Meningen

Leuk om de twee horror iconen van vroeger weer te zien, toch wel een beetje mijn horror helden. Maar deze film vond ik eerder komisch dan eng, totaal niet eng zelfs. Misschien komt het omdat ik Nightmare en Friday al heeeel lang niet meer gezien heb, maar kan me herinneren dat ik die films beter en spannender vond (ook omdat ik kind was). FvsJ is meer een komische actiefilm helaas, met in het eerste uur iets teveel tiener-gelul.

pluspunt is dat weer goed gebruik is gemaakt van het Nightmare-concept: killing in dromen, waarvan de resultaten in het echt zichtbaar zijn. Perfect natuurlijk om kinderen bang te maken (niet in slaap vallen!).

En de moorden zijn ook lekker bruut

----

Even goed een redelijke slasher. Knappe tieten en tieners, sex, drugs, stomme beslissingen van aanstaande slachtoffers, en een supersnelle Jason met een gigantische machette die overal op wonderbaarlijke wijze opduikt. Alle andere clichés zijn ook aanwezig. En er zijn een donkere jongen en een Aziaat, dus kan iedereen zich wel een beetje identificeren

Eng of spannend wil het helaas niet worden (je hoopt zelfs dat Jason zo snel mogelijk een paar van die gasten afmaakt), maar sommige kills zijn aardig bruut en in de traditie van Friday the 13th. Gelukkig is er geen lange opbouw om een inleving met de personages te forceren. Dat had toch wel misstaan in een platte film als deze. Prima vermaak zoals je verwacht bij zo'n film, niet meer en niet minder.

Tot slot, de setting is aardig, hoewel de tunnels overdreven zijn (kan me niet voorstellen dat Jason zich jarenlang suf graaft). De muziekeffecten zijn me wel bevallen. En hoewel het niet de schoenveters van de originele spannende en campy Jason mag strikken, is deze film nog wel redelijk van alle remakes die ik heb gezien. En er komen er nog meer aan; alle vroegere successen komen aan de beurt. Niet origineel, makkelijk om geld te verdienen, en toch ben je weer benieuwd naar die oude helden in een nieuw jasje.

Erg degelijke horror. Het is dan wel een standaardverhaal met de hele tralala (zo voorspelbaar als de neten) maar het is gewoon prettig uitgevoerd. Mooie The Thing-achtige setting, leuke cast en het kakt nergens in.

De score valt ook positief op. Enige puntje is dat de moorden nogal lauw zijn, maar daar tegenover staat dat er redelijk spannende momenten zijn. Veel lomper en vierkanter dan deze Michael Myers-kloon kunnen serial killers niet worden dus dat is ook prima. Zoals wel meer Scandinavische horrors lijkt het niet allemaal bloedserieus maar heeft het ook luchtige dingen, misschien door de down-to-earth personages.

Het is allemaal dan wel niet hoogdravend maar aan de andere kant, het gaat ook nergens echt de mist in en het doet wat het moet doen, leuk horrortje.

Vind deze een tikkeltje leuker dan het eerste deel. De moorden blijven dan wel te braaf, maar opnieuw is de spanningsopbouw goed en zijn de personages oké.

Dingetjes als zware voetstappen, een hartslag of tegen een ruit aan trappen en dat geluid verwerken in de score vind ik altijd wel grappig. Op de score is sowieso weer weinig aan te merken.

Fritt Vilt 2 doet erg denken aan het tweede deel van Halloween en dat vind ik zeker geen nadeel. Alleen het einde vond ik vrij matig.

Beetje een doorsnee-horror uiteindelijk met als pluspunt een mooie omgeving en leuke personages. Kills en spanning zijn echter ondermaats, weinig verrassingen in het plot. Jammer dat aan het goede eerste en tweede deel geen even sterk derde deel / prequal kon worden gegeven, maar aan de andere kant is het nergens storend en het kijkt vlot weg, krappe 3*.

Gave combi van horror en SF. Vooral wanneer de gore nog weinig aanwezig is is het genieten en.. gewoon goor. Ook de transformatie van Crawford tot kale, bleke patiënt met diepliggende ogen en een langzaamaan vervormend gezicht is waanzinnig, een lopend wrak. Re-Animator en Dagon zijn geweldig maar dit mag er dus ook zijn, alleen jammer dat er niet een soundtrack is die nog blijft hangen. Ik sluit me verder aan bij de mooie onderbouwing van Halcyon hierboven, behalve dit:

Ik denk geen van beide maar dat erotiek een erg grote rol speelt in From Beyond. Een neveneffect van de machine is dat mensen opgewonden raken, al merkbaar wanneer Katherine voor het eerst bij de machine staat en die wind over zich heen krijgt en daar duidelijk van geniet, iedere keer dat ze er staat lijkt ze nog net niet te gaan squirten... Het gaat zover dat ze een nymfomane wordt, verslaafd, de agent vergelijkt haar met een junk zoals hij ze van de straat kent.

De erotische lading is ook bij Dr. Pretorius. Uit een kort maar belangrijk zinnetje van Crawford blijkt dat dr. Pretorius impotent was, waarschijnlijk dus de reden om z'n lust kwijt te raken via SM en later via de machine en de dimensie waarin hij complete (seks)macht heeft. Sterker nog, misschien juist de reden dat hij heel dat ding bouwde...

Let ook op hoe de gegroeide en onafhankelijk bewegende pijnappelklier eruit ziet als een fallus-symbool. Sowieso was het al bizar en dan ook met die seksuele invalshoek erbij die alles naar bovenhaalt bij een impotente ouwe wetenschapper en een hoogstwaarschijnlijk maagdelijke vrouw.

Behoorlijk uniek, aan de reacties te zien ook vrij onopgemerkt gebleven, en als ik dan zie dat slappe-truttenfilmpjes als bijvoorbeeld Insidious en Exorcism of Emily Rose hoger scoren dan From Beyond springen de tranen in m'n ogen en is m'n twijfel tussen 3,5 en 4* meteen weg.

Frontiere(s) is erg sfeervol dankzij de donkere en smerige locaties die je bijna in je huiskamer kunt ruiken, verknipte personen en geweldig acteerwerk van Testa. Ongelooflijk hoeveel gevoel ze weet te leggen in het laatste kwartier/half uur. De wanhoop en wilskracht zijn té goed in vergelijking met de wat knullige scenes tussendoor en sommige over-the-top personages de vetzak en de vader.

Jammer, want door die personages en de vele lijken belandt de film in een spagaat tussen ranzige absurditeit en drama. Kies voor het een, of het ander.. De karikaturen passen niet bij de politieke aanloop en de dramatiek van Testa. Gelukkig is het wel goed voor wat morbide 'humor' en het betere hakwerk.

Verder heb ik prima genoten. Pijnlijke kills en verwondingen, ondanks dat ze lang niet allemaal even bruut in beeld worden gebracht. Sowieso een pluspunt dat een stel normale gasten op de hielen worden gezeten en niet de zoveelste chill high school kids. Zenuwslopend wordt het niet, maar freaky des te meer, ook dankzij de geluiden en muziek.
Wel vind ik voor een horror dat de daders te vaak shot guns en zelfs automatische geweren hebben, te afstandelijk, maar het is weer eens wat anders.

Prima horrortje, beetje een luchtige mix van Let the Right One In en 30 Days of Night, het kijkt allemaal vlot weg. Vooral de intro mag er zijn, eigenlijk had de hele film van mij zo mogen blijven met die soldaten-in-de-sneeuw-sfeer... (over zombies in nazi-uniform zijn al wat films, maar over vampieren had ik nog niet eerder gezien). Mooi sfeertje en vrij spannend.

Daarna gaat het de lichtkomische toer op en dat werkt niet altijd even sterk: de vampieren zijn weinig indrukwekkend, zowel qua uitstraling als de matige CGI-sprongen die ze doen. Wat er wel goed bovenuit springt zijn een paar (komische) scenes zoals het etentje bij de schoonouders, de gevangeniscel en de bellende buurvrouw. De grote vampier mag er ook zijn, beetje oldschool-achtig, alleen jammer dat het einde nogal abrupt is en de vampier te makkelijk en te snel doodgaat.
3*-3,5*

Nou nee...

Het plot is smullen voor Open Water-liefhebbers en ik wil de film graag goed vinden, maar sjemig wat een melodramatisch gehannes.. pianodeuntje dat op komt zetten wanneer ze over haar puppy praat, aan het plassen is, of wanneer die gozer vertelt dat ie onzeker was.. Kom op wat een Oprah Winfrey moodkiller zeg.

Het is niet allemaal slecht; er zijn wel énkele mooie beelden en redelijk pijnlijke scenes, maar in zo'n omgeving met zulke weersomstandigheden mag je toch wel wat fraaiers verwachten. Laat de beelden en de ijswind voor zich spreken, doe eens rustig met die piano en viool en laat de personages niet telkens uitleggen dat ze het zo koud hebben, zo dom is de kijker toch niet. Ook dat gekibbel is vervelend.

De wolven zijn wel gaaf, hoe weinig screentijd ze ook hebben, en het zag er verontrustend uit dat die griet nog als enige overbleef in het liftje. Verder niet veel soeps, vooral door een gebrek aan medeleven. Vreselijke muziek ook in het begin.

Vind het altijd flauw om te zagen over rare beslissingen, maar je gezicht bedekken, tegen elkaar aan gaan zitten, over je vastgevroren hand laten pissen of met armen én benen klimmen zijn toch wel het minste wat in me opkomt. Maar misschien ook niet, dan was ik eerder dood gegaan, dus dat doet er nog niet eens zoveel toe. Ik zet liever Open Water nog eens op.

Bescheiden absurdisme; zeker een aardig filmpje over een kerel die in een eigenaardig dorpje terecht komt a la Calvaire/Twin Peaks/etc alleen dan een graadje gemoedelijker. Ben het er wel mee eens dat het allemaal wat scherper en zwarter had gemogen (ook de soundtrack), of gemoeten, maar het mysterietje blijft boeien. Misschien ook omdat niet alles op z'n plaats valt. 3,5* toch maar.

Met een schuin oog naar gekeken, bepaalde gedeelten kan ik bijna wel dromen of hebben in ieder geval een hoog "ohja dat stukje" gehalte, zo vaak is het inmiddels op tv langsgekomen.

The Fugitive is echt zo'n film die het vrijwel helemaal moet hebben van het script en een paar acteurs, en dat is goed genoeg in dit geval. Het weegt er makkelijk tegen op dat het visueel weinig bijzonder is.

Prima achtervolgingsspanning, speurwerk en een ontknoping met wat ouderwets knokwerk. Typisch jaren negentig zou ik bijna zeggen, maar dan wel een van de betere in dit genre.
3,5 - 4*

Fuk wat een lekker filmpje zeg. Esthetische wraak... het is meer een aaneenschakeling van gave scènes in plaats van de focus op een plot, en die ongecompliceerdheid is wel eens prettig vergeleken met de meeste misdaadfilms. Dat je wordt meegevoerd aan de hand van de geheugensteuntjes van Costello komt de simpelheid ten goede, en er maling aan hebben dat het van het een op het andere moment donker kan zijn en de straten leeg.

De actie is tof en is goed geschoten maar wat ik nog beter vind zijn de rust en lange tijd die telkens aan de actie vooraf gaan (zoals in het bos of de stilte wanneer Costello de drie huurmoordenaars in het hotel tegen het lijf loopt maar waarna toch niets gebeurt) Leuk ook met die film-noir en western elementen.

Verder is Fuk Sau mooi kleurrijk (met name bij nacht zoals dat boemerang-achtige ding), de audio is spot on (de strandscène waar Costello bidt en hallucineert - als iemand die muziek kent, graag...), en op de suprême momenten is het passend muziekloos, lange takes en gave slomo's, waanzinnig gedaan. Zo zit het vol strakke scènes met als toppunt de hele sequentie wanneer George Fung
op het terras verleid wordt tot en met het één-op-één-moment. Alleen de vuilnisbelt en de muziek bij de fiets vind ik niet geslaagd maar da's een kleine smet.

Geweldige opbouw! Zat in het begin met een wtf-gevoel te kijken maar zodra een en ander opheldert wordt het des te boeiender. Strak gedaan dat de film begint met enkele harde moorden, waarna de aanleiding volgt, en toch nog een paar kerels overlaat om aan op het eind afgemaakt te laten worden
Ook een totaal onverwachte omslag van dader-slachtoffer, eindelijk eens een 'twist' die werkt en nut heeft.

Verder lopen er een paar eigenzinnige typetjes rond, is het flink hard en valt er op audiovisueel vlak weinig te klagen. Kon alleen amper merken dat ze 'mentally retarded' was en een flinke domper is het einde (is dat op een hemelse weide?) na het einde (de koorkinderen; had goed geweest.) na het einde (de confrontatie Chan Kin en de hoofdagent) waarom nou toch weer.. Gezien het laatste hoofdstuk-titel iets over wraak en vergeving maar dat komt niet soepel over.
PS de enige echt duidelijke overeenkomst met Dream Home vind ik de eerste kill die in beide films lekker realistisch lang duurt.

Is een mooi gegeven, de twee beschaafde gasten die meedogenloos te keer gaan, net als het origineel. Het was alleen bij vlagen veel te saai, waar het denk ik de bedoeling was om onder de indruk te zijn. Misschien ook omdat je het verhaal al kent, maar dan nog. Het gewauwel van die gasten tegen elkaar, de blikken in de camera.., de film wil wat bereiken, maar helaas, het doet me niets. Teveel vreemde en domme reacties van de personages ook.

Het acteerwerk van de twee gasten en het zoontje zorgt voor de sterren. Ook wel positief vind ik het ontbreken van een score/soundeffecten (behalve de cd-scenes uiteraard), en een slechte/realistische afloop kan ik vaak wel waarderen.