Meningen

Film ziet er verzorgd uit, paar mooie scenes, plot die niet makkelijk te volgen is en er (dus) niet toe doet, veel pief-paf-poef; Vast leuk voor de liefhebbers van het genre, maar ik heb bij Suzuki leukere dingen gezien.

Die heb ik nog niet gezien, wel Megane. De film is in ieder geval herkenbaar als van Ogigami's hand. Dat zit hem meer in de humor dan in het tempo, maar ook wel in de rol van de kapster die in het stadje de touwtjes strak in handen heeft en zo een strenge tweelingzus van de oude vrouw uit Megane zou kunnen zijn.

Schattig filmpje met de lome sfeer van een suffige Japans stadje dat eigenlijk bloedserieuze thematiek verpakt in een kleine comming-of-age komedie die goed is voor een hardnekkige glimlach, in ieder geval op mijn gezicht. Het film deed me qua sfeer denken aan Astrid Lindgren.

Ogigami volgt het perspectief van de kinderen, maar door verschillende subtiele details krijgen ook de volwassenen reliëf en de hele film diepgang. Ozu is eigenlijk niet zo heel ver weg.

Geen grootse revoluties in een Japanse film en zo ook hier een eerder realistisch einde dat verzoend en aan allen nieuwe ruimte gunt. Zou verplichte kost moeten zijn voor de verachters van theedrinkers.

Ah, en voor de fans, roze staat "ugly-guy", uhm, beeldig en hij blijkt ook nog eens uitstekend met Italiaans verisimo uit de voeten te kunnen.

De filmtekst geeft daar eigenlijk meerdere antwoorden op.

Haar ex werpt haar voor de voeten: "ging je daar niet heen om te sterven"? Ik ga er eigenlijk vanuit dat dit soort invulling van eer en collectivisme ("schande voor heel Japan") inmiddels in Japan minstens óók als groteske ervaren wordt. (dat deed het in de jaren '60 al)

Isolationisme is nog zo'n thema in de film dat naar Japanse geschiedenis verwijst en de film een politiek lading geeft. Opvallend een scene waarin Yuko het raam sluit en de camera zich naar een in mist gehulde, gesloten zee wendt die door een hoekige dijk scherp van het land gescheiden is. Yuko weigert zich te conformeren aan normaliteit: werken, trouwen, kinderen krijgen, je met je eigen zaken bemoeien. Bizar hoe anderen - gaijin - helpen het verwijt van egoïsme oplevert. Eigen volk eerst.

Het "losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen" waarmee de film begint ten spijt, zie ik in Bashing niet zozeer een sociaal drama dat zich richt op lokale of concrete misstanden, maar een poging op fundamenteler niveau de Japanse cultuur te bekritiseren. Yuko en haar vader zijn zich al voor haar vertrek naar Irak bewust van de aard van de overtreding en Yuko verwoordt die kritiek gespiegeld als ze haar motivatie geeft om Japan te verlaten: relaties aangaan met en je bekommeren om anderen.

Dat gaat, ondanks de toezegging van haar vader haar daarin te steunen, in het gezin fout. Met uitzondering van de voorlaatste scene waarin er een opening ontstaat en er echt iets gezegd wordt, leven de personages ieder voor zich naast elkaar en spreken essentiële zaken niet uit of laten die niet gepaard gaan met geleefde verbondenheid. Een echt gezamenlijk is in het gezin ver te zoeken, een machteloze kilheid of onvermogen overheerst. Dat deed me aan Kawase's Nanayomachi waarin de hoofdpersoon in Thailand is en zich door de warmte daar opeens realiseert hoe kil zij Japan ervaart.

Boeiende film, met een fraai gespeelde hoofdrol, visueel sterk in het overbrengen van troosteloosheid, intelligent script dat ondanks de daartoe aanwezige elementen niet vervalt in waargebeurd-melodrama, een ontroerende voorlaatste scene en een tamelijk deprimerend slotbeeld. Je eigen cultuur ontvluchten, is dat echt een oplossing of zelfs optie?

Dikke 3,5 of kleine 4.

Dat zo dramatisch mogelijk doen geldt voor hele plot en werkt bij mij - net als bij een andere draak, Oldboy - averechts. Film voelde erg nep en sjabloonachtig aan. Visueel erg mooi, veel warme kleuren, paar leuke "clips" met actiever camerawerk en editting, maar het geheel laat me Siberisch koud.

Aardige film die wat langzaam op gang komt en dan Japans aanvoelt: wat drama, wat humor en vooral niet te snel voorruit. Er zitten een paar mooie en grappige scenes in, maar als geheel houd ik er toch teveel een gevoel van net-niet aan over.

Interessante Shindo over een op het westen georiënteerde man die een cynische kijk vrouwen combineert met een zoektocht naar de ideale vrouw. De film begint want saai en het acteren en de voice-over van de hoofdpersoon zijn even wennen, maar vanaf het moment dat hij Oyuki ontmoet wordt de film pakkender.

Er zit vrij veel seks in de film die varieert van irritant tot mooi, maar er is ook confronterende kritiek op het oorlogszuchtige Japan, inclusief historische beelden, alsook, minder nadrukkelijk, op ontwikkelingen na de capitulatie. Visueel aantrekkelijk, veel mooie kimono's en een soundtrack met wat weeïge muziek die later effectiever wordt.

Beetje gemengde gevoelens bij de film, maar hij wist me wel te raken. Bizar als een man doodleuk aan zijn moeder verteld dat een vrouw die geen seksueel genot schenkt, waardeloos is.

Aardige von Trier die opvallend veel overeenkomsten vertoont met Antichrist. Waar in die laatste o.a. de kerk haar "worst nightmare" om de oren geslagen krijgt, gebeurd dat hier met twee positieve noties: liefde en geloof.

Toegegeven, het is niet het "onvoorwaardelijke geloof in het Woord" van de protestantse gemeenschap, maar het rotsvaste geloof in de liefde én de onvoorwaardelijke liefde voor een mens van vlees en bloed.
Bess is als een klein kind dat met onbeholpen sociale onaangepastheid "provoceert" en uiteindelijk ten onder gaat aan een gevestigde orde die niet eens de eigen idealen herkent en in haar alleen een labiel of zondig wezen ziet. Als Bess verdrietig is, dan huilt ze, als ze vrolijk is, lacht ze, als ze lief heeft, dan doet ze dat, onvoorwaardelijk. Zo eenvoudig - als je niet wordt als je kinderen, zul je het rijk der hemelen nooit betreden - is dat. Zou je denken... Hoe zou het Christus vergaan als hij zich weer eens op aarde zou laten zien? Dostojevski heeft in De Idioot al met dat idee gespeeld.

Het plot rust op een verrassend geloofwaardige constructie waarin handelingen die wellicht velen met het grootste gemak zondig of ranzig vinden, in hun tegendeel omslaan. Erg jammer is dat von Trier het er allemaal wel heel erg dik bovenop legt. De epiloog, na het shot op het riviertje en de brug, is daarin zelfs vrij rampzalig.
Gelukkig gaat dit gebrek aan subtiliteit niet gepaard met sentimentaliteit. Het camerawerk is vaak dicht op de huid, maar er zijn ook regelmatig distantiërende cuts. Muziek is er alleen bij de hoofdstuktitels en bestaat uit anachronistisch werkende songs uit de Sixties (?) over bijna bewegingsloze, langdurige shots van natuur waarin iets van metafysica voelbaar wordt. Interessante constructie, alleen vond ik niet alle songs even goed werken. Die bij het kopje "epiloog" vond ik het sterkst.

Waardering ergens tussen 3 en 3,5. Het mooie spel van de hoofdrol (interessante rol ook van haar vriendin) pleit voor het laatste, maar de epiloog zit me toch erg dwars en heel erg onder de indruk van de thematiek ben ik ook niet.

Liefhebbers van de typische Ringu-achtige vrouwengestalten met lange haren, al dan niet het gehele gezicht bedekkend, komen hier vol aan hun trekken: je struikelt er haast over. Maar zeer zelden dat ik er kippenvel van kreeg. De film komt anders dan Ringu ook niet geheel zonder bloed uit bij een scène moest ik aan Carry (da Palma) denken Daarvoor in de plaats ligt het tempo iets hoger, is het verhaal complexer en worden er sneller meer onthullingen gedaan over de achtergronden, onder andere door flash-back’s. De film neigt een ietsie-pietsie meer naar drama.

Opmerkelijk vond ik dat er in deze film cultuurkritiek te vinden was – aangenomen dat ik niet over-interpreteer: xenofobie van de dorpelingen is een centraal motief. Ofschoon beide geslachten zich hieraan schuldig maken, wordt de xenofobie sterk gepersonifieerd in scènes die wat gekunsteld overkomen en net daardoor opvallen: schreeuwende mannelijke machtsfiguren aan een tafel.

Ik heb wat op het net naar meningen gezocht en vond vaak de kritiek dat de film bol staat van Aziatische horrorclichés en niets nieuws biedt. Nu heb ik in dat genre nog geen tig films gezien dus stoort mij dat niet. Super eng als Ringu of Schutter is deze film dan weliswaar niet - waarom zou dat ook moeten - maar hij heeft mij weldegelijk kunnen boeien met het verhaal, expressieve vrouwengezichten en een paar sterke scènes.

3 sterren.