Meningen

Stel je voor een 89 min. durende "worst of" van een 5 jaar lopende soap. Het ene dramatische moment na het andere. Als je niets te vertellen hebt, laat het dan, en als je je personages niets zinvols in de mond weet te leggen, laat hun dan hun kop houden. Gevoel dat ik wel vaker bij H-K cinema heb, maar hier wordt het wel erg bont gemaakt.

Edoch, dat geldt ook voor het beeld en daar is het wel leuk. De hoofdpersonen komen in een soort van schemerzone terecht, een stad in verval met veel tuig in enge steegjes en tonnen met vuur. Deed me een beetje aan Pang&Pang's Gwai Wik denken. Regelmatig snel, kleurrijk en warm. Verhaaltje kent nog wat twists, verteld via flashbacks, maar het blijft pijnlijk onbenullig. Soundtrack idem, als je geen substantie hebt, donder je er toch gewoon veel bombast en sentiment tegen aan.

Qua genre lijkt me dit eerder iets voor de actie-fan. Tegen het einde dacht ik nog dat ik het maar als comedy moet zien, soort van Sissi-kitsch voor de MTV-generatie. Visueel zeer vermakelijk, bedankt daarvoor en nu hup de prullenbak in. Aanrader voor wie makkelijk zijn verstand op nul kan en wil zetten.

Niet mijn genre, niet mijn tempo, niet mijn humor.

Erg leuke komedie van Nakamura waarin een aantal uitstapjes naar andere genres gemaakt wordt, maar het toch vooral de droge humor is die zijn stempel op de film drukt.

Vier in verschillende tijden zich afspelende verhaallijnen worden door een te vroeg geboren punk-song met elkaar verbonden op een tot vlak voor het einde mysterieuze wijze, maar die constructie werkt eigenlijk meer als aardig extraatje dan dat je op die verbanden gaat zitten puzzelen.

De kracht van de film zit hem vooral in de verhaallijnen zelf die elk voor zich al engageren en je aan de personages en situaties binden. De humor is droog en je wordt ook op klein niveau steeds op het foute been gezet. Zo hebben de punkers een goed gesprek met elkaar als opeens een tot dan slapend meisje opspringt, wat rondstrompelt en weer knock-out gaat, waarna het gesprek weer opgepakt wordt alsof er niets gebeurd is. De scene blijkt later een voorbereiding te zijn voor een andere grap. Ook leuk de verwijzingen in de film naar o.a. popgeschiedenis.

Mooi geschoten en met een - afgezien van de punk-song - terughoudende en subtiele soundtrack.

Blank deze film ingegaan en er eigenlijk ook zo uitgekomen. Er is best veel moois te zien, maar zoals Moveme al opmerkte voelen de gebeurtenissen aan als nietszeggend. Deels ook als flauw(-ekul), zoals het geweld en beetje gore dat er in zit. Het laat me koud. Pas de laatste 25 minuten weet de film daar verandering in te brengen. Erg mooi, maar ook helaas te laat.

Als geheel was me deze thriller/drama toch te hermetisch. Misschien nog eens herzien met de laatste 25 minuten in mijn hoofd, maar Kumakiri's vorige, Seishun Kinzoku Batto, staat hoger op die lijst.

Melancholische film van Yamada over een ingrijpende overgang in het leven van eenvoudige mensen die vrij onspectaculair, maar inderdaad met veel liefde voor de personages, vooral getoond wordt met een berusting die aan Ozu doet denken. Ofschoon de film soms sentiment niet schuwt, voelt het oprecht. De beelden van hun toekomstige leven stemmen niet echt vrolijk, maar de duiding ervan blijft zaak van toeschouwer. Wat overheerst is de ontroering door de personages die er het beste van proberen te maken en door het onvermijdelijke verlies. Jammer alleen dat het laatste gedeelte van de film voor mijn gevoel net dat iets teveel uitrekt.