Meningen

Prachtig geschoten, stijlvolle spaghetti-western, die mijn voorliefde voor dit subgenre weer bevestigd. Hoewel de Amerikanen er eerder waren zijn, wat mij betreft, de Italianen heer en meester in het maken van western. Die zorgden ervoor dat zowel de good guys als de bad guys overkwamen als bloeddorstige, sadistische moordenaars die onschuldige medemensen zonder problemen overhoop kunnen knallen.

De schoot-out aan het einde komt enigzins cartoon-achtig over, maar werkt uitermate goed.

En dan de muziek. Heerlijk! Francesco de Massi heeft erg goed naar de meester Morricone geluisterd, en weet de sfeer van de film goed te pakken in de muziek!

4*

Zeer vervelende reli-horror, die probeert mee te liften op alle andere (en betere) reli-horrors die er gemaakt zijn.

Slecht acteerwerk (vooral van het jochie) en een slappe regie, zorgen dat dit slaapverwekkend wordt!

1*

Kickbox Terminator begint erg slap, maar wordt steeds leuker.

De hoofdrolspeler, Gary Daniels, kan een aardig potje trappen, maar een echte goede acteur is hij niet. Eigenlijk is dat niemand in deze film, inclusief David Carradine (die de hele film alleen maar achter een bureau zit).

Maar door de gevechten, de stock-footage explosies en de hilarische dialogen is dit echt wel genieten.

Leuk trouwens om te weten dan Gary Daniels nog steeds films maakt, en laatst te zien was in The Expendables

3,5*

Italiaanse maffiafilm, die een soort Godfather-achtig verhaal probeert te vertellen. Maar het verhaal is daar te rommelig voor en ook de acteerprestaties zijn zeer beneden peil.

Wel ademt deze film een heerlijke pulpsfeer uit, met genoeg geweld en prachtige beelden van het (toen nog) sleazy 42nd Street in New York.

Fred Williamson, die op de Nederlandse VHS band prominent aanwezig was, heeft jammer genoeg maar een kleine rol als baas van de zwarte maffia.

De muziek van Riz Ortolani is ook zeer de moeite waard om te noemen, wand hij weet ook dit keer weer een prachtige score af te leveren.

3*

Net de eerste twee delen van Rohmer's Moral Tales gezien.

Wat blijft het toch fascinerend om een ontwikkeling van een "genre" (Nouvelle Vague) te zien. Ook al was dit niet zo baanbrekend als de eerste films van Godard of Truffaut, deze vroege Rohmer laat toch een regisseur zien die goed mee kon komen met zijn stijlgenoten.

Persoonlijk vond ik La Boulangère de Monceau sterker, maar ook La Carrière de Suzanne was sterk. Goed (losjes) geacteerd en met prachige (grofkorrelige) beelden van Parijs.

La Boulangère de Monceau: 4*

La Carrière de Suzanne: 3,5*

Normaal gesproken vind ik zo'n Carry On film op z'n tijd wel leuk, maar dit was een van de slechtste (lees ranzigste). Slecht geacteerd, overdreven nep Frans/Engels dialect en flauwe "sex" grappen! Voor de moeite, en de leuke openingsmuziek.. **

Deze remake vergelijken met het origineel is hetzelfde als Apels met Peren vergelijken. Waar het origineel leunde op sfeer, zit de remake vol met seksuele spanning. Alleen al de incestueze relatie tussen Irena en Paul.
Tel daar bij op de relatie tussen Irena en Oliver, en Oliver en Alice en je hebt een broeiende vierhoeks verhouding. Dat daar dan nog een dosis horror overheen wordt gegoten, maakt de film alleen maar leuker.

Naast dat het geen straf is om naar Kinski te kijken, zijn ook de effecten redelijk goed en is de muziek zelfs erg goed.

Heerlijke, typische, jaren '80 horror!

3,5*

Net als Alice in Wonderland volgt Julie de voorbijhuppelende Celine (het konijn?), in deze moeilijk samen te vatten film.
Verwijzingen naar Alice komen dan ook telkens terug (de magische snoepjes die ze eten om zo het verhaal in het verhaal verder te kunnen volgen), maar de eerste anderhalf uur zou ik ook graag zoiets willen hebben gehad. Ik kon dan ook nauwelijks volgen wat er gebeurde en had moeite om alle puzzelstukjes aan elkaar te leggen.
Het tweede gedeelte werd me "alles" duidelijk en begrijp ik (voor zover) wat er nou allemaal gebeurde.

Celine et Julie is een licht surrealistische film, die naast de verwijzingen naar Alice ook een enorm eerbetoon is aan film in het algemeen. Het acteerwerk van Julie Berto en Dominique Labourier is erg sterk en zeer losjes.

Ik geef hem uiteindelijk een 3,5, maar waarschijnlijk na een nieuwe kijkbeurt kan hij zo maar een halve ster stijgen.

3,5*

Niet eens zo'n slechte horrorfilm. In plaats van liters bloed en gore, moet deze film het meer hebben van sfeer. En sfeer is er genoeg.

De regisseur van Witchboard heeft gewoon een degelijke horrorfilm gemaakt, met aardige monstereffecten en goede acteurs.

Niets mis met deze film!

3,5*

Waarom dit zulke lage cijfers krijgt is nogal vreemd. De makers hebben bewust gekozen voor een flinke dosis humor en dat werkt wonder boven wonder.

Gore effecten, wat bloot, flauwe humor en een fantastische Tasmanian Devil, zorgen voor een film die 92 minuten lang gewoon leuk blijft. Ja, er zijn momenten dat het ietwat inkakt, maar alles bij elkaar is dit zeker niet het misbaksel waarover je op MM leest.

Ben je een liefhebber van onzinnige horrorpulp, dan is deze zeker aan te raden.

3*

Nogal flauwe Duitse komedie, met een onzinnige verkleedpartij van Heinz Rühmann. Hij acteert nog wel aardig en er zitten aardige grappen in, maar dit alles maakt deze film niet leuk. Aardige zeer matig!

2*

Aan de ene kant is dit dus inderdaad een docu, maar wel een van de experimentele soort. En ik moet zeggen dat hij prachtig was, bij sommige shots had ik niet het idee dat het uit 1929 kwam. Ook de editing was soms zelfs briljant te noemen, ik kan me namelijk niet een andere silent film bedenken die zulke hyperactief geëdite scenes had.

De versie die ik zag was voorzien van muziek van Michael Nyman en ik vond het prachtig. Ben sowieso een liefhebber van Nyman's werk wat hij deed met Peter Greenaway en dit klonk bijna identiek, soms gejaagd en soms kalm. Schitterend.

4*

Daar zaten we dan. Met z'n allen om de TV, chips en cola voor het grijpen. De jarige was overladen met kado's en had een film gehuurd om op zijn verjaardagsfeestje te laten zien. Natuurlijk was dat of een Louis de Funes film of een film van Bud Spencer en Terence Hill.

Helden waren het voor mij, want wat was er nou leuker dan een mengeling van aktie en humor voorgeschoteld te krijgen. Terence Hill was de "rat" van de twee, die zowel zichzelf als Bud Spencer in de problemen wist te helpen. Gelukkig was het niet moeilijk om te volgen, want elke Hill & Spencer film verliep op dezelfde wijze.

Net zoals deze film, waarin Hill (die al het geld wat hij leent vergokt) uit de handen moet blijven van een groep gangsters. Dit doet hij door als verstekeling mee te varen met Spencer. Als ze schipbreuk lijden, komen ze op een eiland terecht (waar Hill een schatkaart van had). Ze ontmoeten verschillende maffe figuren, zoals een overdreven acterende Italiaan als inboorling, een groep in SM gestoken piraten en een Japaner die nog denkt dat de Tweede Wereldoorlog bezig is.

De film bevat, zoals de meeste films van Hill & Spencer, genoeg humor en vechtscenes. Een lekkere nostalgische film.

3,5*

Een goed voorbeeld van een Grindhouse klassieker. Sfeervol, lekkere '70s sleazy camerawerk en een goede dosis gore.

Jammer alleen dat het tempo behoorlijk laag ligt, maar dat wordt goed gemaakt door de eerder genoemde dingen.

Harry Novak (de producent) was een meester in het uitbrengen van sleazy werkjes in de jaren '60 en '70, maar met The Child heeft hij waarschijnlijk een iets "subtielere" film willen maken (vooral als je bedenkt dat hij ook verantwoordelijk is voor films als Sexual Kung Fu in Hong Kong en Wam Bam Thank You Spaceman).

Erg fijne film!

3,5*

Dit vervolg op Child's Play heeft de tand des tijds niet goed doorstaan. Ik heb nergens het gevoel van spanning, de effecten van Chucky waren dan wel goed maar de moorden fantasieloos en eerlijk gezegt saai.

Jammer, want ik had wel zin in een nostalgische slasher!

2,5*

Deze film probeert van alles te zijn (komedie, actiefilm en horror), maar mislukt op alle fronten. Hij is namelijk niet grappig, heeft slappe actie en is niet eng. Het hoofdverhaal van The Duke wordt niet eens goed gevolgd, het gaat meer over de (lollig bedoelde) romance tussen Helen en Kazaf!

Kan dit echt niet meer geven dan 1 ster!

1*

Eind jaren '80 / begin jaren '90 kwamen er ineens een paar actiehelden die met diverse vormen van martial arts films maakten. Naast Steven Seagal en Jean-Claude van Damme was ook Cynthia Rothrock een veelgeziene held.

Na enkele films te hebben gemaakt in Hong Kong, keerde ze terug naar de States om het te gaan maken als actieheld. Met films als China O'Brien zou ze het succes van haar mannelijke collegas niet kunnen evenaren. Het is namelijk een enorm standaard verhaal, dat niet al te bijzonder in beeld wordt gebracht.

Cynthia Rothrock is niet echt een goede actrice, maar de vechtscenes met haar zijn wel leuk om te zien. Alleen weet Keith Cooke, als Dakota, een veel betere acteerprestaties neer te zetten.

2,5*

Dit viel toch ietwat tegen..

Van alle DVD's van het MoC label die ik heb gezien deed deze mij het minst.. Hij is niet slecht, maar hij mist gewoon wat dingen..

Het camerawerk is mooi, maar had mooier geweest als het een ander ratio had gebruikt (widescreen, bijv.)

Het acteerwerk is goed, met uitzondering van de westerlingen in deze film en speciaal de hoofdrolspeler David Lampson die gaandeweg steeds irritanter werd.

Ook was de film zo'n 15 tot 20 minuten te lang.

De muziek was daarentegen erg sterk (goede combinatie van klassieke Europese muziek en experimentele Japanse klanken. De film was ook bij tijd en wijle behoorlijk sadistisch; de martelmethoden van de Japanners was gewoonweg bruut.

Silence is een film die zeker in mijn bezit blijft (ik ga hem dan ook zeker nog een keer kijken), maar ik hoop dat de rest van de MoC collectie (ik heb alle DVDs van hun in bezit) toch iets beter is dan dit..

3,5*

Chuck Palahniuk heeft aardig wat teweeg gebracht bij mij. Na het zien van Fight Club kwam ik erachter dat die film gebasseerd was op één van zijn boeken, en besloot ik voor het eerst sinds het voortgezet onderwijs weer te gaan lezen.
Zo kwam dus ook Choke voorbij. Een boek die de genialiteit van Palahniuk maar weer eens onderstreepte. En na heel veel speculatie welk boek als volgende zou worden verflimd, kwam opeens het bericht dat dat boek op het grote scherm zou komen.

Natuurlijk wist ik dat het niveau van Fight Club niet gehaald kon worden, daarvoor was David Fincher gewoon de perfecte regisseur die de beelden uit het boek op briljante wijze wist over te brengen naar film.
Clark Gregg is niet zo´n regisseur. Het visuele plaatje lijkt op tig andere Amerikaanse indies, wat niet slecht is maar het maakt de film ook niet meteen aantrekkelijker. En net zoals de meeste van soortgelijke Indies is ook het acteerwerk zeer goed. Toch heb ik het gevoel dat het boek niet helemaal recht wordt aangedaan. Het is dan alweer lang geleden dat ik het las, maar ik weet wel dat het me overwelmde. Enkele fragmenten uit het boek worden zeer goed neergezet (het park waar Victor werkt en de scene met Victor en anal beads), maar het merendeel haalt het gewoon niet bij het boek.

Is het hierdoor een slechte film? Nee! Het is een vermakelijke film geworden die door de acteurs omhoog getild wordt. Eigenlijk een nogal standaard film, met een verhaal dat niet echt standaard is.
Gewoon goed en niet meer dan dat!

3,5*

Choke Canyon (of zoals mijn videotape zegt, On Dangerous Ground) is een leuke jaren '80 actiefilm. Qua sfeer komt dit erg in de buurt van series uit dezelfde periode, zoals MacGuyver en The A-Team. Actie zonder dat er iemand echt geweld wordt aangedaan.

Er zitten genoeg actiescenes in die er erg goed uitzien, zoals een achtervolging tussen een helicopter en een vliegtuig.

Bo Svenson en Lance Henriksen doen het leuk als bad guys, maar vooral Stephen Collins is tof als anti-held David Lowell.

Leuke titel die door het Amerikaanse Code Red label zal worden uitgebracht op DVD.

3,5*

Een Thaise krokkodillenfilm had ik nog niet gezien, maar ik had wel een idee wat me te wachten stond. Een (eerder) lachwekkende rip-off van Jaws, met fantastische scenes waarin een dorp vernietigd wordt.

Dat deze film ook nog eens zo laag wordt beoordeeld was ook wel te verwachten (alleen waarom FatMike hem zo laag waardeert is me een raadsel).

Heerlijke jaren '80 troep voor de liefhebber van wansmaak films!

3,5*

Sisi-kloon die nergens naartoe gaat behalve naar de dood van Alain Delon na een duel.
Dit soort kostuumdrama's hoeft van mij dus niet. Potsierlijk en totaal niet romantisch! Bah!

1,5*

Slasher die het AIDS-thema gebruikt om een grote hoeveelheid aan bloederige slachtpartijen te laten zien. Nogal vergezocht, maar op zich werkt het wel... midden jaren '80 was AIDS nog "nieuw" en de angst daarvoor vele malen groter.

De verwijzingen die er in zitten naar Psycho, Killer's Kiss en natuurlijk M, zijn leuk gevonden en ook de acteurs doen het aardig.

Meest irritante factor was de soundtrack, die voornamelijk bestond uit één keyboard toest, die constant werd ingedrukt.

3,5*

Class of 1999 is het soort aktiepulp waar ik enorm van kan genieten, mits goed gedaan. En dat heeft Mark L. Lester toch echt wel gedaan hier. Want het is een heerlijk, onzinnig pulpfilmpje die zichzelf nergens serieus neemt en enkele acteurs heeft om je vingers bij af te likken.

Qua actie stelt hij ook niet teleur. Genoeg gevechten en explosies, die de 99 minuten dat deze film duurt goed weten te vullen.

Heerlijke film!

4*

Aardige Telefilm met een goede rol van Mamoun Elyounoussi, die soms iets teveel Scarface nadoet. Ook de rest van de cast is goed. Maar ik kan het net geen voldoende geven.

2,5*

Samen met Nighthawks hoort dit, naar mijn mening, tot het beste wat Stallone heeft gedaan. En waar Nighthawks een soortgelijk onderwerp een stuk serieuzer aanpakt, gaat Cobra heerlijk over-the-top. Vooral de one-liners van Stallone, maar zeker ook de rol van Brian Thompson, geven het geheel een heerlijke sfeer.

De regie en het camerawerk lijken geïnspireerd te zijn door Miami Vice, want het lijkt soms (zeker in het begin) op een veredelde videoclip.

Maakt niet uit, want dit was enorm genieten voor mij!

4*

John Schneider (The Dukes of Hazard) doet het leuk als narcotica-agent, die aan een zaak werkt van een grote drugsbaas.

Samen met een oude vriendin, en een oppositieleider, gaan ze de strijd aan tegen zowel het drugs- als gewone leger.

De film is wel voorspelbaar, maar erg leuk en bevat genoeg actie.

3*

In hetzelfde jaar dat hij The Mission.... Kill maakte, kwam David Winters met deze film. Naast dezelfde regisseur deden ook Robert Ginty en Cameron Mitchell weer mee. Gelukkig maar, want het zijn wel die acteurs die deze film boven het gemiddelde weten te trekken. Zonder hen was het een aardige, maar enorm standaard aktiefilmpje, maar nu is hij zeker weten meer dan aardig.

Een lekker jaren '80 pulpsfeertje, met genoeg schietwerk, leuke slechterikken en Shannon Tweed. Wat wil je nog meer?

3,5*

Tijdens een weekendje Antwerpen gezien, en (ondanks de grote hoeveelheid korte filmpjes) een erg lekkere en (droog)komische film.

****

Artistieke giallo van de maker van Calicula. Visueel leunt deze film enorm op de Nouvelle Vague en net als de makers van die films zitten er in deze film veel verwijzingen naar pop-art, politiek en wat al niet meer.

Brass heeft zich later meer en meer gericht op films binnen het erotische vlak, maar hier toont hij dat hij zeker een begenadigd filmmaker was/is.

De setting van Londen lijkt me een zeer logische keuze na Blow Up, waar deze film dan ook aan verwand is. Waar in de meeste giallo's het moordmysterie het belangrijkst is, richt Col Cuure in Gola zich meer op de verhouding tussen de twee hoofdacteurs. Dit door middel van schitterende sfeertekeningen.

4*