Meningen

Een voor mij ontypische Wakamatsu. Hij kan in de films die ik tot nu toe gezien heb nihilistisch zijn wat hij wil, *echt* raken doen zijn films mij niet.

Deze film begint met een mengsel van archiefbeelden, voice over en gedramatiseerde scènes, en geeft een wat breder kader voor wat volgt. Het docu gedeelte doet wat oppervlakkig aan door zijn accent op demonstraties en getallen(aantal arrestaties). Een flink stuk inhoudelijke ontwikkeling wordt genegeerd en wordt zo samengevat in de pervertering ervan. Het roept wel de sfeer en beelden op die westerlingen aan de jaren ''60/'70 hebben overgehouden. Het specifiek Japanse komt niet echt aan bod, eigenlijk niet eens het linkse: de film had ook over een sekte waar ook ter wereld kunnen gaan.

De gedramatiseerde scènes zien er wat klungelig uit en doen het ergste vrezen.

Boeiend wordt de film eigenlijk pas in het tweede gedeelte, als twee radicale splintergroeperingen de bergen in trekken om zich in trainingskampen voor te bereiden op de aanstaande, wereldwijde revolutie.

Wakamatsu focust al snel op een aan collectivistische wereldbeelden inherente spanning met betrekking tot individu en identiteit. De daaruit voortvloeiende groepsdynamiek leidt tot nogal wat geweld. Vrij intens, dit tweede deel, maar het wordt nooit exploitatie. Aangrijpend de visualisering van de prijs die het individu moet betalen voor het ideaal. (spiegelscene). Het derde deel van de film speelt zich af in een hotel dat 10 dagen door de politie belaagd werd en waar twijfel onder de overgeblevenen de kop op steekt. (extra info)

Visueel is de film niet echt bijzonder, al zijn de scènes buiten wel mooi. De scènes binnen - de film speelt zich eigenlijk maar op een paar locaties af, zonder dat dit negatief voelbaar wordt - hebben het vooral van voor een groot deel overtuigend spel.

De soundtrack is ook best sterk en ik vond het ontroerend dat Wakamatsu ergens op het einde een lied laat horen met de tekst: "I was wrong". Self-criticism op late leeftijd.

Heel bijzonder is de film niet, maar hij wist me wel te raken met een droevige toon die overal in doorklinkt, rouw wellicht, en hangen bleef. De film had soms iets korter gekund, maar echt storen deed het mij niet.