The Shining (1980)

Zo af en toe kom ik dan weer eens een klassieker tegen waar ik niet heel zeker van ben of ik 'm eigenlijk ooit wel eens 'echt' gezien heb - helemaal van begin tot eind, en niet alleen een paar van de meest bekende scenes. Zoals bij deze dan, 'Here's Johnny' kende ik vanzelf wel. Maar de hele film had ik dus nooit gezien, bleek al gauw.

Dan is het begin toch wel overdonderend. Wat een perfect mooie beelden, en wat een super locaties, en hoe super mooi weet Kubrick daar nog iets bovenop te leggen - en in alle aspecten ook nog. En dan komt Nicholson met zijn rare, woeste en angstaanjagende kop, de wat vreemde Duvall, en hun onbehaaglijke zoontje Lloyd. Geniaal hoe dan ook nog de spanning steeds een beetje opgevoerd wordt, het onbehaaglijke steeds een tikkie erger wordt - en dat allemaal tegelijk met de ene, zeker toen, ongeziene truc met cinematografie na de andere.

En dan gaat het ergens in de vertelling toch nog mis. Vanaf zo ongeveer het gedoe met de radio geloof ik, en het is me nog niet precies heel duidelijk waar het nou mis gaat, maar de laatste helft, misschien het laatste derde deel weet me absoluut niet te boeien. Het verhaal loopt niet meer, de beelden zijn ineens veel tammer, Nicholson is niet eng meer - en zelfs de scene die ik hierboven al noemde komt nauwelijks over. Van meesterwerk tot tam tussendoortje - dat ging best snel, en het viel aan het eind best tegen. Jammer.

Opnieuw bekeken in een prachtige 4K transfer en in de extented version dit maal. Hij begint prachtig in beeld en geluid. De helikopterview is zo indrukwekkend mooi gemaakt. Zou bijna zeggen het mooiste van de hele film. Maar ook het ruimtelijke overzicht (in breed formaat) overlook is in alle details magnifiek gemaakt. Vooral die typische 70 jaren kleurtjes waar het ijzersterke jongetje overrijd. Het hotel met alle details. Je kunt zeggen dat hij hier en daar wat langdradig wordt verteld. Dat klopt, maar zo krijg je wel een heel goed beeld wat er stap voor stap gaat komen. Zoals die trapscene waar ze langzaam naar boven gaat met een machteloze honkbalknuppel zwaaiend ik wil slaan, maar toch ook weer niet. Voor mij de beste scene in de film. Maar ook het doolhof is fantastisch mooi gemaakt.

Nu heeft de film best ook wel wat minpunten. Zo vind ik de opbouw te snel in beeld gebracht. Meneer Jack wordt wel heel erg snel manisch neurotisch. Dat had pas veel later in de film moeten komen. Dan denk ik altijd aan het memorabele moment in een aflevering van Centennial uit 1978 waar een vrouw in alle eenzaamheid door sneeuwstormen gek wordt in haar cotton house. Daar moet Kubrick vast inspiratie hebben opgedaan. Anderzijds zijn er ook heel veel elementen in deze film die ook weer gekopieerd zijn in andere films. De begintune in Cape Fear uit 1991. Maar ik zie ook fragmenten verschijnen in Ghost ship uit 2002. Maar goed om terug te komen op de minpunten ze zijn wel schaars. Vond de muziek lang niet overal goed. Rare deuntjes PING hoorde je dan ineens, maar overall is dit gewoon een zeer goede mysterische thriller. Horror? Nee niet echt.

Wat ik verder knap bedacht vond was het jongetje dat door de genen van zijn vader eigenlijk ook waanbeelden had. Eigenlijk was alleen de vrouw Wendy normaal.

Je moet dit soort films juist door de details gewoon vaker zien. Subliem vond ik ook die "negerkok". Kijk dan vooral hoe hij in bed ligt met die blote donkere vrouwen aan de muur. Aan de voor- en achterkant. Het zijn zo van die dingen waar de film vol van zit. Okay geen top ala 5 sterren, maar een dikke 4 verdient hij zeker.

Film 4.0

Beeld (4K) 5.0

Geluid 4.5

Exra's 4.0

Het is moeilijk te geloven dat zo’n groot hotel zich op meer dan zestig kilometer van de bewoonde wereld zou bevinden, maar het is dan ook niet realistisch bedoeld. Er is veel ruimte in het hotel, maar door het isolement kan toch een vorm van claustrofobie of cabin fever optreden.

Bij Jack Nicholson is er soms een tegenspraak tussen z’n lichaams- en z’n verbale taal, bijvoorbeeld wanneer hij troostende woorden tot z’n zoontje spreekt met een dreigende blik. Jacks alcoholisme kan z’n agressie en z’n hallucinaties verklaren. Shelley Duvall had het juiste gezicht om een angstig iemand te spelen.

Bij de angstaanjagende fenomenen rijst de vraag of ze bovennatuurlijk of psychologisch zijn. De gasten die alleen Jack ziet, waaronder een verzameling feestgangers in de jaren ‘20, kunnen hallucinaties zijn. De spoken zijn moeilijker uit te leggen, want hoe kon het zoontje op de hoogte zijn van die gasten die een bloedige dood gekend hebben in het hotel? Ook het telepathische contact met de kok, waarnaar de titel verwijst, lijkt bovennatuurlijk.

De helikopterbeelden in het begin zetten de juiste stemming, net als het besneeuwde labyrint tijdens de climax. De binnenscènes zijn op een set in Engeland opgenomen. Kubrick hield van symmetrische beelden en rood-witte decors. De langzame tracking shots door de gangen werden gemaakt met een steadicam in een lage positie op een rolstoel met rubberen wielen. Wanneer Jack achterwaarts van die trap valt, zien we een stuntman.

Het geluid versterkt de dreigende sfeer: de wind, voetstappen en een typemachine met veel galm, de zoevende klank van de driewieler. De muziek is goed gekozen: in het begin het Dies Irae uit de gregoriaanse dodenmis; later dissonante toonclusters en dreigende percussie van modernistische componisten als Ligeti en Penderecki. Het is een stijloefening met huiveringwekkende momenten en beelden die blijven hangen.

1 van de weinige films waar bizarre beelden zonder context in voorkomen en waarbij het ook daadwerkelijk werkt, iets toevoegt en waarbij het niet te verwarrend over komt. Daarnaast bevat de film prachtige beelden, in een interessante stijl gefilmd. De personages zijn intrigerend, waarbij ik Nicholson het sterkst vind spelen. Vrijwel alle keuzes in deze film zijn goed gemaakt, van de acteurs en de muziek tot aan de aankleding van het hotel en de bovennatuurlijke scènes. Af en toe wordt het grimmig, maar nergens echt heel grimmig. Het verhaal komt net niet duidelijk genoeg naar voren. Qua filmwerk een echt kunstwerk, dat daarnaast ook nog sterke dialogen en goed acteerwerk bevat. 4*

Vandaag herzien, en wat een schitterende film blijft het toch. Deze keer keek ik de langere versie, en ondanks het feit dat ik de Europese cut heel nipt prefereer, zitten er enkele mooie extra scènes en wat prima extra opbouw in. Wat is en blijft The Shining vooral visueel en technisch absurd mooi. Het camerawerk, het kleurgebruik, de enorm sfeervolle sets van het Overlook hotel. De shots van de sneeuw, en het doolhof. Een esthetisch meesterwerk, en absoluut een Kubrick op de toppen van z'n kunnen. 40 jaar na dato is het nog steeds een van de visueel mooiste films ooit gemaakt, wat mij betreft. Met hevige competitie uit Kubricks eigen oeuvre, dat wel. De film bevat ook gewoonweg zoveel iconische shots en beelden. De sfeer is vanaf het begin met de dreigende muzieknoten, en zeker vanaf het moment dat de familie Torrance alleen achterblijft in het hotel, om van te smullen. Nicholson is reeds in het begin iets te onsubtiel, maar past wel perfect vanaf dat Jack aan het doordraaien is. En de subiele subtext dat Torrance keer op keer in andere levens naar het Overlook Hotel gestuurd wordt, om daar keer op keer door te slaan, is ook sterk en ambigu genoeg.

The Shining is voor mij simpelweg een perfecte film, en die top 10-notering blijft mooi staan.

Een herziening van The Shining heb ik erg lang uitgesteld, maar ik wilde de tijd hebben om die samen met Doctor Sleep te bekijken. Het was de eerste keer dat ik de Amerikaanse release zag en die vond ik echt nog beter.

Uiteraard ben ik ook vol lof voor Jack Nicholson, die zowat één van de beste performances ooit in een film neerzet. Wat een ongelooflijk palet aan mimiek en gezichtsuitdrukkingen heeft die man. Het is fascinerend om te zien. Niemand zet een gek neer zoals hem. Die scène waarin hij dreigend Duvall tegemoet komt op de trappen van het hotel in een eerste poging om haar te vermoorden was grandioos.

Sowieso vind ik The Shining een heel aparte spookfilm in de zin dat hier ook heel wat psychologische elementen meespelen die de personages vatbaar maken voor de waanzin waarvan het hele hotel doordrenkt is. Zo is het jongetje begaafd met "the shining" of helderziendheid, en is Jack Torrance een labiele ex-alcoholist die bovendien allesbehalve een liefdevolle echtgenoot en vader is. Deze uitgebreide versie maakt dat duidelijker. Wendy is dan weer mentaal het sterkste personage die heel nuchter ziet wat er rond haar gebeurt.

The Shining blijft een creepy film met enkele mythische scènes die tot op vandaag prima werken en dan met name de finale scènes. Ook de vele knappe tracking shots zijn het vermelden waard zoals met Danny's driewielertje. Technisch enorm sterk bedacht en gepland.

Herziening !

Het was veel te lang geleden dat ik deze film gezien had. Het werd dus tijd om deze klassieker eens opnieuw onder de loep te nemen. De film is bekeken toen ik eigenlijk nog geen films beoordeelde en niet bezig was met verzamelen, maken van toplijstjes of werken aan mijn filmencyclopedie. Dus wel erg lang geleden gezien alle begin begonnen is 1994. Het verhaal is mij wel bij gebleven, maar hier of daar zat toch wel in de vergeethoek.

Bij deze herziening is het voordeel dat je meer aandacht kan geven voor bepaalde details met als gevolg een lichte verhoging qua score. 8,5/10

Deze film had ik nog nooit in zijn totaliteit gezien. Wel stukjes, zoals het bloed wat in vertraging de gang in stroomt, of de twee meisjes en het jochie op zijn driewielertje. En natuurlijk de 'Here's Johnny' scene.

Maar nu voor 1 euro toch eens de dvd gekocht op een rommelmarkt. En er echt voor gezeten.

Ik vond het een SUPER mooie film. Meer vanwege de locatie, het camera werk, de zenuwslopende soundtrack, de kleuren, de cinematografie, etc.

Daarnaast speelt Jack Nicholson (zoals bijna altijd) geweldig in deze film.

Verwacht geen slasher met gore en heftige bloederige scenes. Maar juist de sfeer maakt deze film spannend.

En dan te bedenken dat de film al uit 1980 is. Echt goed gedaan!

¨Little pigs, little pigs. Let me come in. Not by the hair on your chiny-chin-chin? Then I'll huff, and I'll puff, and I'll blow your house in."

Oh man, eindelijk The Shining gekeken.

Schitterende film, glansrol voor Nicholson. Hoe die man een rol neer kan zetten met alleen al zijn gezichtsuitdrukkingen is top. Eng was het niet, spannend zeer zeker. Geweldige sfeer.

Heerlijk, ik kon hier alleen maar van genieten.

Fantastische onheilspellende muziek ook, vooral de blazers in het begin waren prachtig.

Cultklassieker, hou ik van.

10/10

De herziening van deze Kubrick-klassieker viel zeker niet tegen, het krijgt hetzelfde cijfer als de eerste keer. Het is ondertussen alweer even geleden dat ik Kubrick voor het laatst bezig heb gezien. Wat je ook van zijn films mag vinden, de invloed die hij heeft gehad op de films van vandaag is iets dat ik wel moet respecteren. Met films als The Shining is dat overigens niet moeilijk. Opvallend is het precieze en sfeervolle gebruik van de camera. De sequentie van Danny die op z'n driewieler door de hal rijdt of de finale in het doolhof zijn daar goede voorbeelden van. Daarnaast verzorgd Kubrick zijn film op en top en weet uit de meeste situaties wel het maximale te krijgen. Het acteerwerk van Nicholson blijft daarnaast, uiteraard, iconisch. Aan Duvall ga ik geen woorden vuil maken, die heeft te veel aan haar kop gehad tijdens de productie. Ik zou me schuldig voelen als ik daar nu kritiek op ga leveren. Verder doet de overtollig aanwezige muziek regelmatig afbraak aan de opbouw. Dat zal wellicht iets van die tijd zijn geweest, maar het is opvallend dat als Kubrick zijn muzikale keuzes even het zwijgen oplegt de spanning direct stijgt. Bovendien vind ik niet alle muziek bij de scenes passen, soms schiet het compleet uit de bocht qua volume en genre. Een voorbeeld is de eerste wandeling van Duvall en Lloyd door het doolhof. Een dreigende scene, alleen tenietgedaan door een wat sullige muziekkeuze. Gelukkig blijft deze klassieker voor de rest als een huis staan, maar een absoluut meesterwerk vind ik het niet. Als ik dan een nog oudere horrorklassieker moet pakken die ik oprecht akeliger, spannender en sfeervoller vind dan neem ik met gemak The Exorcist, al is dat moeilijk te vergelijken met The Shining.

Nope, not for me. Dat verwachte ik al, vandaar dat ik em al jaaaaaren voor me uit schoof. Dat voorgevoel bleek te kloppen.

Het is allemaal erg traag en er gebeurd niet zo bijster veel. Traag zijn in uitvoering is niet verkeerd, maar dan moet het wel interessant blijven. Zou et eigenlijk ook geen horror willen noemen. Eerder een psychologische thriller. Eentje die nooit eng wist te worden overigens. Dat jochie acteerde bijzonder sterk maar Shelley Duvall (although aandoenlijk) is in het beste geval slechts middelmatig en Nicholson maakt zich naar mijn smaak teveel schuldig aan overacting.

Sowieso is zijn character al vanaf minuut 1 bijzonder onsympathiek. Wat dat betreft had de transformatie denk ik meer impact gehad als hij niet al standaard zo'n totale asshole was. Vervelend en vooral oninteressant personage.

Wat rest is een prachtige locatie en een aardig laatste halfuur. Krappe 2,5* en totaal niet mijn ding.

Halfje bovenop gedaan, net als A Clockwork Orange op 4,5* gezet. Toch wel een iconische prent. Stijlvol in beeld gebracht in dat geweldige hotel, met hier en daar de gekende sardonische humor van Kubrick, een meesterlijke Nicholson en een paar onvergetelijke scènes.

Bij het herbekijken van het oeuvre van Kubrick lijk ik zijn werk nog meer te kunnen waarderen dan een paar jaar geleden. In The Shining, bij momenten nochtans ook erg spannend, weet hij het horrorgenre te overstijgen met een veelgelaagde film die je zelf op verschillende manieren kan/mag interpreteren.

De eerste keer, jaren terug, dat ik de film keek vond ik hem geweldig, had hem toen iedereen aangeraden om ook te kijken. Nu ik een stukje ouder ben kan The Shining mij iets minder boeien en vind hem zelfs bij momenten traag. Dat wil niet zeggen dat ik het acteerwerk van Jack Nicholson en Shelley Duvall niet apprecieer, ze doen het voortreffelijk. Ik erger me wel aan de kleine jongen “Danny”, vind hem overacteren, gaf niet dat extra creepy gevoel, geen type voor een (horror)film. Maar dat is mijn mening natuurlijk, mogelijk ben ik de enige die zo denk

The Shining. Een komediefilm die niet grappig is.

Ik ben Kubrick films aan het herbekijken en 2001 en Barry Lyndon blijven absolute sterke, geniale en mysterieuze films. Dit is denk ik de 3e keer dat ik deze film kijk en de film is gewoon belachelijk. Wat een belachelijke film is dit zeg. Ik lees de reviews over hoe creepy de sfeer wel niet is en nog nooit heb ik deze film gekeken en gedacht oe wat eng zeg, wat een beklemmende film. Dit is gewoon een belachelijke film.

Het begint eigenlijk waar Wendy aan de ontbijttafel een boek lees, een boterham eet, een peuk rookt en koffie drinkt en praat met haar zoontje. Allemaal tegelijkertijd. Dit is maar een klein detail maar Kubrick houdt van details. Jack is eigenlijk al meteen vanaf het begin een rare kwibus die dan steeds raarder wordt. Ergens kan ik dat nog vergeven, alleen de transformatie is dan niet zo sterk. Jack is uiteindelijk een schrijver die niet schrijft en niet weet wat hij wil schrijven. Dat is al grappig. Uiteindelijk schrijft hij maar een zin op papier. Dat is hilarisch. Niet eng. Ik bedoel hij is daar wekenlang dezelfde zin op papier aan het knallen gewoon. Dat is wel echt grappig. Wat ook grappig is als hij doordraait en schreeuwt: wat wil je dan, dat ik ga werken in een carwash! Haha, die onzekerheid over status en faam is best grappig. Ook als zijn lieve vrouw hem een broodje komt brengen en dat hij dan flipt over dat ze hem uit zijn concentratie haalt. Maar hij is maar een zin op papier aan het knallen al die tijd.

Dan hebben we Jack zelf die doordraait. Jack vangt continue alle klappen. Hij verneukt het keer op keer. Hij wordt door zijn vrouw van een trap gemaaid met een honkbalknuppel en dan wordt hij de voorraadkast in gesleept. Jack is echt de grootste loser ooit gewoon. Daarna beukt hij met een hakbijl door een deur heen, alleen maar zodat zijn vrouw hem met een mes in zijn hand snijdt. Auw! Wat een loser. Zelfs als hij doordraait en een heel feest verbeeldt krijgt hij een glas avocado over zich heen. Zelfs in zijn gestoorde waanideeën is hij een loser. En op het einde krijgt hij zijn zoontje niet eens te pakken en bevriest hij als een debiel in het sneeuw. Je kan die kop van hem daar toch niet serieus nemen. Jack doet me denken aan die kerel van Home Alone die continue alle klappen vangt.

Dan sommige scenes zoals een kamer vol skeletten en spinnenwebben. Oeooeoe wat eng zeg. Dat ziet eruit als een attractie in de Efteling. Dat zag eruit als een kinderspookhuis En de manier hoe Wendy door dat huis heen huppelt met dat mes wat ook totaal niet serieus te nemen. Die scene waarbij een kerel in een konijnenpak op het punt staat op iemand te pijpen. Dat was ook weer belachelijk. Het is allemaal belachelijk.

The Shining zelf is een soort telepathie waar niemand ook maar iets aan heeft gehad. Dat had er net zo goed uit gehaald kunnen worden. The Shining is een soort gave die een spoiler geeft aan de kijker. Je hebt er niks aan, niemand heeft er iets aan gehad in deze film. Die zwarte gast komt kijken in dat hotel en wordt gewoon neergemaaid.

De eerste keer dacht ik dat ik iets had gemist aan deze film. Hierboven staat iets over een puzzel die niet op te lossen is. Dat komt omdat het gewoonweg niet klopt. Het is een satire, het is komedie. Het is niet serieus te nemen. Als het nog meer over de top ging qua acteren en scenes dat was het waarschijnlijk wel echt grappig geweest. Dit een bloedserieuze, niet serieuze film.

De genialiteit van deze film is denk ik dat Kubrick mensen voor de gek heeft gehouden. Dat mensen zeggen o man wat een spannende film zeg. En dat Kubrick gewoon een lolletje heeft daarmee.

Deze classic beroemde film zojuist op de 4k geupgrade versie gezien, en die is kwalitatief niet mis.

Nog mooier beeld en subliem geluid.

Blijft een film, waarbij je op het puntje van je stoel zit.

Een zeer sfeervolle film, en uitmuntend camera werk.

En meesterlijk acteer werk en ook het verhaal wat gemaakt is door niemand minder dan Stephen King.

Ook de film muziek is prachtig.

Een razend spannende en meesterlijke film.

En blijft kwalitatief van uitzonderlijk niveau.

Bijna 10 jaar later heb ik de film nog eens herzien in het kader van het (her)kijken van alle Kubrick-films. Na het weinig succesvolle Barry Lyndon besloot Kubrick een (commercieel) succesfilm te maken met The Shining: een horrorfilm gebaseerd op de eerste besteller van de populaire Stephen King (zoals Kubrick vaker doet met zijn verfilmingen heeft hij vooral het einde veranderd). Het verhaal is opvallend simpel: het beschrijft een geval van ‘cabin fever’ waarin Jack, een schrijver met een writer’s block die z’n verantwoordelijkheid om z’n werk te doen boven het welzijn van zichzelf en z’n gezin stelt, gek wordt in een van de wereld afgezonderd hotel doordat hij in een toestand van slapeloosheid en hallucinaties in het verleden van het hotel wordt gezogen waar de vorige ‘care taker’ z’n gezin uitmoordde en hij overtuigd raakt hetzelfde te moeten doen. Zoals we gewend zijn bij Stephen King is er een bovennatuurlijk of paranormaal element als kern van het verhaal: het hotel is gebouwd op een indianenbegrafenis bij een plek waar kolonisten strandden en elkaar opaten en zoals we hebben geleerd van ‘haunted house’-verhalen laat zoiets sporen na waar die nieuwe bewoners last van krijgen. In wezen is Jack altijd al de ‘care taker’ van het hotel en moordenaar geweest en dus gedoemd het eerdere bloedbad te herhalen. Het opvallende element van de doolhof staat in mijn interpretatie voor de psychose waar Jack zich uiteindelijk definitief in verliest.

Tegelijk wemelt het van de dubbelingen en is het verhaal ambigu: Jack is niet helemaal dezelfde als de man op de foto aan het eind zoals omgekeerd de eerdere ‘care taker’ Charles Grady niet Delbert Grady is en ik denk dat Kubricks moraal van het verhaal is dat de geschiedenis van uitroeiing (van de indianen maar ook van bv. de Joden) zich telkens herhaalt met slechts iets andere namen en gezichten. Opnieuw wil Kubrick aldus de schaduwkant van de mensheid laten zien waarbij Kubrick meende dat horrorverhalen ons die kant kunnen laten zien zonder ons er direct mee te confronteren, hetgeen hij met The Shining op briljante wijze heeft gedaan; Kubrick heeft altijd een film over de Holocaust willen maken maar vond niet de juiste vorm maar The Shining komt zeker in de buurt van die beoogde film. Het grote verschil tussen Kings boek en Kubricks film is dan ook dat voor King het kwaad in het hotel zit met daarmee meer nadruk op het bovennatuurlijke en dat voor Kubrick het kwaad in de mens zit (onder meer King was zeer ontevreden over Kubricks interpretatie/versie).

Jacks paranormaal begaafde zoontje voorvoelt het nieuwe bloedbad al na z’n visioenen van het eerdere bloedbad voordat ook z’n ouders beginnen te hallucineren en geesten zien. De film laat dan ook al snel weten dat het met Jack fout gaat en het bloedbad zich dreigt te herhalen (wat dat betreft kent de film geen lange inleiding maar ook geen verrassing), maar wat opvalt is de intense toon van de film die doet denken aan de oude horrorfilms die sterk op het Duitse expressionisme zijn gebaseerd en die Kubrick zeker zullen hebben geïnspireerd voor deze film: de modernistische, schrille muziek (Bartók, Penderecki, Ligety), Kubricks opvallende visuele stijl en verstoorde verhoudingen van bv. de ruimten in het hotel (waarmee de waanzin wordt gevisualiseerd) maar zeker ook het overdreven acteren waartoe Kubrick opdracht gaf (met ook een langzaam spreken met nadruk op bijna elke lettergreep), dat de arme Shelly Duvall nog een nominatie voor slechtste actrice opleverde, geeft elk moment van de film een bloedstollende intensiteit waardoor het een echte horrorklassieker is.

De Extended Cut herzien op 4K met Dolby Vision.

The Shining is zonder twijfel één van Stanley Kubricks onbetwiste meesterwerken en een ware klassieker in de horrorcinema. Het is een film die er door de jaren heen in is geslaagd zijn publiek de stuipen op het lijf te jagen (en dat nog steeds doet). Gebaseert op Stephen King’s gelijknamige bestseller uit 1977. Kubrick neemt King’s fantastische boek en bouwt erop voort, waardoor het verhaal op zijn eigen onnavolgbare manier tot leven komt.

Spookachtige verschijningen van opvallend dreigende aard spoken een groot deel van de eerste helft van de film rond, die geleidelijk evolueren naar steeds serieuzere fysieke bedreigingen naarmate de dagen voorbij gaan. Er is verrassend weinig geweld gezien de schijnbare intensiteit, maar dat is weinig troost voor de zwakkeren van hart, aangezien veel van de terreur eerder impliciet dan manifest is. Een film die op vele niveaus symbolisch werkt, maar in wezen gaat over menselijke tekortkomingen en de manier waarop die kunnen worden uitgebuit door onbewuste krachten in combinatie met een zwakke wil. Deze film maakt het meest angstaanjagend door suggestie te gebruiken om je eigen verbeelding tegen je te keren.

Nicholson en Duvall hebben een complexe chemie die op zoveel niveaus werkt, wat essentieel is voor de opbouw van dit verhaal en de basis vormt voor de eersteklas regie. De mentale ineenstorting van Nickelson die op huiveringwekkende wijze wordt uitgespeeld, maar ook Duvall en de jonge Danny Lloyd waar pure angst te lezen is op hun gezichten.

Cinematografisch een kunstwerk, alleen al het opening shot vanuit de helikopter waar we de gele VW Kever volgen door de Rocky Mountains nabij Saint Mary Lake, ondersteunt door de duistere soundtrack. Veel gebruik van groothoekopnames, waarbij Nickelsons hallucinaties en de visioenen van de paranormaal begaafde Lloyd voor huiveringwekkende momenten zorgen. Buitengewoon effectief gebruik van long shots om een gevoel van isolatie te creëren, bolle lensshots om het surrealisme te versterken. Eén van mijn favoriete scenes is als we Danny volgen op zijn driewieler, waarbij de laag rijdende Steadycam subliem wordt gebruikt, waardoor we het gevoel krijgen dat het kwaad ons op de hielen zit, maar tegelijkertijd achter elke hoek of deur iets tevoorschijn kan springen.

De angstaanjagende sfeer in combinatie met de zorgvuldig gecomponeerde muziek (gebaseerd op het werk van Béla Bartók) brengen zelfs na 45 jaar de spanning tot vrijwel ondraaglijke hoogtes.

Chapeau Kubrick! Briljant!