Meningen

Dat had ik ook, maar ook al snel besloten bij de regelmatig te maken keuze tussen ondertitels en audiovisuele poëzie, voor het laatste te kiezen. Met selectief lezen pik je het meeste wel op.

De film heeft inderdaad weinig narratief, maar dat is voor mij net de kracht. Geen anti-oorlogsfilm die reflecteert op Portugal's koloniale verleden - al zit dat er ook in - maar een meditatie met gefragmenteerde observaties van iemand die gekweld wordt door een intens gemis van wat hem het waardevolst is, door leegte, door vervreemding, door het ontheemd zijn. Die film had zich net zo goed op een booreiland kunnen afspelen. Het zijn ook vaak beelden die niet dwingend aan oorlog gerelateerd zijn die raken, zoals het jongetje in het water dat toekijkt hoe soldaten een brug repareren, of zoiets banaals als olifanten in een rivier, rietstengels of een nachtelijk onweer.

De soundtrack is wat onevenwichtig. Regelmatig is er sublimale muziek waar je actief naar moet luisteren om hem waar te nemen. Op twee momenten komt de muziek sterk naar voren om een hoogtepunt te creëren, maar net daar stoorde me de muziekkeuze wat.

Hypnotiserende film.

Thematisch vond ik deze film een pak boeiender dan Masumura's Kyojin to Gangu (Giants and Toys) waar deze film een beetje aan doet denken. Yoshida heeft niet al te veel interesse in emotionele binding met de personages en is meer bezig met de uitwerking van ideeën, zonder dat dat steriel wordt.

Yoshida's tweede film is een afrekening met het kamikaze verheerlijkende collectivisme van voor en tijdens de oorlog, commentaar op de linkse vakbonden van de eigen tijd en een ironische blik op moderne massamedia. De film maakt eigenlijk ook duidelijk waarom de Japanse nouvelle-vague humanisme wantrouwde en andere wegen bewandelde. Geen expliciete spiegelscene deze keer, waarom ook: het geobjectiveerde, valse (zelf-)beeld van Takashi duikt overal bedreigend op.

Ik vond het vooral een interessante film met een paar mooie scènes (opening, einde, bar en vuilnisbelt).