Meningen

Fair Play is zo'n film die volgens mij in de budgetbak van de Aldi terecht is gekomen, waarna je - na het lezen van de summiere tekst op de hoes - besluit om de film dan toch maar mee te nemen, 'want het is zo'n koopje.'

Vaak vallen dit soort keuzes nogal slecht uit, maar dat was nu absoluut niet het geval. Lionel Bailliu - wie kent 'm niet ? - heeft een vakkundige thriller weten te smeden die, na een aarzelend begin, gigantisch goed op stoom komt en eigenlijk tot de laatste minuut boeiend blijft.

De film verhaalt over een groep werknemers van een bedrijf die allemaal wel 'iets' hebben. De waarnemend baas, Charles, is een nogal handtastelijk, narcistisch en egoïstisch mannetje. Jean-Claude is de nerd die zich op iedere mogelijke manier naar boven probeert te werken. Nicole is een nogal naïef meisje dat veel hinder van Charles' gedrag ondervindt. Alexandre is een jong guppy dat zich gigantisch snel door zijn baas laat provoceren. Béatrice is tot slot een stagiaire die haar stageplek te danken heeft aan de connecties van haar familie. Onderling zijn er nogal wat spanningen die gekenmerkd worden machtspelletjes en constant manipulatief gedrag ten op zichte van elkaar.

Dit leidt tot een spannende film met een continue sluimerende spanning. Over het algemeen zijn de acteerprestaties dik in orde met enkele 'grote' namen (zoals Marion Cotillard; bekend van o.a. Jeux d'enfants). Dikke 3,5 sterren.

Geen goede film, maar wel bij vlagen behoorlijk vermakelijk. Far Cry is een 'no-brainer' waar behoorlijk wat aan schort, maar doordat ik als kijker het gevoel kreeg dat Boll het ook allemaal niet zo serieus bedoelde, kan ik deze toch nog redelijk waarderen.

De film kent een aantal grappige stukjes. Deze redden de Boll dan ook enigszins, aangezien ik me ook aan behoorlijk wat zaken heb gestoord. Vooral de scèneovergangen en sommige vechtscènes waren enorm knullig gedaan.

Ik vond het geluid overigens wel erg gaaf gedurende de hele film. Dit werd in ieder geval een stuk beter gebruikt dan in de gemiddelde Steven Seagal-film. Boll maakt overigens wel een verkeerde keuze door enkele stukken in slow-motion te doen; dit kwam echt niet goed uit de verf.

Al met al; veel minpunten, maar absoluut ook leuke stukken. 2,0/2,5 sterren.

Te fake.

Nadat ik het eerste gedeelte van Feardotcom had gekeken, vroeg ik me af waar alle negatieve reacties op de film vandaan kwamen. Het acteerwerk was inderdaad niet goed, de montage laat zo nu en dan te wensen over en het verhaal is weinig origineel. Maar om nu te zeggen dat deze film een gigantisch wanproduct was.. nee.

Dat ging echt te ver. Wat echter volgt is de meest onsamenhangende ontknoping aller tijden.

Ik houd van horrorfilms, in diverse soorten en maten. Een spannende Spaanse sfeerfilm, een lugubere Franse slasher of een mysterieuze Japanse horrorflick. Het is me om het even. Maar Feardotcom maakt zijn negatieve reputatie volledig waar. Daar past slechts de laagste score bij.

Een hoog gemiddelde op MovieMeter, maar de recensies zijn tot dusver niet bijster hoog uitgevallen. En als je deze film op zeer rationele wijze bekijkt, kan ik me dat zelfs enorm goed voorstellen.

Ik heb me echter volledig laten meeslepen in dit verhaal. Geweldige acteerprestaties van met name Val Kilmer! En natuurlijk; een heleboel zaken zijn niet volledig realistisch. Asaharo wees er al op dat alle verschillende gangs bij lange na niet achter één persoon gaan staan, aan de andere kant werd hier wél een, misschien ietwat discutabele, verklaring op gegeven: gevangenen hebben aan 1 groep een nog grotere hekel; de bewakers.

Mits deze film je weet te raken, is het een pareltje. Bij mij wist Felon dit effect in ieder geval te bewerkstelligen en verdient daarom dan ook de volle 4*.

Festen kent een geweldig script, maar de manier van filmen beviel me totaal niet. Vooral in het begin werkte het continue geslinger met de camera enorm op mn zenuwen. Ik vond Festen absoluut een heel aardige, misschien zelfs wel heel goede, film. Doordat ik op filmtechnisch gebied echter me toch wel enigszins geërgerd heb, blijft niet de volledige magie van de film hangen.

De karakters worden namelijk prima neergezet en de film kent genadeloos harde, zij het subtiel gebracht, humor. Festen staat bol van de zwartgallige humor en daarbij behorende dialogen. De speeches waren werkelijk waar subliem geschreven.

Kortom: filmtechnisch niet mijn ding (men maakt in mijn ogen te weinig gebruik van de mogelijkheden die 'film' te bieden heeft), qua script een absolute topper!

Heel aardig filmpje dat in mijn ogen sterker begon dan eindigde.
De openingsscène waarin een rijk gezin thuiskomt en hun hele huis overhoop gehaald aantreft, vond ik een erg sterke.
Vervolgens schiet de film erg op en ben je in een mum van tijd een uur verder waarin een hele hoop gebeurd is. De belangrijkste gebeurtenis is de ontvoerig van miljonair Hardenberg. De drie idealisten vertrekken met hun gijzeling naar het platteland en daar ontwikkelt vooral de liefde tussen Jan en Jule, die daarmee allebei hun respectievelijk beste vriend en vriendte kakken zetten. (overigens een geweldige scène waarin Hardenberg op deze driehoeksrelatie inspeelt. Echt prachtig gedaan! In dit tweede gedeelte kakt de film een beetje in. De spanning uit het eerste uur ebt langzaam weg. Wel komt er nog een geweldig einde dat, zoals ook te lezen valt op MM, meerdere interpretaties tot gevolg heeft.

Ik vond vooral Stippe Erceg (Peter) en Burghart Klaußner (Hardenberg) geweldig acteren. Julia Jentsch (Jule) vond ik bij tijd en wijle vooral irritant. Zij komt vooral slecht uit de verf in de scène waarbij Hardenberg haar en Jan betrapt tijdens hun inbraak. Een ander minpunt van de film vind ik toch wel de zo nu en dan matige belichting (als daar al sprake van was). Daarbij was het camerawerk soms erg irritant. Dit zijn echter minpunten die weliswaar duidelijk opvallen tijdens het kijken van de film, maar die geen grote invloed uitoefenen op de film als geheel.

Wat overigens ook vermeld dient te worden is dat Die Fetten Jahre Sind Vorbei een geweldige soundtrack heeft (Jeff Buckley - Hallelujah) !

Al met al neig ik toch naar een kleine 4 sterren, of een ruime 3,5*.

The Firm is een makkelijk te volgen en bij vlagen zeer genietbaar filmpje. Helaas weet de film voor zijn lange speelduur toch uiteindelijk te weinig te brengen om écht interessant te zijn.

De acteerprestaties zijn wisselvallig. Cruise is niet echt slecht, maar regelmatig betrapte ik mezelf erop dat ik toch wel om zijn zo nu en dan knullige blikken moest gniffelen. Hackman is echter een uitstekende keuze.

Er waren twee punten die me gedurende de 2 en een half uur die de film duurt, gigantisch stoorden:

1) de muziek. Deze leek echt nergens op voor een speelfilm. Al die keyboard-deuntjes tussen de verschillende scènes waren gewoonweg lachwekkend. Ik had dan ook soms meer het gevoel naar een gemiddelde Will & Grace-aflevering (leuke serie trouwens ) te kijken, dan naar een thriller.

2) de voorspelbaarheid van het plot. Hierdoor mist de film veel spanning, wat niet echt ten goede komt van het kijkplezier.

The Firm is dus niet spannend, maar over het algemeen wél erg vermakelijk. De film maakt het niet helemaal waar, maar is ook geen 'complete waste of time'. 2,5 ster.

The Fly is inmiddels zo'n 23 jaar oud, maar heeft wat de special effect betreft nog maar weinig ingeboet. Dat is absoluut erg knap en zorgt er ook voor dat deze film bij mij nog op een voldoende uitkomt. Het verhaaltje is verder ook behoorlijk vermakelijk, maar wat betreft acteerprestaties blijft deze film ver achter.

Jeff Goldblum doet het nog aardig, maar zijn tegenspeelster, Geena Davis, was gewoon gigantisch slecht. Het probleem is dat het verhaal weliswaar vermakelijk is, maar verder weinig om het lijf heeft. Dan blijven de special effects over, wanneer je het van de acteerprestaties niet moet hebben.

Dat is echter verder niet erg want diezelfde effects zorgen voor genoeg genietbare scènes. 3,0 sterren.

Maanden nadat ik deze film heb gezien, laatst op dvd nog eens bekeken. Blijft echt een geweldig leuke film.

Goede snelle humor. Soms genadeloos hard (bijvoorbeeld de scène waarin Sarah Marshall het uitmaakt met Peter Bretter. Geweldig als ie dan in zn naakte reet volledig in tranen uitbarst), soms heerlijk subtiel (zoals bijvoorbeeld de 'Dracula Song' (DIE! DIE! DIE! .... I can't)).

Russell Brand is werkelijk fenomenaal als glossy, vunzige, maar toch ook wel erg vriendelijke, rocker. Ik heb de tekst even in spoilers geplaatst, maar de scène waarin hij een zogenaamde serenade aan Marshall brengt, is toch wel een van de leukste van t afgelopen jaar :
Inside of you
Inside of you
There's got to be
Some part of me
Inside of you

En dan ook nog eens met dat heerlijke accent en dat overgeweldige dansje !

Forgetting Sarah Marshall is gewoonweg een supergeslaagde film met een geweldige Russell Brand, een mooie Mila Kunis en een sullige, aandoenlijke Jason Segel. Deze vier sterren blijven dan ook dik staan!

Together we will live forever...

Ik ben overbluft. Wat een geweldig stukje cinema! Aronofsky weeft drie verhaallijnen perfect door elkaar. Ze sluiten namelijk niet alleen op elkaar aan, maar ze vullen elkaar daadwerkelijk aan en voegen daardoor echt iets aan elkaar toe.

De beelden, werkelijk waar prachtig! En dan te bedenken dat Aronofsky nauwelijks met cgi heeft gewerkt! Camerawerk was ook uitstekend.Ik vond bijvoorbeeld de scène waarin de lantaarnpalen tegen de achtergrond van de donkere hemel werden gefilmd en vervolgens het beeld volledig omgedraaid werd, geweldig mooi.

Jackman en Weisz zetten een geweldige prestatie neer in deze film. Ik vond ze in iedere tijdssequentie overtuigend. Toch wil ik in het bijzonder nog even de acteerprestaties van Jackman als Tommy, als hij in de verre toekomst (26e eeuw) rondreist door de ruimte in een soort ruimteschip/glazen bol. De scène waarin hij al huilende treurt om de dood van de levensboom, is werkelijk fenomenaal!

Tot slot wil ik nog wat kwijt over de muziek en geluidseffecten. Aronofsky heeft bij The Fountain net als bij zijn twee eerdere films, de samenwerking gezocht met componist Clint Mansell. Niets dan lof! Wat een geweldige soundtrack!

Nadat ik Pi beoordeeld heb met 4,5* en Requiem for a dream met 4,0*, ga ik nu toch echt mijn eerste 5* aan een film van Aronofsky uitdelen. Geweldig fascinerende film die in mijn ogen veel meer waardering verdient dan hij nu krijgt.

Four Brothers is een zeer vermakelijke film met geweldige dialogen en een leuke cast.

Vier nogal verschillende broers met ieder hun eigen verhaal, komen bijeen nadat hun adoptiemoeder is vermoord. Onder aanvoering van Bobby Mercer (Wahlberg) besluiten de vier gebroeders Mercer om zelf de touwtjes in handen te nemen en op zoek te gaan naar de moordenaar van hun moeder.

Een simpel verhaaltje dat naarmate de film vordert, nogal wat gaten kent. Dit wordt echter meer dan goed gemaakt door sommige hilarische dialogen en dikke 100 minuten prima vermaak.

Four Brothers is geen topper en zal over 20 jaar waarschijnlijk niet meer gekeken worden, maar is wél een zeer amusant filmpje dat geen moment verveeld. 3,5 sterren.

Nog niet zo heel erg lang geleden heb ik The Ninth Gate gezien; een heel aardige film van Polanski waarin de sfeer echt optimaal werd neergezet. Helaas is dat bij deze Polanski totaal niet het geval. Frantic is niet boeiend en kan nergens langer dan 2 minuten de spanning vasthouden. De film heeft sowieso een vrij lange aanloop nodig maar ook daarna werd ik als kijker nergens door gegrepen. Daarnaast vond ik het einde ook enorm afgeraffeld en vond ik de acteerprestaties ook niet noemenswaardig. Ford kijkt de hele film alsof ie enorm moet poepen en ook de andere acteurs wisten weinig te overtuigen.

Conclusie: een behoorlijk sfeerloos filmpje en daardoor een moeilijke zit = 1,5*.

Reclaim your Brain was een behoorlijke verrassing. De film kent een geweldige onderwerp. Na een vliegende start, waarin we een kijkje nemen in de wereld van een populaire televisiemaker, blijft de film op vol tempo doorstomen totdat Rainer een groep mensen gerecruteerd heeft om de kijkcijfers te manipuleren. De film lijkt dan eventjes in te zakken, maar weet vervolgens wel weer in stijl te eindigen.

Uitstekend acteerwerk en een goed verhaal met de nodige humor. Een aanrader!

Heel aardige film. Op plotniveau vond ik de film al heel interessant en die nieuwsgierigheid maakt de film ook absoluut waar. Wel is het zo dat er een aantal echte 'plotholes' inzitten (de meeste daarvan zijn ook al genoemd), maar om nu te zeggen dat ik dit als storend ervoer? Nee.

Dit komt vooral doordat de vaart er goed ingehouden wordt. Frequency is geen filosofisch hoogstaand werk, maar gewoon een vermakelijke film die teruggrijpt op iets ongrijpbaars. Erg vermakelijk en boeiend maar zeker niet intellectueel hoogstaand.

En gelukkig maar! Want de keuze die nu gemaakt is, pakt gewoon bijna de hele film goed uit. Ik schijf 'bijna', omdat de film op het einde toch wel de boot in gaat. Dat sentimentele, kleffe - alles is goedgekomen - einde had voor mij absoluut niet gehoeven.

Maar ach, dat snoept een half puntje van de uiteindelijke waardering af, want voor de rest is dit gewoon een heel genietbaar filmpje. 3,5 sterren.

From Hell is slechts een matige detective-thriller met een goede Depp, maar zonder ook maar een moment iets bijzonders te bieden.

Sterke punt van de film is Depp en de bij vlagen goede sfeersetting van de film. Vooral dit laatste was soms echt geweldig. De gebroerders Hughes weten op perfecte wijze een sobere, (g)rauwe sfeer te creeëren.

Daarmee is ook echter alles gezegd. Vooral wat betreft het script is het soms huilen met de pet op. De stukken tussen hoertje Mary Kelly (Graham) en Inspector Abberline (Depp) waren bij vlagen om van te huilen, net als het cliché einde. Die stukken paste gewoonweg totaal niet bij de rest van de film, die wél sfeer wist uit te ademen.

Dat is erg jammer, want ik was als kijker nadat de film afgelopen was behoorlijk teleurgesteld. 2 sterren.