Meningen

Beetje een vreemde film. Ik heb geboeid zitten kijken, maar moest mijn best doen het wat gekunstelde en erg gedragen acteren te accepteren. Vooral de grootmoeder voelt soms wat gedateerd aan. Ook de dialogen, met name in het begin, irriteren wat. (“Het regent buiten!” “Regent het buiten?!”) De personages kijken traag op, schuifelen als komend van een andere planeet door het beeld, veelal passief en vooral lijdend. Het is de soundtrack die me over deze hindernissen heen helpt.

Net als Kurosawa’s Rhapsody in August houdt de film zich bezig met de gevolgen van de bom op Hiroshima, maar waar Kurosawa de drie generaties vanuit een sociologisch perspectief scherp tegen elkaar afzet, gaat deze film kleiner te werk, minder opdringerig en gericht op het persoonlijke leed van drie vrouwen die elk in hun eigen eenzaamheid opgesloten zitten en hun weg tasten door een dichte, troosteloze mist, op zoek naar elkaar, maar vooral ook naar zichzelf.

De soundtrack is deze keer niet de typische pianomuziek met wat makkelijke deuntjes of akkoordjes, maar een compositie die doet denken aan een moderne kameropera. Boeiend en voor mij een belangrijk element dat me aan de film bond. Visueel mooi, somber in toon en met een paar uitmuntende scènes waar personages, beeld en muziek fraai samenkomen. Bijvoorbeeld de geweldige slotscène: dat is muziektheater geloofwaardig in het medium film vertaald.

Aardige film, maar helaas niet meer dan dat. Visueel ziet ie er goed uit, met name het kleuren palet beviel me. Het acteren van de cast, ik schat toch merendeel onder de 5-6 jaar, is leuk om naar te kijken. Vooral de hoofdrol. Zeg eens tegen een kind: doe eens of je moet poepen, maar er zit niets. Wedden dat ze druk gaan persen? Dit oscarrijpe jochie (een 3 jarige spelend) laat je zien hoe dat moet en geeft je de indruk dat hij daarbij nog heel veel diepzinnigs denkt ook

De film begint veelbelovend, als een antwoord op de vraag hoe een collectivistische samenleving zijn jeugd opvoedt. Helaas verzandt de film al snel in een haast willekeurige aaneenrijgen van meer of minder leuke scènes met de kinderen. De verleiding zal voor de regisseur ook groot geweest zijn, de kinderen zijn echt schattig. Maar de film verliest daarmee wel de diepte die hij in het begin beloofde. Rampzalig vond ik de muziekkeuze die menig scène om zeep hielp. Het einde pakt het begin weer op, maar helaas te laat om de impact te hebben die er potentieel inzat.

Pinku van Kurosawa K. Absurdistische plot - een verveelde student filosofie haalt er wellicht nog een scriptie uit - rijk aan even absurde seksscènes die campy en niet erotisch gebracht worden. Gevoel voor droge humor en meligheid voorondersteld, toch nog goed voor een paar keer gniffelen, niet in het minst ook door de muziekkeuze. Ziet er verder, zelfs voor een pinku, gewoon niet uit.

Enigszins vermakelijke film met leuke, grappige en ontroerende scenes, maar Hiroki maakt het mij naarmate de film vordert toch echt te bont. Ik had liever gezien dat hij zich helemaal op de erg schattige kinderen gericht had. Gewoon lekker met de "locomotief leraar" (door de kinderen zo genoemd vanwege zijn sterke voorkomen, tevens de letterlijke vertaling van de titel) de natuur in voor een dagje loom plezier en klein drama. Maar helaas.

Het wordt niet echt Hollywood - zo is er geen romance - maar veel scheelt het niet. Pacifistisch boodschapje, veel clichés en een lang gerekt einde met dikke tranen. De soundtrack is conform.

@BlueJudaskiss: nee, alleen een Japanse uitgave.

Extreem heftige film, letterlijk het tegendeel van de familie "feel-good” film. Vergeet Visitor Q waarin je altijd kunt vluchten in gegrinnik om het provocerende absurdisme van Miike.

“I’ll try to be a good host”, beloofd “Black Shadow” ons als hij in een bizar circus de voorstelling (de “eigenlijke” film) aankondigt en waarschuwt: “so please stay until the end”, om vervolgens doodleuk te vragen: “Is there anyone in the audience who would like to be guillotined?”

Wees gewaarschuwd. Dat is het laatste moment waarop je als kijker nog terug kunt. Sono verstrikte me in een psychologische nachtmerrie, verteld in naar de strot grijpende – toegegeven, vaak prachtige - beelden vol geweld, incest, bloed, perversie, claustrofobie, verwarring, automutilatie, hallucinatie.... en liet me uiteindelijk uitgeput achter met een uiterst onbehagelijk gevoel en eigenlijk ook een beetje de vraag waarom ik mezelf dit hebt aangedaan. Een film is uiteindelijk niet “alleen maar een film”. Als horror film zit hij voor mijn gevoel op het randje van *te* goed.

Film uit het genre dat ik normaal snel afzet (Free Willy &co) maar omdat het Japans is, was ik toch nieuwsgierig. De film vertelt het verhaal van de jonge Taichi sober en heerlijk traag, soms op het randje van te. Uiteraard is het verhaal sentimenteel, maar weet mij bij vlagen toch te raken met enkele poëtische momenten en een opmerkelijk einde dat de film diepgang geeft. De soundtrack schept een kalme melancholische sfeer bij vaak aantrekkelijke beelden.

Protagonisten zijn manga-artiesten en er lopen verder genoeg otakus rond.

Erg leuke film die me met zijn knotsgekke kleurtjes eerder (!) aan Kamikaze Girls of Survive Style dan aan Waterboys deed denken. Veel cosplay (verkleed rollenspel), béétje serieus thema (onbegrepen kunstenaar en twee verschillende werelden die zich aan en op elkaar overgeven). maar vooral erg veel ongein. Net niet strak genoeg voor een hoger punt, maar de film verdient meer stemmen dan de 7 die er nu staan. (Dansende Miike is hilarisch, daar spoel je voor terug, al is het maar omdat hij weer uit beeld is voor je hem herkent.)

Mooie, gevoelige Hiroki die gelukkig wat lichter van toon is dan ik vreesde. De film is geen vervolg op de vorige Love on Sunday, ook geen remake, maar toch voelt Last Word een beetje als dat laatste, alsof Hiroki dezelfde film nog eens maakt, maar dan anders; Het is maar waar je het accent op legt.

De overeenkomsten zijn talrijk. Zoals kleine details als een hoofdpersonage waarvan de moeder reeds dood is, en citaten als handje vasthouden of de scene in een winkelstraat bij nacht. Ook deze film maakt veel gebruik van dramatische ironie. Beide films hebben een nukkig hoofdpersonage dat een verliefdheid niet uitspreekt, niet zonder eigenbelang ingrijpt in de foute relatie van de ander, deels wijzer is dan de rest en uiteindelijk een levenslesje uitspreekt. Zo heel groot zijn de verschillen tussen beide karakters niet.

Hoofdthema in beide films is definitief verlies en afscheid, waarbij de dood, anders dan verlies van jeugd, ook echt op alle fronten definitief is. Daarmee lijkt het alsof Hiroki dezelfde dramatische ironie uit de vorige film meer kracht wil bij zetten, hetgeen ik wat jammer vind, want het voegt niet perse zo heel erg veel wezenlijks toe, en dat geldt eigenlijk, met een beetje abstraheren, ook voor het lesje.

Fraai echter hoe Hiroki niet geïnteresseerd is in sterven(-sproces), maar de dood als leraar voor de levenden boven het verhaal laat hangen, zonder veel sentimentaliteit. Nagisa vervult die funktie zonder dat zelf te beseffen of te willen. In tegendeel, haar nukkigheid wordt hier nog wat meer op de spits gedreven en de ambivalentie zwijgen of spreken wordt tragischer. Het raadsel met de kat is boeiend en stemt tot nadenken, evenals het wrange einde.

Toch even zeuren. Van de scene met het kind aan zee kon ik niet veel meer maken dan effectbejag waarvan de zin me ontging. De scene bij het werk van de man werkt onbedoeld (?) komisch. Het einde in de bus.... Sterke scene en nóg gooit Hiroki er muziek tegenaan, weliswaar geen snotterend strijkorkest, maar toch. Het wrange, wat ambivalente einde met het abrupte dichtklappen van de busdeuren, raakt. Volgt zwart beeld voor de aftiteling, en ja hoor, daar is weer de muziek. Niet fataal, maar wel storend en onnodig.

Visueel ligt het in de lijn van de voorganger: mooie shots (soms mooi natuurlijk licht) en vaak hand-held camera die nabijheid zoekt en voor mooie scenes zorgt. Ook Last Word is een kleine, intieme film. Het acteren is adequaat, ik heb een lichte voorkeur voor de acteurs uit de vorige. Voor de contemplatieve shots had hij wat mij betreft wat meer tijd mogen nemen.

Last word is de wat complexere film van de twee, biedt meer om over na te denken, maar voor de kleinere traan en melancholie van Love on Sunday heb ik net wat meer sympathie.

Jammer dat ik deze sobere film een laag punt moet geven. Ik heb een zwak voor ingetogen, traag drama, maar Kurai Tokoro De Machiawase is helaas regelmatig gewoon ronduit saai en biedt te weinig diepgang. Bij veel scènes kreeg ik een gevoel van: "ja-ha, I got the point".

Na de openingsscènes volgen 2 blokken met de voorgeschiedenis van de twee hoofdpersonages waarvoor veel tijd genomen wordt. Met name Akihiro stijgt daarbij niet boven het niveau van een sjabloon uit. 20 minuten voor het einde verandert de film plotseling van genre, zonder dat echt ingelost wordt wat er aan verwachtingen in het dikke anderhalf ervoor is opgebouwd.

Vervelende film, veel te drukke en komisch bedoelde scènes die me vooral vermoeiden. Op het einde slaat het om in op de individuen gericht drama, maar laat me ook dan tamelijk koud vooral omdat de personages voorheen meer ondergingen in de drukte die meer aanvoelde als kapitalisme-kritisch betoog. Ook al is de boodschap nog steeds relevant, niets nieuws gehoord of ervaren.

Film die me wat dwars zit, net vanwege het bizarre einde. Nadat de verhaallijn met de ter dood veroordeelde gevangene eindigt met diens executie, wordt de verhaallijn die ik tot dan eigenlijk meer als nevenplot zag, nog beëindigd met een "en ze leven nog lang en gelukkig", inclusief schmierende soundtrack. Ik zat te wachten op een klap in het gezicht en die kreeg ik, maar door het uitblijven ervan.

Complicerend nog de suggestie vrij in het begin van de film dat er een relatie is tussen haar zoontje en de ter dood veroordeelde; Er volgen er meer. Later in de film volgt nog de suggestie dat de bewaker van meet af aan wist wie zijn aanstaande was. Zoals Moviegids het formuleerde: de een zijn dood, is de ander zijn wittebroodsweek.

Verder "typisch Japans". Veel contactgestoordheid in een meedogenloze cultuur, meedogenloos ook in de traagheid waarmee een ander gebracht wordt, en soms wat subtiele humor. Veel kille en sobere decors in de gevangenis, maar ook daarbuiten wordt je niet echt vrolijk van de steriliteit. Spannende film die langzaam een mier onder je huid laat kruipen.