Meningen

De film wordt hier en op IMDB als "romantiek" geclassificeerd, maar het is eerder drama: geen liefdesverhaal, maar drie mensen op essentiële momenten in hun leven.

De plot omschrijving beschrijft eigenlijk al de hele film. Drie verhaallijnen achter elkaar, vertelt in een stijl die vooral dagelijks leven wil laten zien, met alle traagheid van dien, en deels ook vervallend in belangeloosheid. Alle drie verhalen hebben een open einde. Je kijkt gewoon een paar dagen mee in iemands leven, waarbij bovendien niet ieder gebeurtenis begrijpelijk wordt. De verhaallijnen worden met kleine details en symboliek subtiel aan elkaar gerelateerd.

De acteurs lijken van de straat geplukt, vermoedelijk een bewuste keuze. De camera levert overwegend relatief lange, statische shots, waarbij er soms ook zaken buiten beeld gebeuren. Muziek klinkt alleen op het einde van een verhaallijn. De natuurlijke omgevingsgeluiden overheersen en ondersteunen daarmee een doku-achtige stijl.

Ik weet niet goed wat ik er van vinden moet. De film is regelmatig saai, dialogen soms irriterend, maar hij wist me wel emotioneel aan zich te binden doordat hij er in slaagt een soort “modern levensgevoel” over te brengen met vereenzaamde personages die elkaar soms ontmoeten en dan weer langs elkaar heen leven.

Voorlopig 3 sterren.

Het gestalkte meisje wordt gespeeld door een Japanse pornoster, maar het zou me verbazen als haar fans zitten te wachten op dit geflipt filmpje dat speelt met de kijker door de emoties die het oproept voor de stalker en regelmatig speels van genre verandert: thriller, drama, romantiek, feel-good, soft erotiek, met wat goede wil horror, maar bovenal dark comedy. Wel geinig, eigenlijk.

Beetje een rare film. De film hanteert met name in het begin een docu-achtige stijl maar verzuimt tegelijkertijd geloofwaardig te maken dat er op de Noordpool gefilmd is. Hetzelfde sneeuwhellinkje zie je vaker, vanuit verschillende hoeken, voorbij komen. Men loopt op dat hellinkje soms tegen de achtergrond van een wolkenrijke lucht waarbij de wolken stilstaan. Toch ziet het er ondanks de beperkingen met name later in de film soms sfeervol uit.

De personages spreken zacht, traag, in zichzelf gekeerd en veel betekenis suggererend. Zowel in die dialogen als in de soundtrack worden eigen akoestische ruimtes gecreëerd die los staan van de natuurlijke omgevingsgeluiden. Dat geeft een heel apart, onwerkelijk sfeertje dat naar mijn smaak het grootste pluspunt van deze film is die tegelijkertijd wat op het randje van saai balanceert.

De film begint als een mysterieus, maar eenvoudig te volgen verhaal en ontpopt zich als allegorie op de verhouding tussen Japan en het Japanse eiland Okinawa dat lange tijd min of meer onafhankelijk was tot het in de twintigste eeuw door Japan werd ingelijfd en enige tijd onder Amerikaans bestuur heeft gestaan.

Natsu no Imoto is een low-budget ATG productie. De (geinige) personages acteren deels traditioneel, deels naïef-amateuristisch (zoals in Oshima's Tokyo Senso Sengo Hiwa of de films van Wakamatsu) en worden met een handheld camera gevolgd. Voelt soms aan als amateuristische vakantiefilm, inclusief toeristische rondreis, maar dat staat interessante tot mooie beelden en scènes niet in de weg.

De film is regelmatig erg grappig of scherp, maar het frustreerde me wel een beetje dat ik, zeker naar het einde toe, niet alles kon plaatsen. Al met al een interessante, maar ook leuke Oshima waarvan de onderhuidse zwaarte die er ongetwijfeld onder het parodistische ook in zit, me helaas wat ontgaat.

Aardige Hiroki, nog in de stijl van zijn kleinschaligere, intieme films, maar helaas met een gekunsteld plot dat voor mij niet echt werkt. Wat niet wegneemt dat de film op onderdelen nog steeds genoeg moois oplevert om blij te zijn met het feit dat hij opeens, als uit het niets, opdook.

Vruchtbare tweede kijkbeurt waarin ik kon profiteren van opgedane kijkervaring, bijvoorbeeld Yakuza's van Nikkatsu. Bij de eerste keer kon ik niets met het ironische, over-the-top karakter van de film en had ook eigenlijk op een andere film gehoopt.

De film begint als een hyper yakuza-film waarin de hysterische anti-held - tegen de achtergrond van een Amerikaanse legerbasis, prostitutie, drugsverslaving en jazz-clubs - droomt van een carrière als zanger in Amerika en door toeval mag ruiken aan een ontsnapping uit Japan. Grimmig en komisch tegelijk. Later verandert de film wat van toon, wordt dramatischer, maar sluit weer behoorlijk groteske af.

Visueel misschien wel de mooiste film die Yoshida voor Shochiku gemaakt heeft. Veel grauw waarbinnen stevige kleuraccenten geplaatst worden, vooral met de kleur van de opgaande zon. Ook mooi de buitenscene's later in de film. Verrassende cameraposities zoals bijvoorbeeld het god-perspectief en regelmatig erg mooie shots (bijv. die in het stadion). Spiegels zijn uiteraard ook weer van de partij. Ook leuk de visuele grapjes zoals de scene waarin het lijkt of de anti-held door een voortdenderende - rood-witte - trein verpletterd wordt, zoals het bij een tweede kijkbeurt sowieso fascinerend is om te zien hoeveel van de latere Yoshida al aanwezig is in zijn Shochiku-films.

Verder nog fraaie openingstitels met abstract expressionistische schilderijen en een mooie, zij het spaarzame, soundtrack van Takemitsu en Yagi met eruptieve avant-garde.

Ondanks het succes van zijn Nihon no Ichiban Nagai Hi (Japan's Longest Day) zag Toho niet veel brood in het door Okamoto zelf geschreven script voor deze film. Na 3 jaar onderhandelen week hij dan ook maar uit naar het Art Theatre Guild. Wil zeggen: low-budget (hij financierde de film zelf) en alle vrijheid.

Het satirische Nikudan speelt zich eigenlijk maar af op een drietal contrasterende locaties. Een smerig, in puin liggend en volledig verregend dorpje, weidse duinen waar, haast in de vorm van een reeks quasi-surrealistische sketches, merkwaardige personages voorbij komen, en tot slot de zee waar de film een groteske hoogtepunt bereikt.

Okamoto is inventief genoeg om ondanks het budget aardige tot sterke, absurde beelden te vinden. De toon van de film is overheersend gedistantieerd, ironisch, maar er is ook plaats voor het kluchtige dat met het grootste gemak omslaat in melodrama. Indrukwekkend de korte relatie die de held heeft met een schoolmeisje waarin beide anticiperen op de zelfmoordaanslag.

Redelijk apart trouwens om de immer goedlachse, maar nu armloze Chishû Ryû vrolijk en met alle rust van de wereld een gesprek te zien voeren met de anti-held die hem een handje helpt bij het plassen.

Leuke cult-cinema.

Confronterende film vol angst over de aftakeling van de ouderdom en de morele vraag hoe om te gaan met een wens te sterven. Wiens wens is dat eigenlijk? Wat is het verschil tussen moord en euthanasie?

Ozu plaatst de personages van zijn familiedrama's vaak met shots van de natuur in een groter geheel. Yoshida doet iets soortgelijks, maar met omgekeerd effect: zo goed als lege straten, een ziekenhuis waar wel verplegend personeel rondloopt maar de patiënten toch vooral aan hun eigen lot overgelaten lijken, en opvallende shots van een modern en druk stadsleven dat ver weg is en niets lijkt te willen weten van een "groter geheel"; Een zeer deprimerend en onthechtend effect.

Ningen no Yakusoku is Yoshida eerste film na 13 jaar. Sporen van zijn strakke, abstracte stijl zijn nog te vinden, maar domineren niet meer. Ondanks de worteling in het concrete, alledaagse, is er wel nog de voor Yoshida typische sfeer die de indruk wekt dat de personages tegelijkertijd in een ander, hun eigen, eenzame, universum opgesloten zitten.

Yoshida structureert de gebeurtenissen rond de centrale vraag die trouwens ook vraag blijft. Hij laat de kijker voldoende tijd om te denken, maar engageert hem toch vooral door verschillende aspecten van het dilemma akelig concreet te maken. Hier kom je niet weg met een toch wat afstandelijk of abstract aandoend uitzetten van levensverlengende apparatuur met een druk op een knopje. Ook het ouder worden wordt hier - zij het eenzijdig gericht op aftakeling - op akelig confronterende wijze in beeld gebracht.

Bijzonder trouwens de bijdrage van de oude vrouw en het fraaie spel van de oude man. De spaarzame soundtrack van Haruomi Hosono is niet de beste die ik in een Yoshida gehoord heb, maar is met zijn rituele klanken wel effectief. De subplot met de politie vond ik niet helemaal geslaagd en er zijn nog wel wat kleine dingetjes te noemen, maar die doen er niet echt toe.

Cinema die niet zozeer psychologisch emotioneert als wel verontrust en je dwingt aspecten van het leven, je eigen leven, onder ogen te zien waar je misschien het allerliefste niets van zou willen weten.

Noriko's Dinner Table wordt verkocht als prequel van Suicide Circle, en, eerlijk gezegd verwachtte ik niet veel van een 2,5 uur durende Suicide Club 0.

De film speelt in het zelfde universum als Suicide Circle, maar kiest een andere invalshoek en verlaat het horror-genre. Mind-fuck drama zou ik het haast willen noemen en net als bij Strange Circus - ook van Sono en uit hetzelfde jaar - werd ik gegrepen door een uitermate pakkende film.

In beide films is familie een thema, maar waar het in Strange Circus verknipte gezinsrelaties zijn, is het hier het verknipte binnen een normaal gezin dat voor een weirde filmervaring zorgt. Strange Circus is bizar in het kwadraat, maar ook deze film zou ik bizar willen noemen, zij het op veel ingetogenere en misschien wel intelligentere wijze. (Dat geldt ook voor een andere film waaraan ik een beetje moest denken, nl. Miike´s Visitor Q.)

De film bestaat uit verschillende a-chronologische blokken waarin vier personages (vader, zusjes, meisje uit Tokyo) gevolgd worden en waarin ze zelf, in de voice-over, zich de gebeurtenissen herinneren. Die combinatie van vertellers en beelden werkt erg goed en sleurt je de film in. (Alleen voor mij jammer dat mijn leestempo engels net wat te traag is. Er vliegt voor een Japanse film soms erg veel tekst voorbij.)

De super-esthetische stijl van Strange Circus is er niet, maar de onrustige, een beetje docu-achtige cameravoering, vaak dicht op de zeer goed geacteerde personages, levert boeiende beelden. De soundtrack is eerder sober en de gekozen muziek gedistantieerd.

Voorlopig 4 sterren.

Interessante regisseur, die Sono. Ik ben erg benieuwd naar zijn nieuwste.

What´s your role in life?