Elephant (2003)

Een bijzondere film, waar de positieve aspecten toch vooral zitten in het camerawerk en de montage. Mooi en origineel, maar tegelijk is deze relatief korte film soms ook langdradig. De negatieve aspecten zitten dan ook in het verhaal. Het verloop kun je al ver van tevoren raden, en de reacties van de personages zijn niet altijd even geloofwaardig. Daarbij is het overladen met clichés.

Drie magere sterretjes voor het geheel.

De climax is sterk, het onderwerp aangrijpend. De leerlingen op de middelbare school worden realistisch voorgesteld, zoals de meisjes die hun lunch gaan uitbraken om niet dik te worden. Enkele mogelijke oorzaken worden aangevoerd, zoals het feit dat wapens veel te gemakkelijk verkrijgbaar zijn, het spelen van gewelddadige games, het bekijken van nazifilmpjes... Een diepgaande filosofie hebben de jongens duidelijk niet; ze willen vooral fun hebben.

Wat mij tegenstak was de traagheid van het eerste uur. Ik hou niet van achterhoofdencinema - als je twee minuten zit te kijken naar het achterhoofd van iemand die door de gang wandelt.

Verder vond ik het vreemd dat we geen politie te zien kregen; je zou toch verwachten dat die snel ter plaatse zijn.

Elephant stond al enige tijd op mijn lijstje om te zien. Bij mijn afstuderen heb ik onderzoek gedaan naar zogenaamde satanische aspecten van rock en metal. Degenen die dat het meest bevestigen, zijn degenen die roepen dat de daders van het bloedbad op Columbine High School zijn beïnvloed door o.a. Marilyn Manson en Rammstein. Godzijdank laat Gus van Sant zien waar het probleem daadwerkelijk ligt, al schenkt hij er niet veel aandacht aan.

Inderdaad, Gus neemt je vooral mee de school in. Elephant voelt bijna nostalgisch aan, omdat ik elf jaar geleden mijn HAVO-diploma heb gehaald. Lekker dwalen door de gangen terwijl hier en daar zich allerlei normale dingen afspelen. Toch wordt hier wel erg veel tijd in gestoken en had van mij de focus veel meer op de daders mogen liggen. Niet zozeer dat ik hier een actiefilm had willen zien, maar wel hun pijn en hun aanloop naar het bloedbad dat ze gaan aanrichten. De verdeling van de aandacht naar personen is slecht gekozen. Elephant is soms echt te langdradig. Ik snap de lovende kritieken. De film is sfeervol geschoten en met het acteerwerk is niks mis, maar voor mij is het verhaal een tegenvaller geworden.

De film 2:37 (2006) is overigens een echte aanrader voor wie van Elephant genoten heeft.

Die film is op deze geïnspireerd, en zou je qua stijl en setting makkelijk als een soort van vervolg op deze kunnen zien. Zelfde sfeer en stijl, maar ik vond het beter uitgewerkt. Ook die film gaat over een aangrijpende gebeurtenis op een school.

Ik zou zulke gastjes ook pesten.

Is deze film in 4:3 gefilmd of ligt dat aan mijn versie?

De film waarmee mijn filmodyssee destijds is begonnen. Nog steeds ben ik er kapot van. De emotionele intensiteit van deze film is grenzeloos. De subtiliteit en neutraliteit van Van Sant ongeëvenaard. Wat een camerawerk ook.

Essentieel.

Aardig verhaal, maar de film trekt voorbij in een tergend laag tempo. Ellenlange wandelingen over een veld en door de gangen, kijkend naar een achterhoofd, dat ging mij al snel irriteren.

Na ruim vier jaar weer eens herzien, het blijft een steengoede film.

Cinematografisch werkelijk bijzonder sterk. Mooie lange shots waar de camera zich zo natuurlijk als het maar kan tussen de mensen beweegt met als absolute hoogtepunt het shot waar de drie meisjes gevolgd worden. Maar wat me nu ook opviel was het shot op het sportveld waar de camera een tijd lang totaal niet beweegt. Het ziet eruit alsof er random in een richting gefilmd wordt, hoe de gefilmde mensen hun gang gaat voelt compleet natuurlijk aan, en toch valt alles wat noodzakelijk is precies binnen het kader. Ook mooi is het shot waarbij de slimste van de moordenaars compleet onscherp van de achtergrond naar voren loopt; pas als hij vlak bij de camera staat is hij scherp te zien. Beethoven blijft fraai gekozen als filmmuziek, maar verder ook sterk hoe er van omgevingsgeluiden gebruik wordt gemaakt. Afgezien van het formaat, wat ik wel een beetje jammer vind, blijft de film audiovisueel dus bijzonder sterk.

Het is duidelijk dat ook deze film door Tarr beïnvloed is, de meedere perspectieven komen ook in diens Sátántangó voorbij, al bereikt Van Sant hier wel cinematografisch een hoger niveau. Op die meedere perspectieven slaat ook de titel. Er is namelijk een parabel van de blinden mannen en een olifant: de een pak de slurf vast en zegt dat een olifant als een slang is, een ander pakt een voet vast en zegt dat een olifant als een boomstam is, een derde pakt een oor vast en zegt dat een olifant als een waaier is, een vierde pakt een tand vast en zegt dat een olifant als een speer is. Allemaal meerdere interpretaties afhankelijk van je perspectief. Voor mij is de referentie naar deze parabel extra leuk, ik heb me namelijk als wiskundige een tijd bezig gehouden met topostheorie, een zeer abstracte tak van de wiskunde. Wat een topos precies is, is moeilijk uit te leggen, er zijn vele definities, die allemaal equivalent zijn, maar een totaal ander perspectief bieden. Het standaardwerk over topostheorie heet dan ook "Sketches of een Elephant", een bijzonder poëtische titel voor een wiskundeboek.

De manier waarop ik met de personages meeleef is toch wel wat veranderd. Bij de vorige kijkbeurt keek ik er echt naar uit dat het trio meisjes zo snel mogelijk afgeknald zou worden. Deze kijkbeurt daarentegen, voelde ik veel minder afkeer. Ja het zijn tutjes, maar die kunnen evengoed leuke mensen worden als ze wat ouder zijn. De intelligente van de moordenaars blijft fascinerend met z'n voorliefde voor Beethoven. Voor de rest weinig sympathie of antipathie tegenover de personages, daar leent de opzet zich ook niet voor, die al interessant genoeg was.

De waardering van 4,5* blijft rotsvast staan, en ik neig zelfs een beetje naar het maximum, maar het beeldformaat weerhoudt me er deze keer van. Misschien ooit bij een volgende kijkbeurt.

Herzien en met een volledige * verhoogd. Vond hem eerst al wel goed, maar denk dat ik toen een beetje met de verkeerde verwachtingen de film ingegaan was. Weet niet waarom, maar verwachte een wat intensere en shockerendere film. Tweede keer zie ik pas echt de ware kwaliteit van Elephant. Het deed me uiteindelijk allemaal wel wat denken aan Keane (Kerrigan), ook een beetje dat soort kale registreren van gebeurtenissen.

De film is realistisch, zonder romantisering, spanningsopbouw of heldere uitleg. Mij bevalt dat wel, zo kan de aandacht veel meer op sfeer/beeld/geluid gericht worden in plaats van op moraaltjes en karakteruitdieping, wat ik bij een film als deze nou niet echt op zijn plaats zou vinden. Kan me wel voorstellen dat sommigen het af en toe te saai of langdradig vinden worden, ik hou echter wel van die lang uitgerekte longshots zoals in deze film. Onder andere daardoor voel je je vaak echt als een spectator op de gebeurtenissen. Ook het camerawerk en het steeds wisselen van perspectief droegen hieraan bij.

De film is dus redelijk realistisch, maar tegelijkertijd heeft het ook iets dromerigs. De vervaagde achtergrondbeelden en geluiden als er weer eens gefocust wordt op een bepaalde persoon speelde hier bijvoorbeeld een rol in. Vond het in ieder geval erg apart en interessant.

Erg indrukwekkende film, eentje die echt in je hoofd rond blijft spoken. 4,5*.

Van Sant op zijn best.

Elephant is zo subtiel, zo “zen”, dat je bijna zou vergeten dat het concept geënt is op een van de vreselijkste shootings uit de Amerikaanse geschiedenis. De regisseur wijkt zoals gebruikelijk af van de platgereden paden en dat uit zich in nog wel meer geniale tegenstrijdigheden. Zo passeren flink wat clichés over de daders de revue (gewelddadige games, gepest, wapenliefhebbers) zonder dat je ook meer één ogenblik het gevoel hebt dat er met het vingertje gewezen wordt. Van Sant observeert van op afstand. Hij volgt de personages zonder dat daar al te veel emoties aan te pas komen en met een minimum aan dialogen. Toch voel je je enorm betrokken.

Die verfijning komt ook qua stilering prachtig uit de verf. Echt een pareltje, het volledige pakket: camerawerk, fotografie, muziek … Van Sant verheft zelfs achtergrondgeluid tot een ware kunstvorm. De ellenlange steadicam-wandelingen doorheen de gangen vervelen geen moment, ook al gebeurt er quasi niets.

Deze film geeft jonge, onervaren acteurs een kans. Dat levert knap, naturel acteerwerk op. Charismatisch, maar zonder sterallures of profileringsdrang. Daarmee is ook nogmaals bewezen dat bekende koppen misschien wel de kassa doen rinkelen, maar voorts niet per se een meerwaarde zijn.

Elephant is sober en vooral heel erg tijdloos. Ik miste enkel nog wat scherpte in de dialogen om echt van perfectie te spreken. 4.5*

Fun fact: De acteurs gebruiken hun echte namen.

Redelijk goeie film. Duidelijk gebaseerd op de Columbine highschool schietpartij. Ook het camerawerk was fantastisch, de ongelooflijk lange shots hebben een soort van hypnotiserend effect. Af en toe vond ik het verhaal wel wat af zwakken en soms ging het ook gewoon nergens over. Ook de muziek (fuhr elise van Beethoven) vond ik persoonlijk, ik weet niet goed waarom, niet echt hellemaal passen bij de film.

Van Sant is duidelijk, naast de tragedie op de Columbine High School in 1999, geïnspireerd geraakt door de korte film "Elephant" uit 1989 van Larry Clark. Deze film bevat dezelfde lange meegaande shots (gemaakt door middel van een steadycam), en speelt zich af in Noord-Ierland waar Ierse (mogelijk IRA) gangsters (vermoedelijk) Britse collaborateurs en informanten op professionele wijze uitschakelen (en vice versa). Destijds ('89) nog bikkelharde realiteit!

De titel "Elephant" slaagt op het feit dat de film (deze dus) zich vanuit verschillende standpunten afspeelt tijdens een bepaalde gebeurtenis. Net zoals (volgens Van Sant) verschillende blinden die een Olifant proberen te tekenen/beschrijven maar elk tot een andere conclusie komen omdat ze elk een ander deel hebben aangeraakt. De originele kortfilm (die als Extra op de DVD staat) heeft de titel van het spreekwoord "Elephant in a room", een overduidelijk probleem dat toch ontkent wordt (de afrekeningen/vergeldingen door de IRA in Clarks korte film). Alhoewel deze betekenis ook niet helemaal onjuist is voor deze film van Van Sant. De moordende jongens doen dit (het moorden) omdat ze gepest werden. Zo beschuldigd een van de moordenaars een leerkracht ervan niet te hebben ingegrepen in het pesten, ondanks dat hij goed genoeg wist dat het gebeurde. Zoals een olifant in een huiskamer dus.

Massamoorden in scholen is niet het meest makkelijke onderwerp om compleet goed een film over te maken. Het is wel makkelijk om het boeiend te houden, want de materie is niet bepaald saai. Echter,het roept veel vragen op die moeilijk te beantwoorden zijn. Gus van Sant heeft een interessante aanpak, een soort mix tussen een bijna ongeïnteresseerde afstandelijkheid en een wat meer poëtische dromerigheid. Het is in veel opzichten een knappe film, maar het werkt niet 100% voor mij.

Het begint opvallend alledaags, door lang te focussen op verschillende, simpele handelingen die de scholieren doen tijdens hun dag op school. Niets is echt bijzonder hier, het zijn precies de dingen die je verwacht tegen te komen. Dat is ook het punt. Van Sant probeert er nog iets extra's mee te doen door met perspectief te spelen, af en toe kort slow-motion te gebruiken en ook door de tijdlijn abstract te houden. Ik weet niet precies wat dit moet toevoegen aan het geheel, maar het moet gezegd worden dat het bijzonder mooi oogt. De lange shots en de kalme montage versterken het droomgevoel. Het alledaagse als een soort kalme symfonie. Gewaagd, maar geslaagd, hoewel het hier en daar wat doel mist. Op een gegeven moment volgen we bijvoorbeeld die fotograaf een tijdje en dat wilde voor mij maar niet boeiend of mooi worden.

Het tweede deel is natuurlijk andere koek. De moordenaars krijgen steeds meer focus en uiteindelijk krijgen we de schietpartij. Het is akelig om naar te kijken en het liet me beslist niet koud. Hoe groot de schade werkelijk is en of bepaalde slachtoffers daadwerkelijk dood zijn blijft vaak vaag en de film eindigt met een soort cliffhanger. Ik snap waar Van Sant hier voor ging. Zijn aanpak houdt het ietwat abstract, waardoor enige vorm van entertainmentwaarde verloren gaat. Ook probeert hij zijn vingers niet te branden aan een verklaring voor deze extreme daad. Hij toont alle stereotypes: pesten, Hitler, gewelddadige videogames, homoseksualiteit, noem het maar op. Alleen het pesten blijft wat hangen. De film valt makkelijk als volgt samen te vatten: het is een gewone dag op een middelbare school, totdat twee jongens mensen beginnen neer te schieten. Sommigen overleven, anderen sterven. Diepere thema's lijken er niet of nauwelijks te zijn. De film is zijn samenvatting.

Ik weet het niet, maar op een bepaalde manier vond ik dat wel erg onbevredigend. In zekere zin is dat de bedoeling, maar ik weet niet in hoeverre ik die bedoeling waardeer. Het liet me bepaald niet koud, maar juist omdat dit een onderwerp is dat me enorm weet te raken zit ik misschien niet te wachten op een versie die niet verder komt dan "dit is gebeurt". Ergens past juist het gebruik van die zeldzaam echt poëtische momenten zoals slow-motion ook totaal niet in het alledaagse waar Van Sant voor lijkt te gaan (sommigen hier zeggen dat deze film lijkt op een documentaire; ik zie dat echt totaal niet). De bijna komische manier waarop hij een berg motieven voor de killers op ons bord gooit neigt naar wansmaak. Het klikt niet, alsof er een bepaalde visie mist achter de verder zeer gecontroleerde en knappe visuele manier waarop het gefilmd is. Doe mij maar een We Need to Talk About Kevin, die ook veel mysterieus houdt, maar wat meer doel lijkt te hebben en waar in ieder geval de personages ook echt personages zijn, in plaats van eenvoudige pionnen.

Vergis je niet, in veel opzichten is dit een knappe film die me wist te raken. Echter, vooral achteraf bleef ik met de vraag zitten of dit alles was. Het antwoord van Van Sant is waarschijnlijk "ja" en ik kan daar niet compleet genoegen mee nemen.
3,5*

Een indringende film.

Prachtig geschoten (excusez la mot) met de steadycam. De personages en verhalen lopen in elkaar over en een en ander wordt via wisselende uitgangspunten gefilmd. Knap gedaan en houdt de saaie tienerperikelen verhaallijn daarmee toch ook wel boeiend.

De climax komt dan ook extra hard aan.

Een goed misdaad/drama/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Misschien wel de beste film die ik ooit gezien heb, even laten bezinken!

Wat mijn oordeel van de film betreft sluit ik me vrijwel geheel aan bij het weloverwogen stuk van The One Ring op 5 juli 2015 hierboven, dus inclusief het onbevredigde gevoel achteraf. Toch valt mijn waardering in sterren iets lager uit dan de zijne, want voor de techniek van deze film kan ik echt niet warm lopen. Die lange Steadicamshots waarin niets anders gebeurt dan dat je met een personage meewandelt geven volgens sommigen hier de film een droomachtige sfeer, maar mijzelf ergeren ze alleen maar: ik neem aan dat een regisseur deze twee technieken (een personage dicht op de huid zitten met de camera, en het zeer lang aanhouden van een shot) gebruikt om een gevoel van intensivering te bereiken, een gevoel van betrokken zijn bij het personage, een manier om de toeschouwer "in" de film te trekken, maar zelf denk ik alleen maar: o kijk, daar is weer zo'n lange take, daar loopt weer zo'n camera-die-een-achterhoofd-observeert (zoals Dievegge al aanstipte op 29 april 2014), kijk, de regisseur wil mij kennelijk "in" de film trekken – maar in plaats van dat zoiets ook echt gebeurt word ik juist búíten de film gezet, word ik weer een toeschouwer die beseft dat hij naar een ambachtelijke constructie zit te kijken en kan de film mij niet meer emotioneel raken. Bij de veelbesproken openingsscène van Spectre dacht ik eveneens: ja, knap hoor, al die obstakels ontwijken en 007 ook nog in focus houden, maar wat dóé je er nou mee, wat hèb je er eigenlijk aan? En wanneer zo'n stijltruc dan aandacht voor zichzelf vraagt (zoals hier) schiet het voor mij z'n doel hélemaal voorbij. Doodzonde, zeker in het geval van zo'n oprechte en integere film als deze. (Misschien heb ik té veel films gezien – maar geef mij de klassieke onnadrukkelijke montage maar. Voor mij is een editor net een scheidsrechter: als je niet merkt dat hij er is geweest heeft hij z'n werk goed gedaan.)

Vraag me wel af waar ze die 3 miljoen als budget allemaal in hebben gestoken..

Alles is goed maar toch 3 sterren?

Nog steeds erg sterk.

Vooraf een beetje schrik voor de herziening (want Gerry viel ook een klein beetje tegen), maar dat was nergens voor nodig. Elephant is nog steeds een boeiende ervaring.

Viel me deze keer op hoe goed van Sant natural met stilering combineerde. Het oogt allemaal best realistisch, maar verre van makkelijk of goedkoop. Da's toch iets wat je maar zelden ziet in een film. Alleen daarom al de moeite.

Maar ook de aanloop, de finale en de uiteindelijke boodschap zijn boeiend en nog steeds relevant, los van het Columbine incident. Wel grappig om het geharrewar rond de titel terug te lezen, ondertussen is wel duidelijk dat het gaat om "the blind men and elephant" en niet "the elephant in the room".

Blijft sterk, fijne herziening, veruit van Sant's beste periode.

4.5* en een uitgebreide review

Moet je gezien hebben?

Elephant is voor mij één van die films die ik al jaren wilde bekijken, maar waarvan het er simpelweg nooit gekomen is. Toch bleef de titel langere tijd in mijn hoofd rondspoken als ik hem weer eens ergens voorbij zag komen en toen ik hem onlangs op kon pikken voor een minimaal bedrag bij de CeX nam ik het schijfje dan ook gauw mee naar huis. Nu ik deze eindelijk heb bekeken voel ik met name teleurstelling,want hoewel het natuurlijk heel heftig is wat er tijdens de schietpartij allemaal op je scherm gebeurd is de aanloop hier naartoe zo ongelofelijk saai en nietszeggend dat ik niet begrijp waarom er zoveel positieve verhalen de rondte doen.

Ik kan genoeg argumenten op het internet terugvinden waarom mensen zo onder de indruk zijn, maar ik ervoer met name leegte en kan me hier dan ook niet bij aansluiten. De personages die voorbij komen krijgen allemaal maar een beperkte screentijd waardoor het moeilijk is om een binding met de personages te krijgen. Daarnaast gebeurt er ook niks bijzonders. Ik heb begrepen dat het ook juist de bedoeling van de regisseur is om een normale schooldag te tonen die uiteindelijk een fatale afloop krijgt, maar als ik een globale indruk wil krijgen van alle leerlingen die op een middelbare school zitten kan ik ook gewoon op een willekeurige school voor een paar uur achterin een schoolkantine gaan zitten.

Wat bijvoorbeeld wél effectief had kunnen zijn was een opzet door middel van een miniserie die zich voor een paar afleveringen per aflevering steeds op een andere leerling focust om uiteindelijk te eindigen bij de daders, een uitgebreide kijk in hun leven te geven en te speculeren over welke factoren van invloed kunnen zijn geweest wat hen tot deze slachtpartij heeft aangezet. Op deze manier creëer je wel binding met je personages, zodat het je als kijker wel een moer kan schelen wat er met iedereen gebeurt. Ook had er gekozen kunnen worden voor een solofilm rondom de daders die niet per se antwoord hoeft te geven over het waarom, maar wel een beter beeld geeft wie de daders nu precies zijn. Een voorbeeld van een film die hetzelfde thema vele malen beter aanpakt is ''We need to talk about Kevin''. Deze was tenminste wel intrigerend.

Dus moet je Elephant gezien hebben? Wat mij betreft in ieder geval niet. Want hoewel de schietpartij ondanks zijn slepende aanloop nog steeds vrij schokkend is kon de film mij in zijn geheel allerminst bekoren. De benadering van de regisseur bleef namelijk veel te globaal en het leven van de leerlingen, veel te veel een raadsel.

2,5*

Elephant

Elephant laat een beschouwende blik zien op het fenomeen “school shootings”. Gus Van Sant kiest voor een rustige, afstandelijke en arthouse-achtige aanpak wat wonderwel werkt. Je komt weinig over de personages te weten en dat is hier een goede keus. Je zou kunnen zeggen dat de emotionele impact achterblijft, maar de school shooting zelf maakt al genoeg indruk.

Mooi ook dat de beweegredenen van de schutters niet ter sprake komt, want soms is die er gewoon niet. De rustige, kille en doordachte manier waarop de schutters te werk gaan maakt daardoor des te meer indruk. De langgerekte scènes en close-ups van ruggen van de personages vond ik ook sterk gedaan. Vooral de scene met de jongen met de rode trui die de hele campus door loopt is een plaatje. Net zoals de "foto-scene" met de blonde jongen die drie keer terugkomt vanuit een ander gezichtspunt. De schietpartij zelf is gespeend van emotie en sentiment en wordt realistisch en ijzingwekkend in beeld gebracht. Dat de schietpartij wat klunzig begint (verkeerde tijd) maakt het des te beter. Het open en abrupte einde maakt de film af.

De laatste film die ik voor de Super Tip-Topper heb gekeken, en dat was enigszins met opzet: het was misschien wel de film waar ik de hoogste verwachtingen bij had. En grotendeels zijn die verwachtingen ook wel uitgekomen, samen met Slow West was deze Elephant wat mij betreft de beste van de serie tips.

Ik vermoed dat het door mijn hoge score voor Polytechnique komt, dat ik naast (het beduidend minder geslaagde) Klass wederom een film in hetzelfde straatje getipt kreeg. Het eerste uur van Elephant vond ik geweldig. Het is eigenlijk een portret van een normale schooldag in een op Columbine gebaseerde high school in Amerika. Prachtig gefilmd en zeer naturel overkomend zien we fragmenten van hoe een stuk of tien, vijftien scholieren (met name de uiteindelijke slachtoffers) en anderen die direct of indirect bij de school betrokken zijn de dag doorkomen. Er wordt niet echt een verhaal verteld, maar meer een sfeerbeeld geschetst waarbij ik in ieder geval bijkans voelde of ik erbij was. Tussen de onschuldige hobby'ers, de persistente pesterijtjes, de nerderige jongens, de bimbo's, de jocks. En natuurlijk de dreigende donkere wolk, waar in de eerste helft al een aantal keren overduidelijke hints van te zien zijn.

Ik denk niet dat veel mensen compleet naturel de film in gaan, ik in ieder geval niet, dus het laatste half uur kwam niet helemaal als een verrassing. Maar toch was ik wat minder onder de indruk van dat laatste half uur dan van het eerste uur, ondanks dat het in alle opzichten de climax van het verhaal is. Het was alsnog goed hoor, maar het niet-chronologische knip- en plakwerk, en het wat arty camerawerk maakten de situatie vrij afstandelijk, zodat de uiteindelijke schietpartij op school en de vele moorden niet de klap in mijn maag was die het in Polytechnique wel was. Maar gecombineerd met een geweldige eerste helft alsnog een hele sterke film, en een goede motivatie om wat meer van Gus van Sant uit de kast te halen binnenkort.

Realistische en soms lange scenes, die je in "normale" films in veel kortere tijd zal zien. En scenes die vanuit 2 personen gefilmd worden tijdens hun tocht door de school. (voorbeeld is de fotograaf en de blonde jongen die gefotografeerd wordt) Toch aardig om eens te zien hoe ook gefilmd kan worden.

Een 7.

Heftige film. Ik heb een hekel aan geweld, maar ik vind de manier waarop deze film in elkaar zit wel heel goed, origineel en interessant. Leuk om de verschillende jongeren te volgen, zonder dat alles los van elkaar staat. Het vormt wat mij betreft één sterk geheel. Het eind is schrijnend. Vreselijk dat zulke dingen gebeuren! Ik voelde de paniek, angst en spanning. Knap als een film zoveel gevoelens kan opwekken. Ik ben onder de indruk! 4*

Het is een erg mooie film, maar veel scené's lopen veel te traag, het duurt een uur tot de film voor mij begint.

Veder vind ik de film erg mooi en knap gemaakt bijvoorbeeld dat je het verhaal uit verschillende mensen ziet en dat je ook de zelfde stukjes film van verschillende kanten kijkt

Denk je? Kan goed dat je er een linkje bij hebt dat het zo aantoont, maar na erover nagedacht te hebben denk ik daadwerkelijk dat die tweede betekenis veel en veel passender is. Kan toch ook bijna niet anders, met die afbeelding aan de wand?

Ben me er wel zeker bewust van dat van Sant pas later van die tweede mogelijke betekenis hoorde. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat die eerste passender is

De banaliteit van het kwaad: Elephant en We Need To Talk About Kevin

Ivm spoilers beveel ik klikken enkel aan als je beide films zag (of je moet daar niet om geven)

[quote]tbouwh schreef:

Het is echt letterlijk The Men and The Elephant, voor de "elephant in the room" moet je toch serieus meer hersengymnastiek doen.