Bashing (2005)

Als dit een doorsnede van de Japanse cultuur is mag dit met stip een 'achterlijke cultuur' genoemd worden....

Erg goede film!

Neigt naar 4 sterren!

Gelukkig zijn we het eens dat dit een zeer goede films is. Hij "hang" nog steeds in mijn hoofd.

Wanneer het aankomt op "bashing" kan ook onze cultuur "achterlijk" zijn. Dat kan ik je verzekeren!!

Bij Japanse dramafilms ga ik er vreemd genoeg automatisch van uit dat de film in bepaalde mate subtiel is, en dat constant opgelet dient te worden om niets te missen. Deze subtiliteit ontbreekt volledig in Bashing. Zowel Yuko als haar vader krijgen de volle laag over zich heen. Dit gevoel wordt dusdanig versterkt doordat Kobayashi de tijd neemt per scène, hierdoor gebeurt in elke scène wel iets waardoor de ellende vergroot wordt. Gek genoeg vertelt Kobayashi niet precies de reden waarom de samenleving zich op deze extreme manier tegen haar keert. Dus hoewel de film op ware feiten gebaseerd is, kwam het op mij nogal geforceerd en ongeloofwaardig over.

Hier is nog een interview met de regisseur te lezen, via de press kit download (pdf, Engels en Frans), onder meer uiteraard over het fenomeen bashing zelf.

Mooie film met een zg klein verhaal. Het lijkt over het algeheel een bepaald soort minimalisme te zijn, want er is ook bijvoorbeeld geen muziekscore. Japanse normen, waarden en cultuur komen goed naar voren. Verder vind ik de psychologie in het verhaal boeiend: het uitspitten van eenzaamheid, pestgedrag en gepest worden, bijbehorende emoties, vooroordelen en wat dat allemaal met mensen doet.

Eén puntje: de hele film is groen. Aan de ene kant geeft het een bepaalde gewenste (sombere?) uitstraling, aan de andere kant vind ik het te eentonig om dit in binnen- én buitenopnames toe te passen. Misschien kunstzinnig, maar het slaat niet echt aan bij mij. Het spel is mij 3.5* waard, het verhaal 2.5* want na een uur kon het mij echt niet meer boeien' wat er verder gebeurde, de beelden 2* en de afwezigheid van een muzikale score is weleens verfrissend te noemen.

Eigenlijk begrijp ik niet waarom deze harde, "bashing"-houding die éénieder had tegenover een jong meisje dat vrijwilligerswerk deed in een vreemd land.

Was dit een vraagteken doorheen de ganse film die daarover alleen tekstueel vermeldde dat "na hun vrijlating de Japanse gegijzelden werden uitgespuwd" dan had ik toch wat last van het ongemeen trage tempo.(Tot 6 keer zag ik het meisje de lange trap opgaan om dan via een paar deuren in de woning te komen en ook meerdere andere scènes herhaalden zich)

Japanse films kunnen wel soms traag verlopen. Maar de lange shots betreffen dan doorgaans mooie landschappen of geslaagde close-ups. Dit is hier niet het geval.

Japan werd hier neergezet als een merkwaardig, vreemd, ondoorgrondelijk land met een voor mij onbegrijpelijke mentaliteit. Een schokkend, met subtiele spanning opgebouwd verhaal over een gijzelaarster die terug in eigen land werd tegemoet getreden met bespotting of hoon. De cast speelde overtuigend. Ik hoop maar dat deze film te kunstig en overdreven was.

Fijn maar bits drama.

Zonder het plotje hierboven te lezen gaat er toch wat tijd overheen vooraleer duidelijk is waarom Yuko zo stevig aangepakt wordt. Inderdaad wat moeilijk te begrijpen vanuit onze Westerse visie, maar wie al eens een Japanse film kijkt zou toch niet zoveel problemen mogen hebben met het inleven.

Masahiro Kobayashi hebben ze hier ooit nog proberen lanceren (deze film kreeg zelfs een lokale release), maar echt veel succes heeft dat ook niet gehad. Niet onterecht trouwens, hoewel hij best aardige dramas maakt is het nu ook weer geen grootmeester en erg toegankelijk zijn z'n films ook niet. Het zal dan wel enkel vanwege de Cannes link geweest zijn, maar dat het nooit echt aangeslagen heeft hier is niet bepaald verrassend.

Visueel niet bepaald mooi, maar wel consequent en sfeervol. Het geeft de film een extra grauwe en groezelige feel mee. Acteerwerk is goed, de opbouw van de film werkt ook naar behoren en het drama is intrigerend. Misschien iets te verbaal naar het einde toe, maar dat beetje compensatie na een hermetisch eerste half uur is niet zo heel verwonderlijk.

Goed drama dus, maar nergens echt uitzonderlijk.

3.5*

Bashing is een confronterende film die niet zo'n positief beeld schetst van Japan. Eens niet het Japan van de oeroude fascinerende tradities van geisha's, yukata's, kimono's of theeceremonies ... Ik was me niet bewust van dergelijke culturele gebruiken, maar als je er dieper over nadenkt kan je dit gedrag wel in zijn geheel plaatsen binnen de Japanse cultuur waarbij arbeidsethos en de eigenheid van het isolationisme centraal staat. Het is een visie die inderdaad moeilijk te verteren is voor onze Westerse samenleving hoewel ook onze samenleving best eng en erg wij-zij kan denken, al lijkt het me in Japan meer geïnstitutionaliseerd, toch in dit voorbeeld.

Filmisch vond ik de film vrij sober. Ook de beeldkwaliteit (van de dvd) was niet top. Eerder grauw, zielloos zelfs, beetje in de lijn van de troosteloze buitenwijk waar het plot zich afspeelt. Het was vooral het plot en de daaruit voortvloeiende gevolgen die me aanspraken, verder vond ik het niet super geweldig. Degelijk, maar daarmee is ook alles gezegd.