Meningen

Zeer matige horror - type mystery, geen gore - dat bol staat van de genreclichés die hier bovendien steeds net niet werken. Niet echt heel erg slecht, maar er zijn films die hun rol als dertiende in het dozijn beter vervullen. De film is nergens eng, hooguit spannend in de betere gedeeltes. Wat me nog het meeste bijbleef is het schattige gezicht van de hoofdrol.

Niet echt, lovende recensies ten spijt. Lange tijd aan afzetten gedacht. Niet gedaan, wat een zeer fraaie slotscène als beloning opleverde.

Grootste euvel is de mannelijke hoofdrol. Soort van humorloze Bud Spencer die als Mifune door de film rent en brult en de film eigenlijk dragen moet. Tijdje heb ik me afgevraagd of dit als komedie bedoeld was.

Er zitten fraaie plaatjes in de film, maar ik kon er verder niets mee. Onnozele horroreffectjes, mannen in witte jurken met speertjes die giechelend en gillend rondrennen, en een plot waar je erg boeiende analyses van kunt maken, maar mij in deze vorm koud liet, slotscène uitgezonderd. Wakamitsu's score werkt in de stemming die de film bij mij opriep ook als goedkoop. Stemmetjes die eng "oehhh" roepen... uhm, ja.

Visueel weer erg fraaie film van Yoshida, in kleur deze keer. Anders dan zijn zwart-wit films uit deze periode kiest Yoshida hier voor ruimte, veel ruimte. Het verhaal gaat over een verhouding tussen een man en een vrouw die verschillende Europese hoofdsteden bezoeken; Amsterdam leek Yoshida niet te inspireren.

Veel scheve dialogen en voice-overs, moeilijk toegankelijk en gelaagd, zoals vaker bij Yoshida. Muzikaal deze keer Frans impressionisme, al ontbreekt avant-garde niet helemaal.

Opvallend hier dus de ruimte waardoorheen de personages lijnen trekken en zo hun verhouding tot elkaar uitdrukken. Dat levert regelmatig zeer fraaie plaatjes op met dito kleur- en lichtgebruik. Extreem lange shots waarin je na het lezen van de subs de personages ergens ziet verschijnen. Ook aardige effecten met de scherpte. Fraaie scene bij Mont St. Michel.

Je moet het gekunstelde ervan wel kunnen accepteren, en daar had ik deze keer wat moeite mee. De man vond ik niet super (voice-)acteren, om over het Engels van het Europese paar maar te zwijgen. Okada zet weer een moeilijk te bereiken personage neer dat deze keer wat wrevel bij me opwekte. Tijdens de film bekroop me de angst dat ik Yoshida's humorloze en hermetische gedragenheid misschien ook wel eens niet meer zo goed zou kunnen hebben in zijn andere films uit die periode. De volgende dag nog even door de film 'gezapt' en werd toch weer getroffen door de aan Antonioni doen denkende schoonheid. Ik hoop maar dat het mijn stemming was. 3* voor nu.

Leuke film van de zoon van Shohei Imamura en scriptschrijver van o.a. Akai Hashi no Shita no Nurui Mizu (Warm Water under a Red Bridge). Begint als een rustige, droge Japanse comedy waar je tijdens de ontdekkingstocht van de journalist allerlei bizarre personages tegenkomt. Lange tijd weet je eigenlijk niet precies waar het allemaal naar toe voert (houden zo, en niet veel gaan lezen), maar uiteindelijk komt alles mooi samen. De film is wat aan de lange kant, maar blijft eigenlijk altijd wel aangenaam vermakelijk met zijn milde absurditeiten.

Een must voor verzamelaars van het oeuvre van "Ugly-guy", hij laat ook in deze film weer even zijn goedlachse gezicht zien.

Ik zie de film ook niet zo als rauwe afspiegeling van de werkelijkheid, noch als sociaal drama, althans niet direct. Mijn gooi: Het agressieve gebral van de man is te absurd om je als kijker mee te nemen in een gevoel van sociale onrechtvaardigheid. Hij heeft het wel over de tegenstelling arm-rijk, maar maakt het breder. Zijn obsessie is de gedachte dat wetten en moraal altijd een functie zijn van hen die van dat systeem profiteren. In de film zien we hem als verliezer en niets lukt hem, ook niet zijn ultieme wraak op het systeem, de symbolische moord op zijn voormalige vleesleverancier.
Even breekt er zonlicht door in de film, namelijk als hij na de fantasie over hoe hij de 3 kogels gaat gebruiken, breekt en huilt. Zijn dochter omarmt hem, Pachelbel klinkt, tranen met tuiten, quasi happy end, of in ieder geval zicht op een uitweg. (Rijen sociaal werkers wrijven in hun handen..werk aan de winkel!

Maar dan zwenkt de camera naar de straat en in de voice-over linkt hij het incesttaboe aan het door hem gehate systeem. Zijn "overwinning" behaalt hij door dat taboe te overtreden. Hij gebruikt woorden met de strekking: eindelijk de bevrediging van het vervullen van de eigen verlangens, in plaats van die van anderen. Zijn verboden liefde voor zijn dochter - die identiteitsloos blijft in de film, quasi als object - zal geheim blijven voor de samenleving. Hij heeft zijn eigen kleine wereldje gecreëerd waarin hij het is die de moraal en wetten maakt: je bent mijn dochter, ik zal je tot vrouw maken. "Je t'aime", maar liefde had hij eerder al gedemonteerd:"Bestaan is per definitie egoïstisch".

Gitzwart, maar er valt soms wel wat te grinniken. (scène bij de slager als hij weigert te glimlachen)

Ik had eerst onvoorbereid Irréversible gezien en wou daarna deze zien. Heb meteen daarna Irréversible nog eens gekeken. Beide films sleuren je mee naar een gitzwart universum dat maar op indirecte wijze realistisch is, al was het maar omdat je in je dagelijkse leven deze kant van het menselijk bestaan uit de weg gaat/verdringt. Sex in films? Smullen! Maar wel graag functioneel en met goede smaak. Verkrachtingen in spannende films, prima, maar graag binnen een genietbare context. Die levert Noe je niet, of althans, eigenlijk uiteindelijk ook weer wel. Zeker bij herziening krijg je nog meer oog voor hoe geweldig Noe zijn zwartgallige universum evoceert, waarover Noe mbt Irreversable zegt dat het niet gewijd is aan de reflectie maar aan het instinkt. Net door de kijker te confronteren met ogenschijnlijk keihard realisme, schraapt hij er een laagje vanaf en geeft inkijk in een laag eronder. Heftige cinema die per definitie geen norm moet worden.

(neemt niet weg dat Noe ook wel irritant koketteert. U heeft 30 seconden het theater te verlaten en meteen aan het einde van de film BAM, u keer naar een film van Gaspard Noe.

Horror en drama worden hier niet zozeer met elkaar vermengd, maar lijken eerder naast elkaar te bestaan, alsof de regisseur niet goed kon kiezen:

- wordt het een horror, type Amerikaanse slasher: (ex-)scholieren worden op een afgelegen strand een voor een afgeslacht. De moorden worden behoorlijk bloederig in beeld gebracht en bevatten martelen.

- wordt het een drama waarbij ex-scholieren op de een of andere manier schade in hun schooltijd opgelopen hebben die ze nog altijd niet te boven zijn gekomen, en die de kop op steken tijdens een reünie met hun lerares die doodziek is en geconfronteerd gaat worden met haar eigen fouten.

(Eigenlijk is ook het thriller-genre vertegenwoordigd in de bovenste laag van de raamvertelling)

Alhoewel ik met meerdere personages mee kon leven, wordt het gegeven toch niet diep genoeg uitgewerkt om als drama – m.n. van de lerares - echt interessant te zijn, maar als slasher gezien stijgt de film ver boven het genre uit. Ik vermoed dat de slasher-fan dit negatief zal interpreteren. De fan van psychologische horror zal zich vermoedelijk storen aan het gore.

Het acteren was deels acceptabel, deels doeltreffend. De film levert aardige beelden en heeft me tot het einde toe geboeid. De slotscène, na een eigenlijk destructieve twist, vond ik zelfs zeer aangrijpend, heel erg fraai in beeld gebracht en zou in een drama niet misstaan.

3 sterren.

Zeer teleurstellende film. De grappige twist op het einde wil verleiden om de hele film nog eens te overdenken, maar dat verandert er niets aan ik tijdens een behoorlijk groot deel van de film heb zitten kijken naar twee oppervlakkige personages waar ik amper sympathie voor kon opbrengen.

Het verhaal komt op gang met het thema van de jaloezie, maar wordt zo ongeloofwaardig gebracht dat het amper boeien kan. De logica is als volgt: Het meisje is ziekelijk jaloers en meent dat haar vriendje uitgekeken is op haar gezicht. De gekozen oplossing is van een prepuberale onnozelheid. In Korea hebben ze schijnbaar nog geen Dr.Phill, dus dan maar naar de plastisch chirurg voor een nieuw gezicht. (Opmerkelijk: een ander gezicht, niet een mooier). “Vreemdgaan” is onvermeidelijk: ofwel verraad haar vriendje haar eerste gezicht, ofwel haar nieuwe.

Toegegeven, de film ontwikkelt langzaam aan wat meer diepgang, maar die ontwikkeling voelt zo geforceerd aan dat het irriteert.

Tussendoor zien we nog een belachelijke scène waarin Seh-hee de operatiekamer van de chirurg binnenstormt. De man is druk aan het opereren, maar uiteraard heeft hij tijd voor een babbeltje...
Personages schreeuwen tegen elkaar, maar ik krijg nergens het gevoel dat er echt sprake is van interactie. Irriterend het simplisme van vrouwen die bezorgd zijn over hun uiterlijk en mannen die handtastelijk worden als een vrouw “nee” zegt. Irriterend dat de regisseur of de personages geen benul lijken te hebben van het verschil tussen liefde en seks. Irriterend ook enkele geweldsuitbarstingen (zowaar met functioneel “gore”) die niets bijdragen, eerder pijnlijk laten voelen wat er mis is met deze film, namelijk het ontbreken van *echte* emotionaliteit en een geloofwaardige logica in de ontwikkeling van de plot.

Wie weet, misschien wordt hier wel oppervlakkigheid aan de kaak gesteld door middel van oppervlakkigheid, wil de film net dat je een hekel krijgt aan de personages, maar daarmee wordt succesrijk een open deur ingetrapt.

De film ziet er wel fraai uit (soms wat steriel, maar vaak ook zeer sfeervol), is bij vlagen poëtisch en weet daardoor wel te boeien. Ik wil de film 2,5 sterren geven maar heb het gevoel dat ik hem daarmee toch onrecht aandoe. Raar, het lijkt alsof de film je ertoe aanzet om er achteraf al denkende een betere van te maken. Voorruit, ½ ster voor mijn eigen bijdrage erbij.

3 sterren.

Raar, dit als remake zien, of Solyaris "het origineel" noemen. Daarbij noemt Ramon K dit "geen ode aan Tarkovsky" en "puur Hollywood". Even los van “puur”: kijk er dan ook zo naar.

Toegegeven, dat gaat niet probleemloos, Solyaris zit in de weg en ik moest me aan de herinneringen en verwachtingen ontworstelen. Maar de film reikt meteen al de helpende hand: geen peinzende, depressieve intellectueel, maar een shrink uit het land van Oprah W die met 2 scènes getypeerd wordt als counceler. Intentioneel of niet, ik vond de scène met de groepstherapie een geestige knipoog naar de groepsdebatten in zwart-wit van Solyaris. Wie dan nog niet snapt dat dit geen remake is...

Remake noem ik Ringu -> The Ring. Hier betreft het wat mij betreft twee volstrekt andere films die "toevallig" van dezelfde stof (Lem) gebruik maken. Zo zijn er in de muziekgeschiedenis tig opera’s geschreven over Orpheus, van zwaar drama tot komedie. Geen enkele wordt gezien als "het origineel" of remake.

Solaris is een warm Amerikaans SF-drama over o.a. schuld en het verlangen onherstelbare schade te repareren, dat me eerder aan The Fountain deed denken dan aan Solyaris. Geweldige sfeer door het tempo, de cinematografie en de bepalende soundtrack.

Bizarre ervaring. Je zoekt steeds naar de persoon van Hirohito - toch in ieder geval symbolisch machtscentrum van een politiek en sociaal-cultureel systeem - maar wordt daarin gefrustreerd door het groeiende besef dat je naar een gapende leegte zit te kijken, een leegte die door sommige scenes, maar toch vooral de soundtrack, gevuld wordt met het voortdurende besef van de vele gruwelen eromheen. Het lach blijft zo altijd geladen met een gevoel van verbijstering. Jammer vond ik wel dat het visueel absurdisme, zoals de plaatsing van Hirohito in de ruimte, niet altijd even sterk was. De Japanse vertaler in Amerikaanse dienst vond ik trouwens een sterke vondst.

Poster doet je een film verwachten die je maar bij vlagen te zien krijgt. De film leunt erg sterk aan bij Amerikaanse cultuur: de humor (flauw), de muziek - Oasis, muziek uit de jaren '50, en geschmier met een stukje muziek dat me erg aan Once upon a time in America liet denken - de interieurs, plotontwikkeling, misschien ook wel de moraal.

De film begint als comedy, wordt dan kort romance en eindigt als bitter drama, maar de manier waarop die drie aan elkaar geregen worden kwam op mij wat geforceerd over. Neemt niet weg dat ik me vermaakt heb bij de film. Er zitten een paar mooie scène's in, Yûya Yagira weet met zijn acteren te boeien, en wie van sentimenteel met passende muziek houdt, zal zich ook wel vermaken. Visueel ziet het er wel leuk uit, maar bij mij overheerst het gevoel: why, man?

Sum Yuen ziet er wel aardig tot mooi uit, maar verraste me zelden. De - soms bombastische - elektronische muziek is ook wel aardig. De dialogen en vooral de plotontwikkelingen daarentegen zijn belabberd. Ik was even bang dat er ook nog een boom in een getuigenbank zou gaan verschijnen. Neemt niet weg dat de film blij vlagen toch nog wel spannend is, maar in mijn indruk van de film overheerst toch irritatie. Tegenvaller.