Meningen

Blij dat ik het plot hierboven niet gelezen, verteld 80% van de film. De film is ook eigenlijk vrij makkelijk te volgen en daar waar je in het duister tast, is dat deel van de charme van de film.

Lopushansky wordt vaak genoemd in verband met Tarkovsky, maar die link is hier wel erg losjes. Een beetje in Endzeitstimmung gebrachte kritiek op de mens en wellicht wat verwijzingen naar Stalker (schrijver betreedt een zone) en Solyaris (conferentie).

Met Posetitel Muzeya heb ik hem leren kennen als een cineast die vrij radicaal naargeestigheid over de kijker uitstort. Hier doet hij wat dat betreft een stapje terug. De film neigt wat meer naar mainstream, wil dan wel meer zijn door de dialogen, maar bevat uiteindelijk best veel scènes die vooral een mysterieuze sfeer bieden.

Ik heb de film als uitermate spannend ervaren, genoten van fraaie scènes, geweldige kinderen en een magische openings- en vooral slotscène, maar een beetje een leeg gevoel houd ik er ook aan over.

"Ik ben een foutje van god", (of iets in die richting) zegt Takuya over zichzelf, en daarmee gaat de film wat mij betreft over alles wat binnen een bepaalde context afwijkt van de norm. Boeiend dat het net Satsuki is waar het zwaartepunt ligt. Takuya heeft niet veel keus, hij is anders, Satsuki daarentegen is doodnormaal. Ze heeft niet alleen een keuze, ze moet hem maken ook. En die worsteling maakt de film voor mij interessant. Takuya is weliswaar niet onsympathiek, maar veel meer dan medelijden voor zijn probleem tgv. het anderszijn roept de film niet op. Geen poging om via begrip het afwijkende toch weer normaal te maken. Takuya blijft de – uiteraard doodnormale – kijker vreemd.

Spaarzame soundtrack (gelukkig) maar visueel is de film niet al te bijzonder. Het acteren is overtuigend en stille humor zorgt er voor dat de film niet al te zwaar wordt. Jammer dat deze regisseur, ondanks Gaichu en Kanaria, steeds meer de commerciële kant opgaat.

Rammelt van alles aan deze film, script voorop. Het lag beslist aan mijn vermoeidheid, waardoor ik, al drijvend van scene na scene, toch geboeid gekeken heb. (die omgebouwde Goldwing )

Lekker ongrijpbaar verhaaltje en boeiende meiden, maar het blijft een no-budget filmpje en is geen partij voor de Miike. Ik vond het ook wat aan de lange kant. Lastig in sterren te vertalen Gipusu heeft me wel vermaakt.

Het zal wel aan mijn stemming gelegen hebben, maar: Hostel, Saw, martelporno? Ik heb regelmatig in een deuk gelegen, niet in het minst vanwege de muziekkeuze. Extreme contrasten tussen beeld en geluid kunnen dramatisch werken, maar het gebeurt hier zo potsierlijk dat het effect op mij varieert van inderdaad verontrustend dramatisch en emotioneel complex (Mozart's Concerto voor fluit en harp bij de masturbatie) tot geruststellend of gewoon ronduit komisch (Puccini's Nessun dorma ("Vincero!") tijdens de revalidatie) of het nog hilarischere Land of Hope and Glory ergens op het einde.. Grotesk!

Naar Japanse maatstaven blijft het eigenlijk allemaal redelijk tam en licht. Uiteraard zitten er gore of zieke scenes in de film, maar de echte gein zit er wat mij betreft in hoe voortdurend de emotionele reacties van de kijker/luisteraar gemanipuleerd worden, er zo wat narratieve clichés voorbij komen en iedere fysieke marteling een extra laag krijgt. Dat is nou net geen porno. Nog afgezien daarvan: die spijkers in de ballen-scene doet mij, ongemakkelijk maar grijnzend, mijn onderbuikspieren aanspannen en roept niet, zoals de BBFC lijkt te veronderstellen, de behoefte op om naar Gamma te rennen en een slachtoffer uit zoeken. Dat is eerder masochisme dan sadisme.

De creap beweert opgewonden te raken door uitingen van levenswil, terwijl het slachtoffer dat net overwint (vincero!) in zijn altruïsme. Ontroerend liefdesverhaaltje tussen twee schuchtere zielen. Hoezo geen verhaal of verheffende boodschap... (Ik had er nog Wagners Liebestod tegenaan gegooid.)

Visueel en qua "verhaaltje" boeiend en ver verwijderd van de Guinea Pig's waarvan ik er geen een zonder versneld afspelen gezien heb. Geweldige rol ook van de creap.
Zeer vermakelijke film, soms ongemakkelijk, maar nooit schokkerend of "fout", daarvoor zit er teveel tongue in cheek in.

Nails is, anders dan de plot doet vermoeden, geen ultra-gore horror. Er zit gore in de film, maar die past binnen de door de film ontwikkelde esthetiek en werkt niet afstotender dan de hele film al doet met zijn akelige, psychedelische sfeer.

Nails is een bizarre trip met experimentele beelden, ondersteund door een effectieve en "weirde" soundtrack. De plot wordt wat warrig verteld en op een haast surrealistische manier wordt er eigenlijk ook impliciet een uiterst somber sfeerbeeld geschetst van het leven in Rusland.

Terzijde, trepanatie als middel om boze geesten – veronderstelde oorzaak van waanzin - uit de schedel kwijt te raken heeft een historische basis.

Ik vond Nails zowel filmisch als thematisch eerder “wel interessant " dan dat hij me echt beroerde. 2,5