Meningen

Haarkloverij voorop: dit is geen horror. De horrorgedeeltes werkten eerder vermakelijk als vondst (soms net wat teveel herhaald) of waren gewoon komisch. "Shockerend" is eerder het drama dat door deze film gevlochten is en waarin Sono zijn voorliefde voor gestoorde familierelaties weer eens laat zien, inclusief een scène met een nogal wrange verwijzing naar Strange Circus. "niet gluren, bagga!" Bovendien is er nog een serieus thema dat ik, spoiler vermijdend, maar medisch noem.

Daar doorheen zit dan weer een lijn comedy met een verknipt personage gespeeld door Ren Osugi die uit volle borst Hejah, Hejah, Mai Hejah, Hejah zingt. Komische scène, maar echt liggen doen me dit soort grappig doende personages niet. Dan toch liever de twee hoofdrolspeelster waarvan de kleinste mijn sentimentele hart gestolen heeft.

Er zitten fascinerende, ontroerende en grappige scènes in de film, maar het onbekommerd pendelen tussen distantie door humor/persiflage en serieus drama werkt voor mij niet zodanig dat ik echt weg ben van Ekusute. Sono levert hier wel weer een aparte en visueel erg leuke film af.

"Hilarische Wakamatsu" was nog eens een aparte opening geweest en de eerste scenes leken dat ook te beloven, maar de film maakt dat verder niet waar. Een paar bekende koppen, wat leuke shots, (veelal van obligate locaties) en scenes, een enkele gniffel en veel (naar ik aanneem parodistisch bedoelde) clichés. Het geheel is me te melig en de soundtrack is met zijn synthesizer-deuntjes (die Debussy bewerking...) alleen al goed voor een lage score.