Elephant (2003)

Oh trouwens:

Ik vind het thema leuker dan de film zelf, want je komt eigenlijk niets te weten over de daders. De enige hint van het motief is dat hij een soort taart geloof ik tegen hem aan kreeg in de les.

Hiermee bedoelde ik niet te zeggen dat de regisseur meer van de daders had moeten laten zien, maar omdat hij er toch voor heeft gekozen de daders een beetje te laten zien. Zo bijvoorbeeld bij het kijken naar nazi films, het online bestellen van de wapens, het spelletje "DOOM" spelen, het samen douchen, en het motief deels prijsgeven.
Geen van deze scènes vond ik een goede keuze. Je wist dus toch wel iets van de daders, en zo geweldig vond ik dat niet. Had dat dan gewoon weggelaten, want het ging uiteindelijk toch om het 'normale schoolleven' en niet om de daders.

Het eerste shot (eigenlijk het tweede) met die witte auto was meteen raak, was mooi vanaf boven gefilmd.

Het camerawerk blijft boeiend. We draaien om de persoon heen, we kijken stiekem mee in een gymzaal of zitten achterin de auto en we komen op zijsporen terecht en nemen daarbij een kijkje in de keuken waar ze stiekem wat marihuana roken. Ook al zit je continu op de huid van de desbetreffende persoon, het zorgt er voor dat je dichtbij de situatie komt en meer verbinding krijgt met de daadwerkelijke omgeving.
Wat ik mistte was een bepaalde verbinding met de personages zelf. Want elk figuur wordt maar beperkt voorgesteld en op een gegeven moment zat ik 'n beetje te wachten op die achtergrond van de personen. Het blijft iets te oppervlakkig allemaal en dat vind ik zonde. Het is leuk dat we van de daders wat meer te zien krijgen maar toch blijf je met hun ook op een bepaalde afstand zitten. Er is nergens een climax en misschien dat ze daardoor ook niks 'op hoeven te bouwen' maar ik denk dat het allemaal iets strategischer aangepakt had kunnen worden.

Ook volgen we opeens tough-guy Benny die rustig doorwandelt door de school nadat er brand is ontstaan en er lijken op de grond liggen. Terecht dat hij werd afgeknald.
En het schoolalarm kon ook wat beter afgesteld zijn, ik heb 'm maar heel even gehoord.
Erg storend vond ik dat er in de camera werd gekeken op sommige plekken. Bij dat gesprek in dat kringetje waarbij de camera langzaam ronddraaide kwam het meervoudig voor.

De cast is redelijk maar eigenlijk hoeven ze niet zoveel uit de kast te halen. John Robinson en Nathan Tyson hebben me in ieder geval wel overtuigd dat ze kunnen acteren.


Het blijft te simpel en het einde voelde niet zo goed aan. Toch was het wel een aangename ervaring.

Leuke, aparte manier van filmen. Het is wel een érg rustige film, hoopte dat het einde een hoop goed ging maken, maar dat viel best tegen.

Nothing can touch me

Heel interessant, deze Deense short. Trailer ziet er écht heel goed uit, zal niet op MM komen dankzij de duur (30minuten) maar het kan voor de fans van Elephant geen kwaad om dit gewoon goed in de gate te houden

Een film die me nog lang zal bijblijven.

Elephant is een erg boeiende en sterke film geworden. Je volgt de laatste uren voor een grote shoot-out op een Amerikaanse highschool. Het is een normale dag en je volgt normale leerlingen. Je hebt een paar meiden die hun eten graag uitkotsen, je ziet een meisje dat een gepest buitenbeentje is, je ziet een jongen wiens vader een drankprobleem heeft en ga maar door. Eigenlijk gebeurt er lange tijd heel weinig in de film, maar het blijft enorm boeien omdat je weet wat er gaat gebeuren.

Na een tijdje zie je bepaalde scenes vaker terugkeren, maar dan vanuit ander perspectief. Zoiets is niet de eerste keer dat je het ziet in een film, maar het weet zo wel de aandacht vast te houden. Gus van Sant heeft een aantal prachtige, uitgerekte shots in de film zitten die visueel prachtig zijn.

Uiteindelijk gaat het dan volledig mis en volg je de daders tijdens hun shoot-out. Bijzonder heftig en kil hoe dit getoond werd. Je ziet een deel van de tieners die je volgde aan hun einde komen op een hele tragische manier. Het wordt niet spektaculair getoond, wat denk ik de beste keuze was omdat het zo nog triester overkomt. Wat me wel stoorde aan de shoot-out was dat het qua massale paniek wel wat tegenviel. Je zou toch massa hysterie verwachten? En dan heb je ook nog die donkere jongen Benny die zonder angst lekker door de school loopt. Belachelijk stukje en niet raar dat hij afgeknald werd. De pure angst had van Sant wel beter mogen vertonen. Wat wel goed overkomt is hoe zinloos al dit geweld is en hoeveel pech een leerling kan hebben. Als je terugdenkt aan wat alle leerlingen die je volgde die dag deden, dan weet je dat een stel zich had kunnen redden als ze die dag een andere keuze hadden gemaakt. Erg triest.

Verder vond ik het ook wat jammers dat de 2 daders wat clichematig zijn neergezet. Ik had eigenlijk niks willen weten van hun motieven. Het kwam toch weer neer op Nazi invloeden, computerspellen en gepest worden. Beetje standaard helaas.
Maar dit zijn details op verder een behoorlijk indrukwekkende film.

4*

In zijn tiende film laat Gus van Sant een doorsnee dagje zien op een doorsnee Amerikaanse middelbare school. Met lange, langzame shots wordt de alledaagsheid benadrukt. De kijker wordt voorgesteld aan verschillende tieners door hun namen als een soort hoofdstuk aanduiding in beeld te brengen. Door deze alledaagsheid zien we in feite niets bijzonders, roddelen, sporten, afspraakjes maken. Met andere woorden, hetgeen wat scholieren bezig houdt. Van één persoon krijgen we meer te zien. We zien Alex in zijn doorsnee huis getalenteerd piano spelen, een beetje gamen en tv kijken met z’n vriend Eric. Maar dan wordt er een pakketje bezorgd met een zeer onheilspellende inhoud.

Doordat Van Sant de kijker met deze lange shots achter de tieners aan laat sjokken krijg je een beetje het gevoel naar een soort videogame te kijken zonder zelf te spelen. En dat is ook meteen het probleem van Elephant. Je weet dat er iets moet gaan gebeuren. Er moet een punt gemaakt worden, het moet ergens toe leiden. Door de flinke dosis alledaagsheid zit je er als het ware op te wachten. Een overweldigende climax. Een verhelderende ontknoping. Maar als dit punt dan eindelijk komt laat het een onbevredigend gevoel achter. Dit heeft verschillende redenen.

Ten eerste ga je door de lange shots twijfelen aan de relevantie van waar je naar kijkt. De personen welke worden voorgesteld blijken niet per definitie belangrijk te zijn voor het verhaal. En doordat er slechts één dag uit het leven van de tieners te zien is blijven vele vragen onbeantwoord.

Dit zou op zich geen probleem hoeven te zijn, het kan je tot denken zetten en het laat ruimte voor een eigen interpretatie. Dat je blijft zitten met de waarom vraag lijkt zelfs één van de bedoelingen die Gus van Sant voor ogen had. Het is waarschijnlijk de meest gestelde vraag na een incident zoals te zien is in Elephant. Het is dan ook niet zo zeer de waarom vraag die blijft hangen maar vooral de waarom zo vraag. De volstrekte gewetenloosheid, het volledige gebrek aan ratio en empathie bij Alex en Eric roept vragen op. Er is zelfs geen genot of een teken van voldoening te zien. Door Alex wordt nog even laconiek gezegd dat ze vooral plezier moeten maken voordat ze hun gruwelijke plan gaan uitvoeren. Het zijn deze dingen die de climax erg ongeloofwaardig maken. Het is wederom alsof je naar een videogame aan het kijken bent, Alex en Eric gedragen zich wel als zodanig, compleet emotieloos en gezegend met stalen zenuwen.

Elephant probeert aan te tonen dat de alledaagsheid de olifant onzichtbaar kan maken. Maar het is het alledaagse niveau van de film die Elephant op den duur onzichtbaar maakt.

Mooi gesproken.

Pardon? Hier begrijp ik niks van.

Ik wil niet 'muggen'-ziften, en nog minder van een mug een olifant maken, maar uhh ...

Het doet me in de verte denken aan de krokodillendialoog tussen Bert en Ernie:

Bert: Hé, Ernie. Waarom heb jij een banaan in je oor?

Ernie: Ik kan je niet horen, Bert, want ik heb een banaan in mijn oor.

Bert schreeuwt de vraag nog eens.

Ernie: Da's tegen de krokodillen, Bert.

Bert (schreeuwend): Maar er zijn helemaal geen krokodillen.

Ernie: Zie je wel, dat het helpt!

...

Inderdaad een mooie Cruijffiaanse uitspraak

Misschien waren er wèl krokodillen geweest als hij geen banaan in zijn oor had. Maar wat heeft dat eigenlijk met die uitspraak van evdb27 te maken?

John Lee Hooker: Hé, EVDB27, hoe kan 'de alledaagsheid' een olifant onzichtbaar maken?

EVDB27: Zie jij olifanten dan?

JHL: Nee.

E: Dat bedoel ik.

JHL: Wat bedoel je nou?

E: Nou, dat ze onzichtbaar zijn door de alledaagsheid.

JHL: Dus als er geen 'alledaagsheid' zou zijn, dan zouden we olifanten zien?

E: Precies.

JHL: Mooi gesproken, EVDB27!

E: Graag gedaan, JHL.

...

Ehm... hij bedoelt volgens mij gewoon de film, niet de olifanten als beesten. Door de alledaagsheid van de film (standaard personages de nogal bij de oppervlakte blijven, samen met een doorsnee highschool) blijft deze film 'Elephant' niet zo lang in het geheugen hangen en wordt hij dus als het ware 'onzichtbaar'.

Ik denk dat je het iets te letterlijk opvat.

Dat er geen olifant in Elephant voorkomt, ziet een blinde ook wel. Het gaat natuurlijk om de eerste zin in deze quote:

Nergens legt EVDB27 uit wat volgens hem de betekenis van "Elephant" is. Vervolgens geef jij hem een compliment, terwijl je nooit begrepen kon hebben wat EVDB27 met zijn uitspraak bedoelde.

Vreemd, hoor!

Oke, dit is wat ik denk wat hij bedoelde:

De film Elephant probeert aan te tonen dat de mensen op school door de alledaagse dingen ( waar ze allemaal zo gewend aan zijn) vergeten dat er ook jongeren rondlopen met hele andere gedachtes en misschien wel met gruwelijke bedoelingen.

Maar vervolgens houd de kijker eigenlijk maar een saai beeld ervan over want je ziet gewoon een normale schooldag met redelijk saaie personages. De film Elephant wordt dan na verloop van tijd vergeten omdat het niet heel erg schokkend overkwam, en dus blijft het geweld (de olifant) toch nog 'onzichtbaar'.

Misschien brengt dit je op een ander spoor'? De 'aanloop' naar een groot drama wordt vanuit verschillende gezichtspunten opgetekend, waardoor een ieder een eigen versie van dezelfde tragische gebeurtenis zal hebben, vergelijkbaar met blinden, die verschillende lichaamsdelen van een olifant aftasten.

Wiki

Ik geloof je en bedankt voor de informatie. Maar dat zegt natuurlijk niets over de inhoud van de film en hoe het is uitgewerkt.

Sorry?

Als jij een betere verklaring hebt voor zowel de titel als de structuur van de film dan ben ik uiteraard een en al oor.

Ik heb niet gezegd dat ik een betere verklaring voor de titel heb, ik zeg dan ook dat ik je best geloof met die bron van wikipedia. Echter vind ik die uitspraak van evdb27 nog steeds wel mooi verzonnen.

Most importantly, have fun man

Huiveringwekkende uitspraak in deze bijzonder beklemmende en naargeestige film. Werkelijk alles draagt bij aan het aparte sfeertje dat in deze film hangt, en dan vooral het fenomenale camerawerk. Alsof de camera iemand is die voor het eerst rond kijkt op de school. Hij kiest zijn pad volkomen willekeurig. Loopt een paar minuutjes met één iemand mee, wordt vervolgens weer afgeleid en glijdt weer naar een ander personage. Sommige scénes komen meerdere keren terug en worden vanuit een wat ander perspectief getoond. Hiermee wil van Sant laten zien dat iedereen een gebeurtenis als deze op een andere manier herinnert.

Ook aan het geluid heeft van Sant veel aandacht besteedt. Bepaalde geluiden klinken wat gedempter dan andere waardoor het haast onnatuurlijk overkomt. Alsof er een soort geluidswand tussen de kijker en de acteurs zit. De kijker is machteloos, weet wat er gaat gebeuren maar kan niks doen. De film verkeerd haast in een isolement.

Van Sant slaat gelukkig niet het sentimentele pad in. De leerlingen zijn niet overdreven gelukkig en er klinkt ook geen dramatische muziek. Toch, of misschien juist daardoor, slaat de film in als een bom. Daarnaast wordt er nauwelijks naar motieven van de daders gezocht. Een paar zijdelingse verwijzingen naar computerspellen en nazi-Duitsland. Maar gelukkig absoluut geen beschuldigend vingertje.

Een film die veel indruk heeft gemaakt en ongetwijfeld nog ruime tijd zal blijven hangen. 4.5*

De traagheid van deze film doet het idee alleen maar goed. Vind ik althans. Je kijkt mee naar verschillende "normale" levens en hoe deze mensen de dag doorkomen. Erg apart sfeertje. Mooi om de verschillende belevingen van het schietincident en de gewone dag op school te zien. Ook het camerawerk geeft een grote nadruk op de alledaagsheid.

Maar vond de schietpartij eigenlijk tegenvallen ik had eigenlijk een groter contrast verwacht tussen "de gewone trage schooldag" en de schietpartij. Om de onwerkelijkheid van zo'n situatie aan te geven. Ik heb me natuurlijk nooit in zo'n situatie bevonden maar het lijkt me dat zo'n onwerkelijk gevoel dan de overhand neemt. Maar ze blijven ook dan in op die trage manier filmen. kan ook aan mij liggen natuurlijk. De afsluiting van de gehele film kon me op een bepaalde manier niet bekoren. Kan niet goed uitleggen waarom niet.

Acteerwerk was verder prima. Met name van de twee daders natuurlijk.

Ik vond het al met al een aardig idee maar toch kwam niet alles 100% op me over.

*3 sterren

Gelukkig heb ik deze film op aanraden gezien en van te voren geen trailer of reacties gelezen.

Dit, en het feit dat de sfeer mij de gehele film erg aansprak creëerde het geweldige contrast tussen het alledaagse en het alledaagse geaccentueerd met de bedorven geest van twee jongens.

Waar de film uiteindelijk naar toegaat is eveneens traag en geproportioneerd wat het bizarre van de alledaagsheid waarmee de jongens hun daad plegen nog eens extra versterkt.

Meeslepende experimentele film die nog eens extra credit verdient door het feit dat alles on-set is gedecoupeerd.

Slechte film. Ik vond het al saai dat de camera soms zo lang een persoon volgde. Ik had een goed, origineel einde verwacht. Deze climax was echter zo niet origineel dat het de hele film voor mij verpestte.Er zit een aparte kalmte in de film die compleet verstoord wordt door de schietpartij en die vind ik aan de film niets toevoegen. Had van Sant niet een wat beter einde kunnen verzinnen?

Die schietpartij is de hele point van de film. Onvoorstelbare kritiek. Wat had je dan in hemelsnaam gewild? Welke films denk je allemaal aan als je het hebt over onorigineel?

@ Dee AI

...en de point is inderdaad ook dat Van Sant net helemaal niets heeft verzonnen. Dit is gewoon wat er gebeurd is. Dat maakt de film net zo verkillend en bloedstollend. Alsof je naar je eigen onbezorgde leventje aan het kijken bent, dat elke moment uit elkaar kan spatten.

Onorigineel is achteraf gezien niet het juiste woord: ik vond het een teleurstellend einde. Ik huurde deze film en op de achterkant stond 'een schooldag die niet als anderen is' dus ik was erg benieuwd. Wat kan de regisseur daar allemaal mee doen? Door de sfeer van de film (die af en toe wat langdradig was) werd ik erg benieuwd naar wat het einde zou zijn: het kon alle kanten op. Ik wilde alles behalve zo'n gewelddadig einde (dat vond ik helemaal niet bij de film passen).

De film kabbelt lekker door en er bouwt niet echt veel spanning op. De spanning die er is wordt op het laatst in een paar minuten eventjes weggeknald, terwijl de film voor mij nog even door had mogen gaan. De schietpartij kwam op mij over als een afgeraffeld einde. Ik vond het alles behalve creatief. Mijn verwachtingen waren te hoog, maar dat kwam door de samenvatting die niets over een schietpartij zei, maar de plot mysterieuzer maakte. Dan verwacht ik iets dat creatief is en niet dit. Ik blijf erbij dat ik het een slechte film vond.

Klopt, maar dat vind ik dus geen interessant gegeven voor een film. De reden dat ik hiervoor een 2.0 geef.

Goede film. Juist doordat zo´n onderwerp gedramatiseerd wordt, kunnen we het beter begrijpen. Op deze manier is te leren en te zien dat de daders zelf ook slachtoffers zijn (niet alleen van het banale pesten maar ook van de 'zieke prestatiemaatschappij' waarin een ieder die niet atletisch, mooi, assertief, populair, rijk , of 'normaal' is etc. is wordt afgestoten). Juist door dit soort onderwerpen niet door 'schreeuwmedia' als sommige kranten en sensatieprogramma's te laten behandelen, maar juist nuances aan te brenen, kunnen we zulke gebeurtenissen een betekenis geven.

Aristoteles zijn: "wat ik voor mezelf vrees, daar heb ik medelijden mee bij een ander". M.a.w. wat we zien zijn geen 2 afschuwelijke moordenaars (zoals in de kranten en andere media) maar je ziet het 'monster' in een zeer menselijke verpakking. Door de tragedie van film zijn we in staat ons te identificeren (met mate natuurlijk) met die 2 jongens en weten we dat die daad misschien dichter in ons zit dan we altijd dachten (in ieder geval een potentiële emotionele wantoestand). Omdat we het voor onszelf vrezen hebben we (naast onbegrip en ook woede) ook medelijden met hen.

Haha Dee Al, dan heb je duidelijk de verkeerde film gehuurd Het afgeraffelde einde kwam op mij juist over als een totale omslag van het verhaal. Het gewone schoolleven vs schietpartij. Dat het er niet bij past, geeft eigenlijk aan dat de film is geslaagd in zijn doel, want dat maakt het contrast van het schoolleven en de schietpartij juist zichtbaar.

Wat mijn probleem is met een dergelijk gegeven (de schooluren in aanloop van een schietpartij) is dat het op zich niet interessant is: de schietpartij maakt het interessant en die is op het einde; daar hoef ik de rest niet voor te zien. Ik snap zonder deze film ook wel dat een schietpartij geen alledaagse gebeurtenis is (godzijdank niet) en dat het grote chaos schept. Ik vind het verhaal van de dader van zo'n schietpartij veel interessanter, omdat ik benieuwd ben hoe een dader tot zo'n wanhoopsdaad komt. Daar werd in deze film bar weinig aandacht aan besteedt. Er werd even iets tegen die jongen aangegooid en dat was alles.

Dat is misschien interessant, maar haast onmogelijk filmisch voor te stellen omdat het een complex psychologisch proces van jaren is. Ik ben juist blij dat Van Sant daar niet te veel aandacht aan spendeert, want de beweegredenen worden in films met dergelijke thematiek vaak erg banaal voorgesteld.