt.

De film is vermakelijk, maar ik vind het zeker geen meesterwerk. Er zitten soms erg lange langdradige scènes in. Jack Nickelson acteerd heel erg goed, maar de rest vind ik erg meevallen. Echt een horror kun je ook niet noemen. Vond het meer een thriller/mysterie. De film had een duistere sfeer. Samen met de muziek (die ik echt helemaal top vond) beleefde ik erg spannende momenten.

Vond het einde een beetje raar. Vooral als je het boek niet hebt gelezen, kan ik voorstellen dat je met wat meer vraagtekens zit.

Eindelijk de amerikaanse versie gezien, die een half uur langer is dan de europese. Al met al vind ik de korte versie beter, maar het extra materiaal is wel interessant. Probleem is alleen dat de film met bijna 2 1/2 uur gewoonweg te lang is. The Shining staat echter nog steeds als een huis en is vrijwel niet gedateerd. Bij vlagen is de film doodeng en technisch zit alles prachtig in elkaar. Wat een geweldig production design en wat een fantastisch camerawerk. De tour de force vertolking van Jack Nicholson is ook een schouwspel op zich. De film is het waard om keer op keer bekeken te worden, maar ik ga de volgende keer maar weer eens voor de kortere versie, denk ik zo.

” Heeere's Johnny!”

Een prima film, de zoveelste alweer van grootmeester Stanley Kubrick, met een uitblinkende Jack Nicholson.

Wat ten eerste opvalt aan The Shining, is de geweldige locatie, waar het zich grotendeels afspeelt. Kubrick maakt gebruik van opvallende kleuren en daarnaast bevinden zich er enkele opvallende spiegels. Samen met het geweldige camerawerk draagt dit alles bij aan sterke sfeerschepping. Het jongetje op zijn driewieler wordt op een erg sterke manier gevolgd, waardoor je het idee hebt dat je samen met hem door het hotel rijdt. Maar het belangrijkste van alles is dat er een zeer sterk spanningsveld wordt gecreëerd, waardoor The Shining ook daadwerkelijk een erg spannende film wordt. De dreiging is bijna altijd aanwezig.

Die dreiging komt ook van Jack Nicholson zelf. Met een erg sterke acteerprestatie zet hij een rol neer van iemand, die langzaam maar zeker in een gek aan het veranderen is. Hij oogt erg onvoorspelbaar, en juist dat maakt hem zo ontzettend dreigend. Je voelt echt dat hij op een gegeven moment aan het doordraaien is, en zijn vaak overdreven gedrag past daar op een prima manier bij. Alleen de soundtrack ben ik niet helemaal onder de indruk van. Deze is niet slecht en best onaangenaam, maar ik vond het vaak wat aan de eentonige kant. Ook Shelley Duvall levert niet haar beste rol af, al valt ze hier sowieso al in het niets, vergeleken met Nicholson.

Het zijn kleine minpuntjes van een verder zeer sterke film. Kubrick bewijst eens te meer dat hij een ontzettend goede filmmaker is, die altijd en overal zijn eigen weg volgt. Hij bleef ook totaal niet trouw aan het boek van Stephen king, waar King ook niet blij mee was. Dat zal Kubrick een worst zijn geweest, want hij heeft wel meer films gemaakt, die een sterke controverse opriepen. The Shining bewijst ook na ruim dertig jaar nog altijd zijn kracht en is één van de sterkste films in het genre.

4,0*

In het algemeen heb ik een gruwelijke hekel gecreëerd voor Amerikaanse horrorfilms. Maar soms zit er eentje tussen die niet oppervlakkig en clichématig is. Een film die het moet hebben van de muziek, de geweldige acteerprestaties, de beklemmende sfeer en het gruwelijke onbekende. The Shining is zo één. Waren er maar meer horrorfilms van dit genre.

Spannend is de film wel.. Maar verder spreekt deze film me maar weinig aan.

Te nep en te overdreven.

Een gezin neemt zijn intrek in een afgelegen hotel in Colorado dat voor de winter gesloten is. De vader wordt de huisbewaarder en moet het gebouw onderhouden terwijl hij daarnaast ook nog verhalen schrijft.

Vele jaren geleden is de toenmalige concierge krankzinnig geworden en heeft hij zijn gezin uitgemoord. Wanneer de vader zich steeds vreemder gaat gedragen lijkt het alsof de geschiedenis zich zal herhalen. Zijn psychische zoon ziet bovendien gruwelijke vizioenen uit het verleden en van de toekomst.

“The Shining” wordt door velen beschouwd als één van de beste griezelfilms aller tijden en is in mijn ogen ook een topper, maar ik heb er wel enkele gezien die ik nóg beter vond. Het is andermaal een verfilming van een roman van Stephen King, die een onmiskenbaar talent heeft als schrijver van horrorverhalen. Kubrick zwakt de griezelige sfeer wat af door een vleugje zwarte humor aan zijn prent toe te voegen, maar leverde beslist een spannend werkstuk af, dat visueel prachtig geschoten is. Hij legt de nadruk op het psychologische aspect van de horror en speelt vakkundig in op de emoties en de verwachtingen van de kijker. Hiervoor heeft hij ook het maximum gehaald uit de decors: het afgelegen en verlaten hotel in een winters landschap. Alles is hierbij tot in het kleinste detail verzorgd. De prestaties van de cast zijn absoluut top, al zou ik “The Shining” nog enger gevonden hebben indien Jack Nicholson zijn rol volledig au sérieux had genomen. (Wat niet wil zeggen dat hij niet goed acteert.)

De Blu-Ray die in Engeland is uitgebracht heeft een prachtig beeld en geluid. Er zijn zelfs Nederlandse ondertitels. Wat wil je nog meer?

Op zich wel een goede film alleen jammer dat er geen echt einde is dat alles helemaal verklaard. Daarom een 4,5 en geen 5 sterren.

Prachtige film. Vooral de manier van filmen en de dreigende sfeer in het hotel zijn fantastisch. De gangen waar Danny doorrijdt met zijn gocart, de grote hal van het Overlook-hotel, de lift waar het bloed uitgulpt natuurlijk... Alles is zo perfect in beeld gebracht dat je het gevoel hebt dat je 2 uur naar een kunstwerk zit te kijken. Een horror die het moet hebben van sfeer, dreiging en drama en dat zijn nu net de beste horrorfilms!

Geweldige klassieker is dit toch. Alles aan deze film klopt gewoon, en vooral de manier van filmen is echt fenomenaal.

Het begint al met de opening - dreigende soundtrack ook - waarin je een mooi overhead shot krijgt vanuit een helikopter. Maar vooral het Overlook Hotel komt echt tot leven met talloze sfeervolle en dreigende shots. Vaak wordt er met een steadycam achter en voor de personages gefilmd waardoor je er middenin zit. Beste voorbeeld is meteen één van de beste scenes; Danny op zijn driewieler die de vertrekken van het hotel verkent. Spannend, dreigend en groots. Ook door het gemis van geluid wanneer hij over een tapijt rijdt, het is perfect.

Jack Nicholson zet wat mij betreft zijn beste rol ooit neer als de schrijver Jack Torrance die langzaamaan een mentale inzinking krijgt. Zijn mimiek is geweldig en er gaat zo enorm veel dreiging van hem uit. De transformatie die hij ondergaat is met overtuiging gedaan, maar jammer dat hij wordt bijgestaan door Duvall, die toch best wel irritant is in deze film. Vroeger had ik ook een hekel aan Danny, maar dat viel dit keer gelukkig mee.

Het verhaal is interessant en laat ruimte voor eigen invulling. De typische horror ontbreekt grotendeels. Er zijn geen enge geesten - behalve de badkamerscene die vroeger behoorlijk indruk maakte - en er is niet veel bloed te bespeuren, buiten een enkele scene om. Dat is geen knelpunt dit keer, werp een blik op een maniakele Nicholson en daar heb je je horror. Alles is tot in de puntjes verzorgd. Kubrick was een geweldige regisseur.

The Shining

Stephen King weet als griezel schrijver mij niet echt te boeien als ik eerlijk ben. Hij weet nooit echt klassiek werk neer te zetten. Misschien mogen we hem daarom ook niet lezen voor de Engels boekenlijst...

Mijn eerste beurt van deze film beviel mij zeer slecht. Hoger dan een 1.5 kon ik niet komen en ik begreep niet wat deze zo hoog in de Top250 deed. Nu na een tijd maar eens herzien. Deze keer beviel het mij zowaar zeer goed!

Kubrik heeft een aantrekkelijke portfolio. Er zaten wat jaren tussen sommige film, maar hij heeft aardig wat bij elkaar weten te sprokkelen. The Shining is misschien we de kroon op zijn werk?

Het verhaal is geschreven door Stephen King, met een uitwerking van Kubrik. Waar het verhaal van King zich vooral concentreert op The Shining van Danny heeft Kubrik voor een uitdieping van het doordraaien van Jack Torrence gekozen. Die keuze vind ik nog steeds minder. De uitwerking daarentegen is wel heel sterk. De acteurs en de manier van filmen maken het niet eng. De muziek deed dat vond ik. Kubrik zorgt voor een continue spanning die vanaf minuut 1 op je scherm te zien is. Erg sterk. Waar zat ik de vorige keer?

Jack Nicholson is geknipt voor deze rol, althans: dat zou je zeggen. Hij speelde ook al een gek in One Flew Over The Cuckoo's nest dus dit zou een eitje moeten zijn. Ik vond hem met vlagen goed. In het café/de Gold-room was hij erg sterk, maar daarbuiten vond ik hem minder. Uiteindelijk geeft hij het proces dat in een man die doordraait perfect weer. Van de kleine irritaties, tot de uiteindelijke complete geschiftheid is goed gedaan.

Shelley Duvall is misschien als persoon al eng genoeg. Grote ogen, rare mond. Niet ons ideale beeld van schoonheid. Misschien maakt haar dat juist zo mooi. Ze weet precies de juiste sfeer te creëren. Haar acteerwerk in combinatie met haar overkomen en uiterlijk zet een sterke rol neer.

Dany Lloyd is afwisselend. In het begin vond ik hem nogal magertjes. Hij kwam niet overtuigd over als hij bang was. Grote ogen en een enge blik waren niet overtuigend genoeg. Helemaal op zijn fietsje met de zusjes was hij zwak, ook al waren de momenten erg spannend! Naarmate het einde vordert en Tony komt wordt hij sterker; "Redrum, Redrum, Redrum, Redrum."

De sfeer in de film is perfect. The Overlook Hotel is groots en immens. Hetgeen wat je bij zo'n film verwacht. Ietwat cliché, maar perfect toegepast in deze film. Je ziet geen eindeloze hoeveelheden ruimtes. Het wordt slechts tot een paar beperkt, wat er goed is. In zijn eenvoud blikt hij uit. De muziek deed het hem al zei ik. Dat maakte de scènes echt spannend om naar te kijken. Hij is precies goed toegepast. Zowel als de muziek er wel als niet is.

Ik ga flink omhoog in mijn waardering. Misschien dat ik de volgende keer nog verder stijg, maar dan zullen we een jaar verder zijn denk ik.

4*

Heel erg goede film. Inmiddels 3x gezien en wat vind ik het een goed verhaal en wat speelt Nicholson goed. Heel erg goede en beangstigende sfeer in de film. Wat een eng hotel is dat zeg. Je hebt echt het idee dat het helemaal buitengesloten is van de mensen en beschaving.

Mooi om te zien hoe Jack Torrance steeds gekker wordt, er zitten een paar verschrikkelijk goede scenes tussen met als hoogtepunt: here's Johnny!

Prachtig.

The Shining zag ik voor het eerst in 2007, omdat mijn vader het altijd heeft beschreven als één van zijn favoriete films. Destijds heeft de film best wel indruk gemaakt, omdat ik het ook best wel eng vond. Ik heb er daarna niet echt meer naar omgekeken, totdat de titel mij laatst weer te binnen schoot.

Gisteravond maar meteen herzien en ik moet toch wel concluderen dat dit mijn favoriete film binnen het genre is. De film is eng, maar wel op een heel unieke manier. Niet door zoveel mogelijk schrikmomenten in de film te stoppen, of door een aantal tieners rond te laten gillen in een spookhuis, maar door een hele sterke opbouw en een fantastische, angstaanjagende sfeer. De muziek draagt hier ook absoluut zijn steentje aan bij. Het Overlook Hotel is ook prima geschikt als locatie. Maar zelfs buiten die locatie blijft de broeierige sfeer goed aanwezig. Die begint eigenlijk al bij de openingsscène: een gele auto, moederziel alleen op de weg, een mooie locatie en spannende muziek. Meer heeft Kubrick niet nodig om je interesse te wekken.

De film kent natuurlijk enkele legendarische momenten. Die waarop Danny door het hotel fietst zijn behoorlijk sfeervol en onvoorspelbaar, en de mysterieuze tweeling is een factor die constant aanwezig blijft. Dat speelt zelfs zo zeer met je, dat je ze gewoon overal verwacht. Jack in kamer 237 is ook een subliem moment, maar het is natuurlijk vooral de grote finale, waar alles bij elkaar komt, waar de film haar toppunt bereikt. Jack Nicholson is ronduit perfect gecast voor zijn rol en maakt er een behoorlijk interessant personage van. Shelley Duvall is ook goed in haar rol als panikerend slachtoffer. Danny Lloyd zet daarnaast misschien wel een van de betere kinderrollen neer die ik ben tegengekomen in welke film dan ook.

Ik heb vernomen dat Stephen King zelf niet erg blij was met deze verfilming. Op zich is dat wel jammer natuurlijk. Ik vind namelijk dat Stanley Kubrick er een erg sterke film heeft weten uit te maken. Het is met name de sfeer die overal in de film aanwezig is, die ik ronduit fantastisch vind. Die is zo anders dan bij alle andere horrorfilms. Sterk acteerwerk, een uitstekend verhaal en een zeer goede uitwerking: The Shining is een prachtige film vol illusies en spanning.

Van 4* naar 4,5* (Wellicht nog hoger in de toekomst).

Inmiddels vaker gezien, maar de eerste keer was ik doodsbang. Hoewel ik het eigenlijk nu nog steeds ben tijdens sommige stukjes, terwijl ik al weet wat er gaat gebeuren. Ik heb het dan vooral over de iconische scènes waarin Danny de gangen doorfietst, en alles rondom room 237. Ook in de rest van de eerste helft wordt er zoveel gedaan met (vooral) muziek, geluiden en beelden, dat de film een heel eigen creepy sfeertje heeft, die ik (hoewel ik weinig horror gezien heb) best uniek vind. Zo wordt er eigenlijk zelden tot nooit gebruik gemaakt van donkere ruimtes of echte schrikmomenten. Alle scènes spelen zich af in verlichte ruimtes, maar de sfeer is door de geluiden, het camerawerk en het decor zo goed neergezet dat er niet veel horrorclichés nodig zijn.

In die zin is de eerste helft wat beter, want als het eenmaal gaat escaleren dan is de spanning er wat uit. Vlak voor de hele escalatie van Jack zit de film even op een dood punt, als het allemaal wel erg traag gaat, en vanaf dan is het eigenlijk wel over z'n hoogtepunt heen wat mij betreft.

Ik twijfel daarom of ik hem verhoog naar 4,5 of laat staan op 4*. Overigens laat ik de hele diepere betekenis en symboliek even voor wat het is. Ook zonder een diepere laag is het wat mij betreft een prima film.

Nou vooruit, omdat ik 'm al vaker terug heb willen zien verhoog ik hem met een halve ster.

Na al die jaren is The Shining nog altijd een zeer terechte klassieker. Het acteerwerk is van hoog niveau, de sfeer is net als de setting top en de spanning wordt goed opgebouwd.

The Shining

Ik ben niet echt iemand die veel horror kijkt. Ook al wist is dat dit geen gore was. Daarom hem dan maar eindelijk eens bekeken. Alles is eigenlijk al wel gezegd over deze film. Toch doe ik een poging.

De sfeer in deze Kubrick is fenomenaal, deed me een beetje aan Twin Peaks denken qua gevoel. Zoals ik al zei ben ik geen echte horror fan. Dus deze kant van het genre ligt mij dan ook beter. De opening van de film zet al meteen de toon. Waar je tegenwoordig wel vaker zulke helicoptershots ziet word hier al meteen een onheilspellend sfeertje neergezet door de muziek, die de hele film erg krachtig is. Het eerste deel is bijna ongenaakbaar met betrekking tot een sinistere sfeer. Het Overlook hotel is werkelijk perfect neergezet. En dit word alleen maar versterkt door de voortreffelijke cameravoering.

Maar dan komt al snel het struikelpunt van de film. De karakters zijn naar mijn mening heel vlak. Jack Nicholson is voortreffelijk en er valt weinig op hem aan te merken. Het scenario is de boosdoener hier. De transformatie van Jack Torrance naar iemand die het volledig kwijtraakt gaat veel te snel. De transformatie bestaat eigenlijk niet. Na een dik halfuur in de film, is hij al geflipt tegen zijn vrouw over het betreden van zijn werkruimte en enkele minuten daarna staat hij al ijzingwekkend uit het raam te turen. Omdat dit zo snel gaat is het niet echt geloofwaardig en word er niet echt een band geschept. Nicholson kan hier werkelijk niks aan doen, want hij speelt zijn rol perfect.

De sfeer blijft de gehele film van een ongekend hoog niveau, al is het 2e deel zeker wat minder. Als King en Kubrick een soort middenweg hadden gevonden was deze film voor mij een meesterwerk geweest. Nu blijft er gewoon een zeer degelijke film staan. Die het puur van de sfeer en Nicholson moet hebben.

Een absoluut meesterwerk!!!!

Bijna iedere scene is memorabel en raak. De beklemmende sfeer in het hotel, de roaring twenties sfeer in de balzaal " hello Lloyd" , de geweldige cast met een werkelijk maniakale Jack , de wanhopige Wendy, het schattige ventje op zijn driewieler scheurend door de gangen over dat tapijt,tegels, tapijt, tegels, " come play with us" . En de begintune met de auto door de bergen, ja zo kan ik wel door blijven gaan.

Doe ik niet, dit is nou echt een film die zelfs na 20 keer herkijken nog steeds niet verveeld en je keer op keer weer pakt.

Heerlijk!!!!!

Geweldige film. Vandaag voor het eerst gekeken (shame on me!), maar hij zat prima in elkaar. Een geweldige Jack Nicholson, maar een (zeer) matige Shelley Duvall. De film duurde voor mijn gevoel zeker geen 2 uur, het was zo voorbij. De veranderingen van Jack zijn prima in beeld gebracht, zonder dat daar al te veel over wordt gesproken tussen Jack en Wendy. Het eind had weliswaar anders gekund, en ik had er ook meer van verwacht, maar dit maakte de film voor mij niet minder leuk. Eng vond ik hem zeker niet, alleen door de muziek was de spanning gedurende de hele film voelbaar.

The Shining vond ik een erg spannende film.

Deze film weet op een hele goede manier een naargeestige sfeer neer te zetten. Dit weten de filmmakers onder andere te bereiken door subliem camera werk. De manier hoe bijvoorbeeld de scènes gefilmd zijn als Danny door het hotel zwerft is fantastisch. Wat ook erg bijdraagt aan de naargeestige sfeer is de aparte muziek. Voor een groot deel geen muziek wat je voor de leuk op gaat opzetten. Maar bij de film past het perfect.

Verder word de spanning ook goed opgebouwd. Je ziet langzaam hoe Jack Torrance meer en meer doordraait. We krijgen in deze film een paar fantastische scènes te zien. De beste scene vond ik de Heeere's Johnny!” scene. Een briljante scene. Moeder en kind die door een raampje proberen te vluchten. Moeder die er niet door kan en Jack die met een bijl probeert binnen te komen. Spanning ten top. De doolhof scene die wat later kwam is ook briljant. Ook een erg goede scene vond ik de badkamer scene met die mooie vrouw in bad. Maar zo mooi blijkt die vrouw helemaal niet te zijn………..

Het acteerwerk in deze film is wisselend. Jack Nicholson als Torrance acteert briljant. Torrance komt echt over als een enge psychopaat. Vooral het laatste halfuur als Torrance echt doordraait is Nicholson briljant bezig. Shelly Duvall als Wendy acteerde verschrikkelijk. Duvall is een complete miscast. Ze probeert geforceerd een bang iemand te spelen, maar overtuigd niet. Duval acteert in deze film niet al te best. Danny Lloyd als Danny acteert dan weer wel goed. De rest van de cast acteert verder goed.

Wat ik verder nog wat minder vond was de rol van die kok. Want zijn personage had een wel wat grotere rol mogen krijgen. Aan begin heeft hij een goede scene met Danny. De kok en Danny hebben de zelfde gave dat ze doormiddel van de hersenen met elkaar kunnen communiceren. Je denkt: hier gaat nog wat meegedaan worden. En dat is ook zo. Want Danny sommeert de kok door die telepathie om naar het hotel te komen. Echter is de kok daar eenmaal aangekomen, word hij meteen van kant gemaakt door Torrance. Maar gelukkig staat de sneeuwscooter van de kok er nog. Dus moeder en zoon kunnen ontsnappen. Ik kreeg hierdoor het idee dat die kok alleen maar in het verhaal was om moeder en zoon de mogelijkheid te geven om te ontsnappen. Echt veel word er verder niet met het personage gedaan. En dit vond ik wel jammer.


Wat ik persoonlijk ook wel jammer vond is dat we niet zagen hoe het afloopt met moeder en zoon. Ze vluchten terwijl er een dik pak sneeuw ligt. Waar vinden ze bijvoorbeeld beschutting voor het zware weer ? Jammer dat we nog niet wat meer zagen hoe het met hem afloopt.

Al met al vond ik The shinning een erg goede en spannende film. De spanning word subliem opgebouwd. Camera werk is briljant. De muziek is apart, maar past wel erg goed bij de film. Verder heeft de film een aantal briljante scènes en is Jack Nicholson briljant bezig. Niet alles aan deze film vond ik perfect. Maar toch zeker een dikke voldoende voor deze film.

4 sterren voor deze film.

Jaren geleden deze film gezien. Voor mij een van de vreselijkste films die ik ooit heb gezien omdat de sfeer erin ijskoud is zodra het gezin het verlaten hotel betrekt. Lange lege hotelgangen, een griezelige achtervolging in een besneeuwd doolhof van hoge coniferen in het donker en een krankzinnige Nicholson die zijn gezin terroriseert en tracht te vermoorden. Duvall en Turkel zijn door hun uiterlijk de perfecte personages om de sfeer nog onaantrekkelijker te maken. Duvall die paniek extreem goed weet neer te zette en Turkel die wedijvert met Nicholson als het gaat om een koude gevoelloze blik de camera in te gooien.

Ik ben absoluut geen horrorliefhebber en heb er in het grijze verleden slechts een handvol gezien.

Deze heb ik die ene keer gezien maar wil hem nooit weer zien. Dat is dan wel juist de kracht van deze film wat mij persoonlijk betreft.

Om zoiets bij de kijker te bereiken verijst vakmanschap, want eerlijk is eerlijk het is een meesterwerk.

Eindelijk gezien. Moet mij helaas aansluiten bij het rijtje kritische kijkers die de film vind tegenvallen. Nicholson, de muziek en de sfeer zijn wat mij betreft de enige positieve aspecten bij deze film van Kubrick. Jammer, 3*.

In interviews had Stanley Kubrick het herhaaldelijk over het verschil tussen Sergei Eisenstein en Charlie Chaplin. Hij verkoos Chaplin, wiens films meesterwerken zijn van inhoud, smaak en gevoeligheid bij een niet-cinematografische techniek maar waarbij stijl ontbeert. Eisenstein staat daarentegen enkel en alleen bekend om zijn briljante cinematografie. Een dergelijke uitspraak houdt vanzelfsprekend een belofte in. Een belofte die hij mijns inziens voor het eerst nakomt met ‘The Shining’. Ik probeer mij in deze recensie benevens in beide thema’s te verdiepen.

Toen de horror-rage in New York lostbarstte in de late jaren ’70 met De Palma’s Carrie (1978), John Carpenters Halloween (1978) en Ridley Scott’s Alien (1979) had Kubrick het begrepen op een ander boek van Stephen King. Na de ijzersterke acteerprestatie van Jack Nicholson in ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’, had het publiek bijgevolg dé ultieme horrorfilm verwacht. De prent bracht niet die ontegensprekelijke griezel maar het werd een echte Kubrick-film, verheven boven alle genrebeperkingen en een waarborg voor visueel spektakel.

Het enige waarin Kubrick de geest van de roman trouw is gebleven is de monsterachtige typering van de personages. Jack Nicholson zat en plus in de vorm van zijn leven en vergaloppeerde zich in de overbarokke mimiek waarmee hij waanzin had uitgedrukt. Je kan walgen van de close-ups en eenmaal de tandenknarsende grijns van Jack even uit beeld is, bots je op het naïef languitgerokken gezicht van Shelley Duvall dat haar al tot een even zwaar psychiatrisch geval maakt als haar krankzinnige echtgenoot.

De notoire theorie waarom Kubrick zo fel van Stephen Kings plot afweek, is deze waarin de cineast zou opbiechten dat hij de Apollo 11 maanlanding geregisseerd zou hebben. Apollo 11 was NASA’s missie van het Apolloprogramma die voor het eerst mensen op de maan zette. Stel nu dat Jack en Danny, zijn zesjarige zoontje, één persoon zijn, namelijk regisseur Stanley Kubrick. Dat vertelt één van de betekenissen van de meest legendarische zin van The Shining ook : ‘All work and no play makes Jack a dull boy’. Waar de eerste praktisch en rationeel is, is de andere intuïtief, introspectief en onvoorspelbaar.

Onder het duistere, sombere Dies Irae, Judgement Day in het Latijn, van Hector Belioz bengelt de camera rustig over een meer, wipt het over een felbebost eiland en vervolgt zijn weg naar de einder. In deze eerste shot van de film is de letter ‘A’ waarneembaar in de reflectie van de hemel en de omliggende bergen in het water. Een monumentale gebeurtenis, verzinnebeeldt door de bergen, geschiedde in de hemel hierboven, maar vond in de realiteit hier plaats op Aarde en de naam van deze manifestatie begint met de letter ‘A’.

Verderop ontdek je een gele stip die zijn weg haarspeldt langsheen het gebergte. De camera volgt met een minutieuze belangstelling het traject van de Volkswagen Beetle. De naam van deze lange weg is in werkelijkheid ‘Going-to-the-Sun Road’, gelegen te Montana. In het boek was deze Volkswagen evenwel rood. De gele kleur die Kubrick toebedeelde wordt geassocieerd met verlichting, voorzichtigheid, bedrog en de zon. Kubrick zal ons met andere woorden verlichten over de zon en wie is de God van de Zon? Jawel, Apollo.

Eenmaal daar betreedt Jack Torrance de lounge, klaar voor een interview voor de job als huisbewaarder. De gefrustreerde schrijver tekent voor een winterlange isolatie als concierge in het zomerhotel. Het kantoor waar de sollicitatie plaatsvond is de sleutel naar de hoax. Het venster achter Stuart Ullman, die overigens de US Government vertegenwoordigt, staat symbool voor de compositie die men samen zou bedisselen. We treffen niet alleen het getal ‘11’ aan en de symbolische toneelgordijnen maar ook een adelaarsbeeldje op de vensterbank (Neil Armstrong) én links van het venster naast de radio-omroep (Buzz Aldrin). Is het dan ook een toeval dat het logo van Apollo 11 belichaamd wordt door een adelaar?

Zijn vrouw Wendy en Danny vergezellen hem. De Torrance’s wonen in een zijvleugel van het hotel maar huizen overdag in de reusachtige onbevolkte en inmiddels ingesneeuwde lounges en salons. Wendy rommelt in de keuken of telegrafeert met de stad, hopeloos op zoek naar communicatie. Jack typt verwoed in de lounge aan de roman die hem bekend moet maken. Danny zeepkist door de gangen of praat hij met Tony, zijn denkbeeldig speelgenootje en contactfiguur voor zijn hallucinaties. Want Danny bezit ‘The Shining’, het vermogen om vibraties uit het verleden op te vangen en in beelden om te zetten.

De roman ging uit van de veronderstelling dat misdaden bloederige sporen achterlaten en hypergevoelige geesten hiervoor ontvankelijk worden. Danny’s shinings worden in de film gereduceerd tot een minimum en beperken zich tot flitsen en hallucinaties die ten slotte ook door Jack en Wendy waargenomen worden. Op deze visuele vondsten na verwaarloost Kubrick dit horrorpostulaat en verlegt hij het accent naar de dwalingen van de menselijke geest. Jack is een gefrustreerd en dus gevaarlijk destructief personage omdat hij beseft dat zijn leven een totale mislukking is maar dit weigert toe te geven en compensatie zoekt in intellectuele bezigheden, in casu het schrijven van een roman. Dat komt mooi tot uiting in het interview. De succesvolle zakenman en de mislukte intellectueel zitten glimlachend tegenover elkaar maar Jack moet zichzelf onderdanig opstellen terwijl hij zich verstandelijk de meerdere acht van zijn gesprekspartner, en onder het mom van zijn schrijverschap moet hij een minderwaardige job aanvaarden.

Om terug te vallen op het Eisenstein-gedeelte… Kubrick is er filmisch volledig in geslaagd de gemanipuleerdheid van Jacks personage visueel te verduidelijken. In de prachtige proloog gaat de camera als het ware als een opperwezen op zoek naar een slachtoffer en vindt hij in het wijde landschap de gele kever met Jack aan het stuur. Net zoals de camera in deze passage vanuit de hoogte ‘speelt’ met de kleine gele vlek in het landschap, zo speelt Danny ook later met de miniatuurautootjes die hij verplaatst en bewegen doet en waarvan alleen hij het lot bepaalt. Een dergelijke parallel, maar in de omgekeerde zin, dringt zich ook in de doolhofpassage op. Wendy en Danny zoeken de uitweg van het immense doolhof in de tuin van het hotel. Tegelijk bekijkt Jack binnen een maquette van het labyrint en fixeert hij twee bewegende puntmutsige stippen, die niets anders dan Danny en Wendy blijken te zijn.

‘The Shining’ is ook een filmisch andere transpositie van het traditionele spookhuisverhaal geworden. Verrukkelijk is het spel met de locaties. Geen beklemmend nauwe kamers met een dik stoftapijt dat spoken camoufleren moet, maar een onmetelijke ruimte, perfect ingericht als een neogotische viersterrenhotel. Niet de overladenheid, wel de ruimtelijkheid van het decor fungeert als een horrorelement. Het bereikte resultaat is zo ruimtelijk dat de travellings sierlijk van het ene gesticuleerde personage naar het andere vloeien, of de ene smallange hotelgang uit- en de andere inglijden zonder dat de kijker door een beeldbreuk in het volgen van de beweging gestoord wordt. Deze behendigheid wordt hallucinant in de nachtelijke achtervolging in het besneeuwde labyrint, waar de gekke Jack met een bijl zijn zoontje vermorzelen wil. De belichting tussen de horizontale bomenrijen is perfect uitgemeten, het camerawerk is zo roekeloos dat je er draaierig bij wordt. Het decor wordt hier een doolhof, waarin snel bewegende en opgejaagde personages achterna gezeten door een even helse als beweeglijke camera. De audiovisuele perfectie bereikt Kubrick in de Steadicam-opname van Danny’s go-karttochtje door de hotelgangen: een grandioze perspectivistische verkenningstocht van Danny en Tony samen op dezelfde driewieler, terwijl elk gedimd muurlampje de verschijning van Grady’s vermoorde tweelingsdochtertjes aankondigt en het ritmische, nu eens klompachtige dan weer doffe, whoeshhh-geluid van de zeepkist op de afwisselend parket/tapijtvloer spookachtig overkomt. Het volkomen symmetrisch geluid perfectioneert het symmetrische open-lens beeld tot een vierdimensionale ervaring.

Door de uiterst grote kamers die men slechts kan betreden door één deur, terwijl er nagenoeg vijftig zijn per gang, gewaarworden we de ruimtelijke onmogelijkheid. Hiermee creëert Kubrick een gevoel van desillusie. Als we bijvoorbeeld de Overlook Hotel vanuit de lucht zien, treffen we nergens het doolhof in de nabijheid aan. Deze staat overigens symbool voor het innerlijke doolhof van de gids Kubrick waarin hij ons probeert te vertellen over de waarheid van de maanlanding. De ene keer is de ingang aan de zijkant, en de andere keer vlak over de Overlook Hotel. Ook stappen Durkin, Wendy en Danny aan de andere kant van de gang uit de vriescel dan ze waren binnengekomen. Een laatste, maar zeker niet de minste, aanwijzing is wanneer Wendy langs de achterkant van Ullman's kantoor holt vooraleer ze Durking ziet toekomen in de Overlook Hotel. Het venster kan dus niet bestaan, het is een opgezet spel.

Een legendarische scène is deze waar Danny room 237 betreedt. Het patroon van het tapijt in die gang lijkt net als een lanceringsbasis van de NASA op een pentagon. Wanneer Danny geknield op zo’n ingebeelde lanceringsbasis met 10 miniatuurautootjes speelt, wordt een bal naar hem toe gerold… het 11de (!) object. Danny veert recht en we zien dat hij een trui aanheeft van Apollo 11. ‘Five, four, three, two, one, lift off’ zoals David Bowie het verwoordde in zijn Space Oddity. De bal leidt hem naar room 237. In het boek was dit room 217 maar Kubrick zou dit veranderd hebben omdat de gemiddelde afstand van de Aarde naar de maan zo’n 381.600 kilometer is. Omgerekend naar mijl is dat 237.000 mijl... Room 237 stelt namelijk de maan voor. Als Danny de kamer verlaat, Wanneer Danny de kamer verlaat, staat zijn lichaam vol onverklaarbare schrammen. Als zijn moeder aansluitend vraagt vanwaar deze komen, zwijgt Danny. Hetgeen Kubrick ook werd opgelegd te doen. Toch ontkracht hij officieel de Apollo 11 maanlanding tijdens de ontknoping van de film. Nadat Danny 'Redrum' op de badkamerdeur schildert met bloed, slaat Jack in een daaropvolgende grandioze scène met zijn bijl de twee lange (getal 11) panelen in de deur aan diggelen.

Er zijn nog tal van verwijzingen te vinden in de film die het verhaal kracht zouden bijzetten. Zo hebben we de typemachine van het merk Adler (Duits voor adelaar), de talrijke Golden Rey dozen in de berging (Golden King, King of the Sun), de laatste shot op de 11de (!) foto op de muur, de tweeling (Geminiprogramma was het Amerikaans ruimtevaartprogramma die de Apollo 11 voorafging, Gemini is Latijn voor tweeling), het eerste woord van de zin ‘All work and no play makes Jack a dull boy’ komt quasi overeen met A11,… Tijdens de ontknoping van de film schildert Danny ‘Redrum’ op de badkamerdeur. In de daaropvolgende grandioze scène slaat Jack met zijn bijl de twee lange (getal 11) panelen in de deur aan diggelen waarna Kubrick eindelijk de Apollo 11 maanlanding officieel ontkracht.

Er zijn eveneens meerdere visuele aanwijzingen die op een sub-plot duiden. Zo betrapte Wendy plots een man in een berenkostuum die geknield voor het bed een andere man bevredigde. Dezelfde cameracompositie wordt in het begin van de film gebruikt als de kijker voor het eerst kennis maakte met een conversatie tussen Danny en Tony in de badkamer. Toen Jack in slaap viel en een nachtmerrie kreeg aan zijn typemachine, brulde hij met een open mond door het gehele hotel. Vooraleer Wendy hem vervolgens wakker maakte, snelde ze over een berentapijt in de lounge. Hij droomde toen dat hij Danny iets verkeerds had aangedaan. Wanneer ze later alleen de kille lounge binnenwandelt, is het tapijt echter verdwenen. Raar was mijn verbazing dan ook toen het berentapijt opnieuw opdook toen Jack in dezelfde scène in beeld kwam en waarna Nicholson één van de geniaalste momenten uit zijn acteercarrière uit zijn hoed toverde. En wie speelde er overigens met de tennisbal in de lounge waardoor Danny later room 237 binnengelokt werd? Dit sub-plot zou er op kunnen wijzen dat Jack zijn zoontje zou misbruiken. Verscheidene knuffelberen en schilderijen komen zelfs aan bod doorheen de film om hier en daar een aanwijzing te maken.

Het is geen wonder dat The Shining verheven is tot een regelrechte cultfilm. Een lagere score dan 5,0* zou heiligschennis zijn.

"Heeere's Johnny!"

Daar is ie dan Stanley Kubrick's beroemde Stephen King verfilming. Na lang uitstellen dan toch maar een keer bekeken.

Jack Nicholson is... Jack Nicholson, en is zijn gestoorde zelf. Het zou veel schokkender en mooier zijn als hij in het begin een vriendelijke vader was en niet al vanaf het begin loopt te grijnzen naar iedereen. King zelf had deze kritiek ook. Des al niet te min vind ik hem wel goed in de rol van van gestoorde auteur, hoewel ik hem in de verste verte niet angstaanjagend vond.

Shelley Duvall daarin tegen doet het wel erg goed. Naar het schijnt heeft Kubrick haar op de set bedreigt en was hij tijdens de productie heel erg streng en onvriendelijk tegen haar, alles om de nodige angst uit haar te krijgen. Naar mijn mening is dat goed gelukt. King vond haar echter ook niet goed omdat hij het personage Wendy meer als verwende blondine zag.

Compleet in contrast met zijn houding tegenover Duvall was Kubrick erg aardig voor Danny Lloyd. Ook was hij er van overtuigd dat het beter was dat Lloyd niet wist wat voor film ze aan het maken waren. Hij vertelde hem dat ze een dramafilm aan het maken waren, in de scene dat Wendy Jack ervan beschuldigd Danny te hebben gewurgd is Danny eigenlijk een pop. Pas 10 jaar later zag Lloyd de volledige film. Kubrick heeft erg goede acteerprestaties uit de kleine jongen weten te krijgen, onvoorstelbaar hoe goed hij met kinderen is.

De soundtrack van Wendy Carlos is heel erg sterk. Heerlijk synthesizer werk en misschien wel de meest angstaanjagende orkestrale muziek ooit. The Shining leunt heel erg op muziek, In doodnormale scènes die met een ander muziekje heel vrolijk hadden kunnen zijn is de muziek essentieel voor de duistere sfeer. Ik advieszeer je wel om het volume niet te hard te zetten want er zit af en toe een hoge toon achter de muziek die je koppijn kan bezorgen als je het volume zo hard zet als ik altijd doe.

De film is bijzonder mooi opgenomen. In HD ziet het hotel en de omgeving er prachtig uit. De scéne waar een bloedstroom uit de lift stroomt is misschien wel een van de mooiste dingen ooit op film gezet. Kubrick staat erom bekent dat hij zijn acteurs tot in het eindeloze scènes laat overdoen. Toch was de lift-scène in drie keer klaar, de voorbereidingen voor het nepbloed duurde dan ook erg lang. Voor de derde keer bijna een jaar.

Wel vind ik dat de film slecht is geedit, een beetje te ouderwets ook. De opening titels zijn gewoon veel en veel te goedkoop in vergelijking met de prachte beelden waar ze overheen geplakt zijn. Daar had meer aandacht aan besteed kunnen worden.

Grappig feitje is dat Ridley Scott beelden van het begin waar de witte Volkswagen Kever door de bergen naar het hotel rijdt heeft gebruikt aan het einde van de bioscoop-versie van Blade Runner. Ook was Kubrick toendertijd een fan van David Lynch werk, om de acteurs in stemming te laten komen liet hij voor de opnames Eraserhead aan hen zien.

Al met al is The Shining een film met erg mooie opnames, goede muziek en een erg goed verhaal van Stephen King. De film voelt wat anders aan dan de andere Stephen King verfilmingen en Stephen King was dan ook niet tevreden over de film. King vind dit de slechtste verfilming van zijn werk, zelfs slechter dan Dreamcatcher. Hij heeft dan ook enkele jaren later een mini-serie laten maken als zijn visie op het boek maar na wat ik heb gehoord is die echt niet beter dan deze. Hoewel ik het geen perfecte film vind moet ik wel zeggen dat The Shining zeker een goede horror film is en een must-see voor filmfanaten.

Gisteravond weer is herzien na vele jaren. Blijft toch een meesterwerk die natuurlijk de tand des tijds uitstekend heeft weten te weerstaan. De setting, soundtrack en het acteerwerk van Jack Nicholson maken The Shining met recht 1 van de klassiekers in dit genre.

Natuurlijk mis ik wel de schrikmomenten en irriteerde ik me soms wel is aan de bizarre volume verhoging van de soundtrack op bepaalde momenten. Maar hoe dan ook, ik kan wel 20 keer naar deze geniale Jack Nicholson blijven kijken, dat verveeld helemaal nooit.

4*

8/10 (IMDB)

Lekkere horrorfilm.

Mager plot, dat wel, maar wat een heerlijke cast.

Nicholson is echt aan het 'shinen' maar de cast is prima in de breedte.

Muziek/soundtrack is meer dan op orde, en ook na 35 jaar geeft de film je de kriebels.

Vanwege de magere plot en het simpele slot houd ik het op vier sterren. *4.0

Heb de film nu 3 maal gezien. Vond deze elke keer niet bijzonder. De waardering op movie meter begrijp ik niet. Nummer 53 in de top 250.

Voor de oudere films kijk ik ook altijd in de oude filmencyclopedie wat de waardering is.

"Er zijn de nodige spookachtige scenes, maar de film lijkt wel een eeuw te duren."

Had hem in mijn bezit maar heb de film maar van de harde schijf gewist. Zonde van de 4,5 gigabyte die deze film innam.

Lang geleden gezien. Destijds vond ik The Shining verschrikkelijk eng, waarschijnlijk mede doordat ik nog niets gewend was, ik was amper een tiener. Tijd voor een herziening dus. En guess what, vele malen beter dan destijds. Het begint al met de angstaanjagende muziek in het begin, de toon is gezet. Geweldige setting, het verlate hotel. Op en top camerawerk. Heerlijk acteerwerk. Dat ze met zo weinig om handen zon goede horrorfilm kunnen maken. Absoluut een van de beste, zo niet de beste horrorfilm ooit gemaakt.

Een ijzingwekkende score, sterke montage en een excellerende Jack Nicholson dragen deze horrorclassic, die toch net iets minder eng was dan ik me had voorgesteld. De spanning zit er desondanks de hele speelduur in; is het niet on screen, dan is het wel onderhuids. De setting is meer dan fantastisch en de dialogen zijn van een hoog niveau. Minder enthousiast was ik over de rol en casting van moeder en zoonlief. Duvall was zo'n beetje het ergste wat deze film kon overkomen, en bij zoon Danny vraag ik me nog steeds af wat de rol was van bijv. de meisjes en de inner voice, behalve het genereren van extra spanning. Hierdoor heeft het wel een meerwaarde, maar aan het einde is hij toch het jochie dat schuilt in moeders armen. Eind goed, al goed. Sowieso viel het einde mij een beetje tegen, al is die foto leuk natuurlijk.

Een gedegen 4*. Niet zo goed als verwacht, maar wel sterk, en voorzien van een zeer terechte klassiekerstatus.