Meningen

Geweldige komedie.

Walk Hard: The Dewey Cox Story is een aaneenschakeling van absurde scènes, bizarre grappen en een geniale satire over het sterrendom. Werkelijk alle clichés worden op de hak genomen. John C. Reilly vond ik eerder in Step Brothers wat tegenvallen, maar hier speelt hij werkelijk de pannen van het dak. Ook enkele gave cameo's met o.a. Jack Black als Paul McCartney en Paul Rudd als John Lennon: hi-la-risch!

Ach, eigenlijk is het lastig hier veel over te vertellen. Walk Hard is gewoon een heerlijke komedie, dus mensen: gaat dat zien!

Nadat ik de vorige grote comicverfilming en blockbuster The Dark Knight al gigantisch overschat en eigenlijk gewoon niet goed vond, was ik enigszins huiverig voor Watchmen. Mijn verwachtingen bleken dan ook niet geheel ongegrond.

Het grootste heikel punt is dat Snyder met The Watchmen geen keuze durft te maken. Er is door de hele film heen een voortdurende discrepantie tussen agressief, luchtig entertainment en een serieuze boodschap omtrent de wereldproblematiek. Soms lukt het om perfect op dat randje te balanceren, hier werkt het voor geen meter. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik de 'graphic novel' niet gelezen heb, dus niet weet hoe men in dat medium met deze tegenstellingen is omgegaan. Ik beoordeel daarom puur en alleen de film en neem niet mee hoe de 'graphic novel' eruit heeft gezien.

Een ander minpunt vond ik de special effects. Hoe krijg je het voor elkaar om twee uitersten zo in 1 film te proppen? Dan had je net genoten van een geweldig geschoten vechtscène om vervolgens, en dan dus vooral grafisch gezien, verder te gaan met een enorm teleurstellende scène. Zo waren de scènes op Mars werkelijk waar om te huilen, zo nep.

Ook kwam het personage 'Dr. Manhattan' niet volledig uit de verf. In een film van dik 2,5 uur had ik gehoopt op iets meer diepgang in zijn personage. Nu moet je als kijker maar voor lief aannemen dat hij nogal radicale keuzes maakt. Later in de film wordt wel nog uiteengezet hoe hij van gewoon mens tot een niet-menselijk wezen met Goddelijke krachten is getransformeerd, maar dat doet niet af aan het feit dat zijn nogal radicale overtuigingen nergens echt uitgelegd worden. En dat terwijl dit wel vrij essentieel is, vooral met het einde in je achterhoofd.

Daarnaast kende de film een zeer knullige einde (de Amerikanen wilden volgens mij toch nog even iets te weten komen over de relatie tussen moeder 'Silk Spectre' en dochter 'Silk Spectre II'). Ook de muziek kwam niet altijd even goed uit de verf. Ik vind wel dat het had gekund overigens maar, en daarmee verwijs ik tevens naar mijn beginpunt, er wordt weer geen duidelijke keuze gemaakt. Opeens knalde Nena's '99 Luftballon' door de speakers... dat is nogal schrikken! Ook de keuze voor Jimi Hendrix vond ik een verkeerde. Wat dan wél weer werkte, althans dat vond ik, waren de nummers van Simon & Garfunkel en ook de geweldige openingsscène met een nummer van Bob Dylan.

De film kende echter ook nog een aantal positieve punten. Zo waren de vechtscènes gaaf in beeld gebracht en vond ik de acteerprestaties dik in orde. Snyder toont lef door voor minder bekende namen te kiezen. Dat vond ik een gedurfde keuze, die in The Watchmen prima uitpakt. Daarnaast kent de film ook erg goede scènes (bijv. de openingsscène en ook de sexscène).

Daarnaast kan ik me niet vinden in de kritiek dat de film meerdere kijkbeurten nodig heeft om begrepen te worden. Ik vond het allemaal goed te volgen en had nergens het gevoel dat ik iets essentieels gemist had.

Conclusie: Snyder heeft geen echte keuze durven te maken. De film hikt daardoor te veel op twee gedachten en dat heb ik als zeer storend ervaren. Wel vond ik The Watchmen beduidend beter dan TDK. Ben nog een beetje aan het twijfel met het aantal sterren (2,5/3,0?) maar ik ga voorlopig voor de volgende score: 2,5*.

The only thing better than a crawfish dinner, is five crawfish dinners.

Erg matige film. Vooral Sandler's personage komt niet echt uit de verf. De lompe boer was dan wel weer erg grappig en ook de kleine rol van Rob Schneider was op zich wel leuk.

De film kent dus wel zijn leuke momenten, maar over het geheel genomen komt The Waterboy toch tekort. Er zit geen enkele creativiteit in de film. Hierdoor komen de meeste, ongetwijfeld grappig bedoelde, scènes niet echt aan bij de kijker.

Een heel aardige film, heeft me behoorlijk aangenaam verrast.
Lawrence vervalt helaas zo nu en dan in enkel een scheve bek trekken, maar is toch verbaal wel erg sterk. Zijn manier van praten maakt de grap echter vaak grappiger, want zo nu en dan zitten er helaas ook enkele belabberde grappen bij.

Uiteraard is er ruimte gemaakt voor een sentimenteel einde, maar dat doet verder niets af aan de goede stukken in de film. Zo nu en dan erg flauw, maar ach, echt storen deed me dat nergens.

Een leuk tussendoortje.

Aardige romcom die uiteindelijk nét iets te braaf eindigt. De echte humor begint na 10 minuten en stopt na zo'n 50 a 60 minuten. Aardig geacteerd en leuk dat Queen Latifah ook nog een rolletje kreeg.

Al met al drie sterren waard; een geslaagde film voor een ontspannend avondje!

What Lies Beneath is een spannende en beklemmende drama-thriller met een vleugje horror. Wie een typische horrorfilm zoekt, komt hiermee weliswaar bedrogen uit, maar dit is werkelijk een heerlijk filmpje.

Het knappe van deze film is dat Zemeckis erin geslaagd is om gedurende de hele speelduur de spanning op te bouwen en deze eigenlijk tot het, enigszins teleurstellende, einde weet vast te houden. De film begint langzaam; er wordt de tijd genomen om het verhaal te introduceren. Dat komt de sfeer gelukkig ook echt ten goede, dus er is geen sprake van 'verloren tijd'.

Ik ben nooit echt onder de indruk van Pfeiffer en ook hier is het allemaal niet echt bijzonder. Ford daarentegen, zet zijn rol erg goed neer. De grootste pluim verdient toch echt Zemeckis, die overigens ook wat mindere films op zijn cv heeft staan, die erin geslaagd is de film een lekker sfeertje mee te geven.

Goede thriller.

Een weinig overtuigende film. De sportscènes waren op zich best interessant en boeiend, maar wel gigantisch voorspelbaar. Dat is echter niet zo'n groot probleem, wanneer de rest wel leuk is uitgevoerd. Ook dat was helaas niet het geval. De chemie tussen Dunst en Bettany ontbrak volledig en de meeste gedachtenkronkels van Bettany waren echt rampzalig.

Verder eigenlijk nergens om kunnen lachen. Het keek allemaal aardig weg, maar Wimbledon was over het geheel genomen toch een diepe onvoldoende. 1,5 sterren.

Goede film. Maar al met al helaas niet zo goed als ik verwacht (of gehoopt?) had.

Mickey Rourke is op dreef als wereldvreemde worstelaar. Alles heeft hij opgegeven voor het leven van een worstelster. Nadat hij een hartaanval krijgt, beseft hij dat hij eigenlijk alles heeft opgegeven voor zijn ultieme levensdoel. Randy ' The Ram' Robinson lijkt tot inkeer te komen, maar uiteindelijk blijkt hij, door allerlei omstandigheden, toch niet in staat het worstelwereldje defnitief vaarwel te zeggeni. Dit resulteert in een prachtig slotstuk, echt een subliem einde, waar het laatste hot van Rourkes gezicht de hele film in 2 seconden samenvat.

De film is boeiend, vlot maar nergens echt speciaal. Dit in tegenstelling tot Aronofsky's andere films. Dit is niet per se een negatief gegeven, maar doet toch wel iets af aan de magie van de film. Na het geweldige Pi, het zeer goede Requiem for a Dream en het, in mijn ogen, ultieme meesterwerk The Fountain, flikt hij het weer om een goede film af te leveren. Helaas niet zo goed als zijn 1e en 3e maar toch... Voor mij blijft Aronofsky in ieder geval een van mn favoriete regisseurs, die ik waarschijnlijk ook altijd zal blijven volgen.

Heel aardige film met enkele geniale quotes:
Eugene: I'm not sitting in the back.
Zia: Why not?
Eugene: Cause everybody knows guy in the back seat doesn't have a cock.


Goede acteerprestaties(Patrick Fugit zet zijn karakter Zia met verve neer) en een heel aardig plot.
Alleen een beetje jammer dat de film bij tijd en wijle inkakt, hoewel dat meer dan goed wordt gemaakt door de stukken die wél de moeite waard zijn! Een leuk concept dat leuk is uitgevoerd! 3,5*