Meningen

Prachtige, sfeervolle, maar vervreemdende film.
Ik kan wel zeggen dat dit een sprookjes-achtige film is, maar hij eigenlijk ook een droom-achtige film en een surrealistische film.
De film heeft niet een normale manier van vertellen, het lijkt namelijk wel of hij van hot naar her gaat, wat bij Valerie goed uitwerkt.
De rol van Valerie (Jaroslava Schallerová) is erg gedurfd, want hoe vaak laat je een 13-jarig meisje in een film spelen waarin het gaat om een zoektocht naar de ontluikende seksualiteit van een puber? Ze doet dit erg overtuigend en ook de rest van de cast is erg goed op zijn plek.
Tja, om deze recensie hiermee af te sluiten kan niet, want ook de muziek moet worden genoemd. Wat is die prachtig! Net zoals de film dromerig en sfeervol. Toch maar achter de heruitgave gaan van deze soundtrack!

4* voor een film die ze nooit meer kunnen (of willen) maken!

Like... This is sooooo radical, man. Totally cool!

Ja hoor, voordat Clueless met een eigen taaltje kwam aanzetten, zat er al een soortgelijk taaltje in The Vals. Niet echt soortgelijk, maar eerder een mengeling tussen het taaltje van The Teenage Mutant Ninja Turtles en Bill & Ted. Radical!

Dat is tevens waar de vergelijking blijft hangen en waar The Vals veranderd in een T&A sekskomedie. Een T&A sekskomedie die saai is en voorspelbaar.

En dan het taaltje... Na vijf minuten komen de dialogen al je strot uit.

Een kleine 2,5*

Zo hé! Dit was werkelijk een bizarre ervaring... Een film uit 1932 (tevens de eerste talkie van Dreyer), die mij het gevoel kon overbrengen van een nachtmerrie-achtige wereld zoals David Lynch dat ook kan. De film lijkt wel bevolkt door de meest vreemde figuren, waarvan een groot gedeelte niets met het verhaal te maken hebben.
Hoewel de film nog wel behoorlijk beschadigd is, is dit wel de beste kwaliteit die deze film (voorlopig) zal krijgen, met dank aan MoC!

Zoals ik al zei was dit een bizarre ervaring, maar zeker één die ik niet heb willen missen. Want hij is gewoon meesterlijk!

4,5*

Sleaze-klassieker van Jess Franco, waarin hij horror en seks op zijn eigen aparte manier weet te mengen.

Een rommelig verhaal boordevol prachtig geschoten beelden (Istanbul als decor werkt perfect) en weergaloze muziek, vormen tezamen een film die gezien kan worden als één van de meesterwerken van Franco.

4*

Aardige tegenvaller, ik had hier veel van verwacht.

Nou ben ik al niet een enorme liefhebber van Bergman, maar (ondanks enkele mooie beelden en goed acteerwerk) hier voelde ik helemaal niets bij. Het is een goede film, maar het is me nog steeds niet gelukt die ene Bergman te zien waardoor ik zijn belangrijke filmstatus kan zien.

3*

Ik noem wel vaker de naam van de Russische sprookjes-koning Aleksandr Rou. Hij maakte films die als een psychedelische fragmentatie-bom inslaan, en een grote indruk achterlaten. Varvara-Krase, Dlinnaya Kosa (Barbara the Fair with the Silken Hair) is de laatste film die Rou maakte in de jaren 60, en wederom zit hij vol met absurde humor en bizarre vondsten.

Een Tsaar, die geen enkel bezit over het hoofd heeft gezien, wordt door de in en in gemene Chudo-Yudo (een watergeest) bedreigt en hij mag pas gaan als hij het enige wat hij nog niet geteld heeft afgeeft. Eenmaal thuis krijgt de Tsaar te horen dat zijn vrouw is bevallen van een zoon. Om te voorkomen dat zijn zoon door Chudo-Yudo wordt meegenomen wisselt hij zijn echte zoon om met een andere baby. Na enkele jaren is Chudo-Yudo op zoek naar een echtgenoot voor zijn prachtige dochter, en eist hij van de Tsaar diens zoon. De Tsaar geeft met alle plezier zijn “zoon” weg, maar daar wil de echte zoon niets van weten en gaat naar de onderwater wereld van Chudo-Yudo om de Tsaar zijn “zoon” te redden.

Varvara-Krase, Dlinnaya Kosa zit vol met absurditeiten; pratende dieren, bizarre liedjes en dansjes en de meest aparte figuren, maar hij haalt het net niet bij Rou’s meesterwerken (Through Fire, Water and… Brass Pipes en Kingdom of Crooked Mirrors). Wonderlijke Russische cinema voor de avontuurlijke cinefiel!

Atomic Cyborg lijkt er een sport van te maken hoe je, zonder blikken of blozen, een film kan jatten en er mee weg kan komen. In dit geval is de Maleisische alternatieve titel "Return of the Terminator" een duidelijk signaal.

Vendetta dal Futuro is gewoon een regelrechte Terminator kloon, en dat terwijl ik dacht te maken te hebben met een post-apocalyptische film. Het lijkt eerst die kant op te gaan, maar wanneer Paco naar de woestijn vlucht en daar onderdak vindt in een motel verandert de film in een meer standaard "Terminator on the run" film.

Daniel Green heeft een grote varieteit aan emoties en lijkt gekozen te zijn voor zijn spierbundels en niet voor zijn acteerprestaties. Gelukkig is daar dan ook George Eastman, die een lekkere bad-guy neerzet.

De film heeft geen hoog tempo, maar naar het einde toe neemt het geweld (en de tempo) toe en wordt het zelfs nog lekker smeuïg!

3,5*

Een niet bijzonder verhaaltje ondersteunt door prachtige kleuren en heerlijke liedjes, zorgen ervoor dat dit een enorm vermakelijke film is.

3*

7 süsse küsse clip!

Typische jaren '70 film, zoals ze die toendertijd maakte in Duitsland en vergelijkbaar met het werk van Wenders, Herzog en Schlöndorf.

Een acteur, die leeft van een reputatie die hij zelf heeft gecreëerd (hij beweert met Fellini te hebben gewerkt en in Spaghetti Westerns te hebben geacteerd) probeert in Duitsland werk te vinden.

Het enige wat hij goed kan is een robot imiteren (wat hij dan ook geregeld doet), maar verder is hij als acteur niets.

Herb Andress speelt deze rol alsof het op zijn lijf is geschreven en, hoewel deze film nooit het niveau van een Wenders of Herzog haalt, werkt dit perfect.

3,5*

Vibrations (in Nederland uitgebracht als Cyberstorm) is een erg zoetzappig verhaal over een jongen, die geobsedeerd is door muziek. Als hij aan de vooravond staat van een eventuele doorbraak met zijn band wordt hij aangevallen door een groep, die in een "baldadige" aktie ervoor zorgen dat hij verder moet zonder handen. Hierdoor raakt TJ in de put en aan de drank. Hij besluit om weg te lopen en belandt in New York, waar hij per ongeluk in aanraking komt met de rave-cultuur.

Ook ontmoet hij Anamika, een rol waarmee Christina Applegate probeerde haar bekendste rol van zich af te schudden. Na eerst af te kicken van de drank gaan TJ en Anamika, samen met wat vrienden, aan de slag om hem weer aan de muziek te krijgen. Dit resulteerd in nieuwe handen, een robot kostuum en het personage Cyberstorm.

Het eindresultaat is eigenlijk een vreemde film. Want er worden elementen ingegooid van drama, muziek, generation X films en wraakfilms. James Marshall en Christina Applegate hebben totaal geen chemie en het feit dat het zich in de rave-cultuur afspeelt lijkt er gewoon met de haren bij getrokken.

Toch op zich wel leuk om Utah Saints en Fierce Ruling Diva te zien optreden in deze film, maar het is gewoon opvulling van de filmlengte.

2,5*

Erg krachtig debuut van Dumont.
Hij weet op briljante wijze de leegheid en eenzaamheid van het Franse platteland te tonen. Freddy en zijn vrienden hebben weinig omhanden, ze verdelen hij tijd met het rondrijden op hun brommers, het spelen in een fanfare en met niets doen. Freddy zelf heeft ook nog een relatie met Marie, die steeds meer onder spanning komt te staan.
De amateur-acteurs zijn erg goed en je voelt dat ze worstelen met hun leegheid.
Het camerawerk is heel erg gedetailleerd en de omgeving van het dorp is echt prachtig.

Tegen het eind wordt de film steeds donkerder en weet je dat het niet goed zal aflopen.

4*

Heerlijke film, die een heel ander beeld geeft van de Oorlogsperiode. Geen schietende soldaten, maar een menselijke film over de relatie tussen een jongetje en een oudere man.

Het acteerwerk van de jongen en de oudere man (Michel Simon) is ijzersterk en de film is geschoten is mooi zwart-wit.

Soms dreigt de film in te kakken, maar daar staan prachtige (luchtige) scenes tegenover.

4*

Aardige wraakfilm, met enkele heftige scenes.

Acteerwerk is niet al te sterk, maar dat maakt voor zo'n b-film niet uit.

2,5*

Ik hoopte op een lekker bloederige Italiaanse film, maar helaas. House of the Damned is bloedeloos. Ook is hij niet spannend of zelf maar goed gemaakt. Wat het wel is, is lekkere foute onzin. De film valt haast van ellende uit elkaar (de Engelse credits hebben het over The House of the Danned) en de dubbing is zeer slecht.

Toch was de film vermakelijk genoeg!

2,5*

Wat een heerlijke, bij tijd en wijle enorm botte, jaren '80 film. Precies trashy genoeg, voor mij, om hier voluit van te genieten. Ik snap de kritieken dan ook niet helemaal. Vooral omdat je hier te maken hebt met een stukje eurotrash om U tegen te zeggen.
Keihard geweld (bloedige kettingzaag gevechten, doorgesnede kelen en een man wiens kruis met een circelzaag wordt bewerkt), genoeg bloot en enorm foute momenten.

Robert Ginty heeft wel eens beter acteerwerk laten zien, maar hij past perfect in dit soort rommel. Ook Fred Williamson is weer een genot om naar te kijken.

4*

Ik was al aardig bekend met Russische sprookjesfilms voor kinderen, maar deze sprookjesfilm voor volwassenen is toch andere koek.

Waar de kinderfilms al vanaf het begin over-the-top gaan, duurt het hier wel erg lang voordat de film zijn ware aard laat zien. Maar als dat gebeurd is het ook een genot om naar deze film te kijken.

Prachtig camerawerk, fantastische effecten en sfeervolle muziek, zorgen dat deze film een en al sfeer ademt.

Zoals ik al zei duurde het even voor ik er in kwam, en ik kan me voorstellen dat dit voor de meesten geld. Maar laat je niet afschrikken, want je wordt voor je moeite enorm beloond!

4*

Vermakelijke sprookjesfilm uit de Russische keuken. Jammer genoeg niet zo briljant geschift als de films van Aleksandr Rou.

2,5*