Nihon Dasshutsu (1964)

Vruchtbare tweede kijkbeurt waarin ik kon profiteren van opgedane kijkervaring, bijvoorbeeld Yakuza's van Nikkatsu. Bij de eerste keer kon ik niets met het ironische, over-the-top karakter van de film en had ook eigenlijk op een andere film gehoopt.

De film begint als een hyper yakuza-film waarin de hysterische anti-held - tegen de achtergrond van een Amerikaanse legerbasis, prostitutie, drugsverslaving en jazz-clubs - droomt van een carrière als zanger in Amerika en door toeval mag ruiken aan een ontsnapping uit Japan. Grimmig en komisch tegelijk. Later verandert de film wat van toon, wordt dramatischer, maar sluit weer behoorlijk groteske af.

Visueel misschien wel de mooiste film die Yoshida voor Shochiku gemaakt heeft. Veel grauw waarbinnen stevige kleuraccenten geplaatst worden, vooral met de kleur van de opgaande zon. Ook mooi de buitenscene's later in de film. Verrassende cameraposities zoals bijvoorbeeld het god-perspectief en regelmatig erg mooie shots (bijv. die in het stadion). Spiegels zijn uiteraard ook weer van de partij. Ook leuk de visuele grapjes zoals de scene waarin het lijkt of de anti-held door een voortdenderende - rood-witte - trein verpletterd wordt, zoals het bij een tweede kijkbeurt sowieso fascinerend is om te zien hoeveel van de latere Yoshida al aanwezig is in zijn Shochiku-films.

Verder nog fraaie openingstitels met abstract expressionistische schilderijen en een mooie, zij het spaarzame, soundtrack van Takemitsu en Yagi met eruptieve avant-garde.