Bashing (2005)

Deze film wordt krijgt in BE een release in juni. Beetje vreemde keuze, en vraag me of het een landelijke release wordt.

Hij heeft veel op festivals gedraaid (o.a. IFFR meen ik). Vandaar misschien.

Mocht IFFR willen

Morgenavond in Amsterdam in de tijdelijke filmzaal van Het Ketelhuis (banken, tafeltjes!) de Nederlandse première van Bashing. Aanvang 19:45 uur, met introductie door Luk van Haute (oa auteur Revival van de Japanse film).

Ondertussen is het trouwens juli geworden, zonder vaste datum. Lijkt weer een dubieuze release dus, die veel kans maakt om gewoon onder het tapijt geveegd te worden. Maar laten we hopen, al sta ik nu niet te springen om deze te zien

Meen je dat? Ik heb nog een heel item over deze film gezien op NL3. Ik dacht tijdens IFFR.. of was dat een ander festival? is al wel een jaartje geleden of zoiets.

-edit- was waarschijnlijk festival van Cannes aan releasedates op IMDB te zien.

Bashing zat daar in de officiele selectie, dus dat zal `m wel zijn dan

Niemand gisteren gaan kijken??

Drama in de (inmiddels) bekend Kobayashi stijl. Alleen werd er hier meeer gepraat dan in Ai no Yokan. Sterker nog, er werden voor Japanse begrippen erg veel gevoelens uitgesproken. Dat het waargebeurd is (of een dramatische bewerking van feiten zoals Kobayashi in een ondertitel aangkodigd) is nauwelijks te geloven. De uitwerking is ook niet altijd overtuigend, al was de radciale vorm van Ai no Yoan dat ook niet. Grappig om te zien dat Ai no Yojan inderdaad een radicalere kale versie is van deze film. Zelfs de fabriek en de eieren zitten in deze film al als een voorstudie.

Interessante maker die Kobayashi, maar iets tussen Bashing en Ai no Yokan in zou voor mij de perfecte film opleveren. Wat onevenwichtig. Snapt iemand dit betoog eigenlijk en wat probeer ik nou eigenlijk te zeggen. In elk geval voor 4,99 bij Boudisque te krijgen (in grote stapels).

Dat viel me inderdaad ook op. Zelfs tegen het einde een complete dialoog tussen Yuko en stiefmoeder waarin alle gevoelens uit de film nog eens uitgebreid werden uitgesproken.

Toch jammer dat ik het veel bediscussieerde Ai No Yokan niet heb gezien, want zo'n radicale meningsverschillen maken nieuwsgierig, nog nieuwsgieriger nu ik ook een tweede film van Masahiro Kobayashi heb gezien. Qua stijl is er een duidelijke handtekening. Wat vale kleuren. veel handheld camera, geen muziek en veel nadruk op dagelijkse bezigheden bijvoorbeeld. En net als de andere film die ik zag vond ik het best interessant, maar geen hoogvlieger. Met een tamelijk ongeloofwaardig verlopend verhaal dat nergens echt een diepere lading krijgt. Best sfeervol verder, maar hier krijg ik ook niet het idee van dat Kobayashi veel meer dan een aardige regisseur is in de hedendaagse Japanse cinema.

3.0*

Grappig detail was dat blijkt dat Spar-supermarkten zelfs tot in Japan bestaan.

Ja, dat viel me ook op

En deze film is veel meer in Ai no Yokan stijl. Die is nog uitgebeender. Onvergelijkbaar met die Hairdresser-film die wij ook allbei hebben gezien.

Bashing is dan wel niet zo radicaal, leeg en routineus als Kobayashis Ai no Yokan, toch zat hier ook weer iets fascinerends in verstopt. In een sociaal isolement belanden om je eigen schuld heen - al beweren derden anders - en dan toch doorgaan. Niet met een geheven hoofd, maar als een gebeten hond toch weer soep halen, nadat het uit je handen is geslagen. Op het einde van de film is zelfs een catharsis te voelen.

Zeker geen perfecte of erg mooie film (alhoewel dit me cinematografisch toch aanspreekt, is het vaak uiterst grijs en flets), wel uiterst interessant in zijn kilheid.

Dit drama is inderdaad uiterst interessant in zijn kilheid. Het is een bijzonder deprimerende film. Dit komt voort uit de grauwe beelden, het ontbreken van achtergrondmuziek, de gevoelloze mensen en de onmogelijheid enige sympathie voor Yuko te voelen. De laatste scènes brengen een positieve verandering in laatst genoemde aspect.

En helaas ook Mcdonalds.....

Gebaseerd op ware feiten lees ik in het plot. Ondanks dat komt het geheel mij toch erg ongeloofwaardig over. De hoofdpersoon wordt door de Japanse samenleving uitgekotst simpelweg omdat zij in Irak gegijzeld is? Waarom ging Yuko vrijwilligerswerk doen in Irak, waarom werd zij gegijzeld, waarom werd zij bij terugkomst door de Japanse samenleving met de nek aangekeken? Daar wordt in deze film imo onvoldoende op ingegaan en daar ligt ook tevens de zwakte van deze film, die ik verder oer- en oerlijk vond. Ik ben wel anders gewend van Japanse films en daarom krijgt deze film van mij ook geen voldoende.

2,0*

Ik vind het helemaal niet nodig dat op al deze zaken die jij noemt wordt ingegaan. De kilheid die deze film uitstraalt en het onbegrip voor het gedrag van Yuko maken deze film juist bijzonder interessant. Ik heb niets met films waarin alles wordt uitgelegd. Een goede cineast laat juist veel aan de verbeelding van de kijker over.

Dan heb je het niet begrepen denk ik

Een erg kil en deprimerend verhaal dat zich afspeelt in een of andere grauwe omgeving in Japan. Het mooie, prachtige Japan dat we in andere films te zien krijgen, is hier ver te zoeken. Ook de personages in deze film zijn vaak hard en emotieloos.
Het hoofdpersonage Yuko lijkt me een sympathiek meisje dat wel erg veel onrecht wordt aangedaan.
En voor wat? Is het omdat ze vrijwilligerswerk ging doen in Irak? Is het omdat ze daar gegijzeld werd? Veel uitleg krijgen we niet.

Toch is dit is zeker een aanrader.

Het einde van de film vind ik mooi gedaan als Yuko aan haar stiefmoeder uitlegt waarom ze zo graag terug wil gaan. Dat wist me wel te raken.

Nog 1 ding op het einde zie je Yuko voor de zee staan en dat duurt redelijk lang. Nu vraag ik me af of ze gewoon op het vliegtuig is gestapt, of dat ze misschien in de zee is gesprongen om er een eind aan te maken?
Dit kan gewoon aan mij liggen, maar die gedachte kwam spontaan bij me op toen de film afgelopen was.

Reaktie op het bericht van Keutul

De enigste reden die ik kan bedenken waarom de hoofdpersoon uit de Japanse samenleving werd gestoten, is dat zoiets als gegijzeld worden daar wordt gezien als een nederlaag en daarom als een schande. Een andere reden kan ik niet bedenken. Algemeen bekend is dat Japanse soldaten in de 2e Wereldoorlog zich liever doodvochten of zelfmoord pleegden dan zich over te geven. Dit alleen om zich de hoon van het thuisfront te besparen. De Amerikanen hebben niet voor niets atoombommen gebruikt om Japan tot overgave te dwingen.

Je hebt 100% gelijk Wibro. Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht.

Dat eergevoel vind je trouwens ook terug bij samoerais.

Ook niet als de film op ware feiten is gebaseerd? Iemand die niet bekend is met de Japanse samenleving zal denk ik dezelfde vragen stellen als ik.

Hierin moet ik je toch wel enigszins gelijk geven. Door niet met hapklare brokken aan te komen blijft zo'n film wel langer hangen dan als alles kant en klaar voorgeschoteld wordt.

Wat ik mij afvraag of het helpen van andere mensen überhaupt wel de hoofdreden geweest is van Yuko waarom zij naar Irak is gegaan. Aan het eind van de film hoorden wij de stiefmoeder tegen Yuko zeggen nadat Yuko haar met moeder had aangesproken dat het de eerste keer was dat zij moeder tegen haar gezegd had. Het kan dus best zo geweest zijn dat Yuko haar stiefmoeder nooit geaccepteerd heeft en dat het doen van vrijwilligerswerk in Irak voor haar niet meer dan een uitvlucht was geweest om van thuis weg te komen.

Nog 1 ding op het einde zie je Yuko voor de zee staan en dat duurt redelijk lang. Nu vraag ik me af of ze gewoon op het vliegtuig is gestapt, of dat ze misschien in de zee is gesprongen om er een eind aan te maken?
Dit kan gewoon aan mij liggen, maar die gedachte kwam spontaan bij me op toen de film afgelopen was.

Vind ik een geniale gedachte - was niet bij me opgekomen - en volgens mij heb jij nog gelijk ook. Voor Yuko was zelfmoord misschien wel de enigste manier om de schande die haar ten deel viel uit te wissen en haar famile verder leed te besparen.
Kort samengevat is deze film toch interessanter dan ik dacht en zie ik mij daarom genoodzaakt mijn waardering over deze film toch drastisch bij te stellen en deze te verhogen naar 3,5*

Volgens mij kwam naar voren dat Yuko altijd al een outsider was geweest in haar leven en ze altijd al lichtelijk uitgekotst werd. Vervolgens wilde ze vrijwilligerswerk gaan doen maar dat werd door de gemeenschap niet begrepen. Vrijwilligerswerk in Irak werd vreemd gevonden omdat er in het eigen land en voor de eigen mensen genoeg te doen zou zijn. Toch ging ze naar Irak en daarom werd ze met de nek aangekeken door de mensen in haar eigen land. Mede omdat ze dachten dat ze arrogant was en ze zich 'te goed' voelde. Ze is aan het einde van de film teruggegaan omdat ze bij het helpen van de mensen een nuttig gevoel kreeg en waardering, en dat miste ze in haar eigen omgeving nogal

Daarnaast vind ik de opmerking over "Amerika gooide niet voor niets atoombommen op japan" belachelijk. De meningen zijn daar nogal over verdeeld of dat niet voor niets was........

Wat jij hier beweert is mij ook allemaal ter ore gekomen; zo slecht heb ik ook niet opgelet. Ik vroeg me alleen af of dat wel werkelijk de reden was. Waarom moet haar vader dan hier ook voor boeten? Dat is toch absurd. Ik blijf dus bij mijn mening zoals die verwoord staat in mijn vorige bericht aan jou.


Met de film op zich heeft dit natuurlijk niets te maken en mijn opmerking is daarom ook enigszins misplaatst. Ik wilde alleen iets duidelijk maken over de Japanse mentaliteit, waarbij eergevoel zeer hoog in het vaandal staat. En die verschilt anno 2009 echt niet met de Japanse mentaliteit zoals die was in de 2e Wereldoorlog.

Zo gaat dat nou eenmaal. Het is natuurlijk oneerlijk ed. Blijkbaar is het nogal een gevoelloze samenleving. Net zoals in Nederland 70 jaar geleden bijv een vrouw en haar kind een schande was voor de familie als ze een kind kreeg zonder man te hebben. Dan werd vrouw en kind beiden uitgekotst door de hele samenleving, terwijl zo'n kind daar toch niks aan kan doen? En als dat kind eenmaal geboren is kan de vrouw dat toch niet meer terug draaien? Zo gaat dat binnen een cultuur. Dit is ook maar een voorbeeld maar misschien maakt het dat duidelijker?

Film over een Japans gezin dat het enorm zwaar heeft. Dochterlief Yuko is als vrijwilliger naar Irak geweest en werd daar ontvoerd. Terug in Japan wordt het gezin het mikpunt van aanhoudende anonieme telefoontjes en andere treiterijen. Dan gaat die film uitleggen hoe het een met het ander samenhangt, dacht ik. Maar veel is dat niet. Meisje heeft de Japanse eer geschonden, of zoiets. De effecten op het gezin en de toenemende moedeloosheid worden fraai in beeld gebracht, waarbij in eerste instantie nogal curieuze herhalingen (Yuko eet snel en in afzondering, en opent deuren heel voorzichtig) refereren aan haar traumatische ervaring. Onfris stukje Japanse micro-geschiedenis, gebaseerd op ware feiten.

Kan iemand me uitleggen waarom de hoofdpersoon door iedereen wordt gepest en uitgesloten? Het zal vast iets met de eercultuur van Japan te maken hebben, maar wat het nou precies is wat schande brengt over 'heel Japan' kan ik niet begrijpen (het feit dat ze vrijwilligerswerk doet/dat ze naar Irak is gegaan/dat ze gegijzeld is en weer terug is gekomen?).

Ik vond de grauwe kille sfeer en de manier van filmen wel erg mooi, maar dat is niet genoeg om deze film naar een hoger niveau te tillen.

2,5 sterren.

De filmtekst geeft daar eigenlijk meerdere antwoorden op.

Haar ex werpt haar voor de voeten: "ging je daar niet heen om te sterven"? Ik ga er eigenlijk vanuit dat dit soort invulling van eer en collectivisme ("schande voor heel Japan") inmiddels in Japan minstens óók als groteske ervaren wordt. (dat deed het in de jaren '60 al)

Isolationisme is nog zo'n thema in de film dat naar Japanse geschiedenis verwijst en de film een politiek lading geeft. Opvallend een scene waarin Yuko het raam sluit en de camera zich naar een in mist gehulde, gesloten zee wendt die door een hoekige dijk scherp van het land gescheiden is. Yuko weigert zich te conformeren aan normaliteit: werken, trouwen, kinderen krijgen, je met je eigen zaken bemoeien. Bizar hoe anderen - gaijin - helpen het verwijt van egoïsme oplevert. Eigen volk eerst.

Het "losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen" waarmee de film begint ten spijt, zie ik in Bashing niet zozeer een sociaal drama dat zich richt op lokale of concrete misstanden, maar een poging op fundamenteler niveau de Japanse cultuur te bekritiseren. Yuko en haar vader zijn zich al voor haar vertrek naar Irak bewust van de aard van de overtreding en Yuko verwoordt die kritiek gespiegeld als ze haar motivatie geeft om Japan te verlaten: relaties aangaan met en je bekommeren om anderen.

Dat gaat, ondanks de toezegging van haar vader haar daarin te steunen, in het gezin fout. Met uitzondering van de voorlaatste scene waarin er een opening ontstaat en er echt iets gezegd wordt, leven de personages ieder voor zich naast elkaar en spreken essentiële zaken niet uit of laten die niet gepaard gaan met geleefde verbondenheid. Een echt gezamenlijk is in het gezin ver te zoeken, een machteloze kilheid of onvermogen overheerst. Dat deed me aan Kawase's Nanayomachi waarin de hoofdpersoon in Thailand is en zich door de warmte daar opeens realiseert hoe kil zij Japan ervaart.

Boeiende film, met een fraai gespeelde hoofdrol, visueel sterk in het overbrengen van troosteloosheid, intelligent script dat ondanks de daartoe aanwezige elementen niet vervalt in waargebeurd-melodrama, een ontroerende voorlaatste scene en een tamelijk deprimerend slotbeeld. Je eigen cultuur ontvluchten, is dat echt een oplossing of zelfs optie?

Dikke 3,5 of kleine 4.

Wat opvalt zijn de raakpunten met de gebroeders Dardenne. Kobayashi weet een thema aan te snijden dat ongelooflijk gevoelig ligt in Japan. Ik vraag me dan ook meteen af hoe de Japanners op deze film gereageerd hebben. Iemand enig idee?

Andere ingrediënten die voorkomen in het werk van de gebroeders Dardenne is het camerawerk dat constant op de lippen van Yuko zit. Geen soundtrack voor dramatisering. De film komt koud en rauw over. Zo zou Yuko zich ook gevoeld moeten hebben in Japan. Ze wordt door iedereen uitgekotst en krijgt per dag tientallen telefoontjes die ze niet eens meer opneemt. Een uitzichtloos bestaan als mens...

De film laat goed zien hoe groot het contrast is tussen ons in het Westen en het Japan in het verre Oosten. Bij ons wordt je met respect behandeld als je vrijwilligerswerk doet in een ander land. Maar in Japan is dat niet zo normaal. Daar is het normaal dat als je tijd en geld over hebt dat je dan die bewuste tijd en geld investeert in je eigen volk. De mensen denken dan al snel dat je arrogant bent of te goed bent voor je eigen volk. Maar niets is minder waar.

Een film die je in droevige staat achterlaat. Yuko moet letterlijk vechten om te overleven. Een baan krijgt ze niet en haar familie wordt ook al snoeihard aangepakt. Onbegrijpelijk voor ons als westerling. Daardoor komt de pijn die in Yuko zit des te harder aan. Je voelt dat Yuko geen slecht mens is. Dat ze het beste over heeft met haar medemens maar ze wordt totaal niet begrepen door haar eigen volk. Enige optie is dan ook te vertrekken uit Japan of zelfmoord te plegen. De term Bashing verwijst naar het geweld waaronder ze te lijden krijgt, zowel emotioneel als fysiek.

Score voor Bashing hier is veel te laag:(

Damn. Ik ben echt verdrietig in slaap gevallen door deze film. De acteer prestaties zijn van een enorm hoge niveau, emoties komen hier echt angstwekkend realistisch over. De film bevat zeer aangrijpende scenes, ik vind het heel erg zielig hoe het gezin uit elkaar valt door de enorme druk van de mensen om hun heen, heel erg pijnlijk om te zien. De film lijkt bijna op een docu en bevat bijna geen muziek wat toch echt een pluspunt is, jammer dat de speelduur zo kort is! Bashing is een verrassend een goede film.

Ja, een zeer aangrijpende film. Goed geacteerd en ruimte genoeg voor de kijker om te interpreteren.

Hier laat ik het maar bij.....